Omdat deze niet altijd voorhanden zijn
Als iemand met spoed binnenkomt met een verdenking op een urosepsis, en een temp heeft van 37.9, dan neem je die 37.9 bloedserieus. Ondanks dat dit 'officieel' geen koorts is.
Als je dan de baselinewaarde zou weten van diegene en die blijkt 37.7 te zijn, dan bestaat de kans als arts dat je juist TE VEEL gaat relativeren en zegt: 'maar wacht eens even, dat is slechts 0.2 hoger dan normaal'. En dus mogelijk nonchalanter tegen een sepsis loopt aan te hikken dan een arts die helemaal niets van diegene weet.
Daarom is er ook zoiets als
normaalwaarden in het leven geroepen. Je moet als arts iemand objectief kunnen behandelen, zonder dat je ook maar iets van die patiënt weet (wat vaak zo is bij spoedgevallen, je moest eens weten met welke info wij het soms moeten doen).
Daarnaast vraag ik me af hoe betrouwbaar het gaat zijn, want je loopt tegen dezelfde problemen aan als je werkt zonder drempelwaarde. Was patiënt tijdens het meten van haar baselinewaarde toch niet stiekem een beetje verkouden? Was ze net niet hard aan het fietsen, omdat ze te laat was voor de dokter en was het toevallig toen niet 32 graden buiten? En heeft de dokter die het mat wel een airco? etc. etc. etc.
Zet geen zoden aan de dijk denk ik.
De conclusie is gewoon dat je logisch moet blijven nadenken. Ouderen maken bijvoorbeeld heel vaak geen koorts meer. Bovengenoemde patiënt met verdenking urosepsis (lage tensie, vieze urine, snelle ademhaling en bijvoorbeeld 37.9 of 36.6 wat dat betreft), daar word ik zenuwachtiger van dan een patiënt met een normale tensie, normale ademhaling en 39.0.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.