4. Discutabele stellingen
- Godsdienst/religie/geloof is in strijd met de rede.
- Hoe ver moet respect voor geloof gaan? (cfr. supra: Sam Harris; cfr. Infra: passage uit The God Delusion, pp304-308; zie ook DAT is wat ik R. Dawkins kwalijk neem. Dat hij probeert iets te ondermijnen, belachelijk te maken, waar veel mensen de kracht uithalen gewoon "goed" te doen, en waar misschien wel bewust gekozen is voor deze uiting van dogmatisch denken.
Hildebrand schreef:Dawkins redeneert als de materialist die hij is en jij doet dit ook. De evolutietheorie levert een verklaring, meer niet. (...)
De Bijbel stelt dat God verantwoordelijk is voor het ontstaan van het leven in al zijn facetten. Is dit zo moeilijk om te aanvaarden?
Ik wil me uiteindelijk toch ook even in de discussie mengen. Ik zal maar vast openen met de disclaimer dat ik het boek nog steeds niet gelezen heb. De kans lijkt me klein dat ik het nog zal doen. Ik meen echter dat ik al voldoende relevante passages gelezen heb, alsook stukken van Dawkins' blog en de nodige YouTube-filmpjes gekeken.
Wat mij begint op te vallen is dat, voor veel gelovigen, ongeloof niet te dulden valt. Het spijt me, maar ik kan ook niet aanvaarden dat God het leven in al zijn facetten geschapen heeft, op de manier die in de Bijbel beschreven staat. Als je een letterlijke lezing van de Bijbel voorstaat, is dat gebeurd op zes dagen, ongeveer zesduizend jaar geleden. Er is meer dan voldoende wetenschappelijke evidentie dat dit niet klopt. Alle wetenschappelijke bewijsvoering weglachen met een boek in de hand, vind ik naïef. Ik zit dan ook niet te wachten op het doortrekken van de letterlijke lezing van de Bijbel naar alles wat ons leven kan, en in dat geval
moet bepalen. Tot zover zou Dawkins het waarschijnlijk met mij eens zijn.
Maar dan maakt hij een kapitale fout. Hij meent te weten dat er geen God is, en hij noemt het onwaarschijnlijk dat er een God zou kunnen zijn. Het is hem, en vele anderen gegund, en daar moeten gelovigen ook maar mee leren leven. Hij vindt echter ook dat iedereen maar zo snel mogelijk zijn ideeën moet overnemen. Dat zou ik wel degelijk dogmatisme noemen.
Van hieruit wil ik stelling (iii) even aanpakken. Net als Paul Cliteur
hier Dat laatste is gebaseerd op denkluiheid en de onwil zich serieus in het theïsme te verdiepen. De meeste agnosten leven bovendien als atheïsten, gedragen zich als atheïsten, maar bewijzen alleen met de mond lippendienst aan een door hen als chic gepresenteerde opvatting dat zij niet weten of God bestaat. Agnosticisme is meer een pose dan een serieus doordacht standpunt.
meent Dawkins eenieder die niet achter hem staat, de grond in te moeten boren.
Is het dan niet zo dat het al te gemakkelijk is van Dawkins, om iedereen die (net als ik) kritiek heeft op bepaalde zaken die voor gelovigen belangrijk zijn, in zijn kamp (dat van de atheïsten) te willen plaatsen. Ik wil daar niet toe behoren, mag ik ja? Doorgaans wil men dat iedereen zijn mond houdt over hetgeen waar men niets van weet of kan weten, nu ben ik een intellectuele luiaard als ik geen standpunt inneem? Goeiedag!
Hoezo "lippendienst"? Omdat ik de Dawkinsianen niet volg in hun standpunt? En leef ik als een atheïst? Ik bid niet tot iets waarvan ik niet weet of het bestaat ja dan nee, dat klopt. Ik weiger inderdaad God als richtsnoer voor mijn ethiek te gebruiken. Maar dat alles doe ik vanuit het standpunt dat ik niets zinnigs kan vertellen over God. Het getuigt alweer van dogmatisch denken om alle geloof op een hoopje te gooien - dat noem ik intellectuele luiheid.
Dat alles wil ook niet zeggen dat ik niet kan ingaan op claims van theïsten (en dat dacht ik al meermaals bewezen te hebben). Daarom wil ik graag terugkoppelen naar stelling (ii). Die heeft betrekking op bovenstaande quote van Veertje, het citaat onder punt 5 in de samenvatting, en is ook terug te vinden in het filmpje van Sam Harris.
Moeten we geloof dus respecteren? In de woorden van Sam Harris (geparafraseerd): "Als ik zeg dat er een diamant, zo groot als een koelkast, in de grond onder mijn tuin zit, zul je dit geloof dan respecteren?" Nu loopt deze vergelijking ongelooflijk krom. Dit valt perfect te onderzoeken, wat je van God niet kan zeggen (ik weet wat je commentaar hierop zal zijn, Hildebrand, maar ik argumenteer hier even vanuit mijn standpunt, dus hoef je dit niet als een feit te lezen). Dit geloof zou daarmee perfect te duiden zijn als "waan", maar laten we er even vanuit gaan dat dit niet zo is. Als je er de kracht uit haalt om het goede te doen, waarom zou ik het dan aanvallen, gesteld dat ik er toch niets over kan zeggen?
Daar heb ik dus geen enkele reden toe. En als je nu vanuit je geloof de vreselijkste dingen gaat doen? Dan zegt dat niets over dat geloof op zich. Dan moeten we er dieper op in gaan. Ik vind het op dat moment niet getuigen van disrespect als ik bepaalde aspecten van geloof bekritiseer.
Ik ga hier niet verder op in, omdat mijn post anders veel te lang wordt. Maar ik wil toch nog een vraag* richten aan de "moderne gelovigen" (zoals Cliteur ze noemt) onder ons. Namelijk deze: Hoe weet je welke stukken van de Bijbel je naast je neer kan leggen? Hoe weet je dat passages die uitermate negatief staan tegenover vrouwen, ongelovigen, homoseksuelen,... niet meer gelden? En waarom andere passages dan wel?
*) Dawkins presenteert dit als een kritiek in zijn boek ("Dit kan niet, dus de hele Bijbel devalueert"), maar ik vind dat hij best even de moeite had kunnen doen om gelovigen de vraag te stellen.