De Aarde groeit, zet uit. De breuklijnen op Aarde zijn de primitieve breuken van het supercontinent Pangea.
Doordat de Aarde groeit, wordt de aardkorst aan de breuklijnen uiteengetrokken en ontstaat er "nieuwe bodem" omdat de lava er stolt. Aan de breuklijnen zelf krijgen we dus "jonge" oceaanbodem. Op onderstaand beeld is dit duidelijk te zien.
De rode zones zijn de jongste.
Als we terugkeren in de tijd, komen de alle continenten dus dichterbij te liggen, maar dit kan ENKEL op een kleinere Aarde!
Natuurlijk ken ik het fenomeen subductie, maar hoe kunnen wetenschappers weten wat er 400km diep gebeurt als ze nog niet eens de temperatuur kunnen voorspellen op 12km diepte (ze zaten er 100° C naast) , het diepste die een mens ooit geraakte.
De oudste visfossielen zijn enkel gevonden op land. Vissen ouder dan 180 miljoen jaar worden niet gevonden op de zeebodem. Dit is reeds duidelijk aan op de oceaanscan, want de oceaanbodems zijn max 180 miljoen jaar. Dat wil ook zeggen dat land ooit onder water stond. Logisch, want de oceaanbodem bestond niet. Dan moet de Aarde ooit bijna volledig onder water gestaan hebben.
Of de ijskappen waren veel groter, daar kun je nog over discussiëren. Het water kwam zeker niet van kometen, of toch niet geleidelijk.
De leeftijd van de oceaanbodem toont aan dat er 180 miljoen jaar geleden geen oceanen waren, dus minder landoppervlak betekent een kleinere Aarde