[Filosofie] Wat is tijd?

[daddycool]

Welke theorie postuleert een a priori realiteit?

De relativteitstheorie verklaart zaken die de klassieke natuurkunde niet kon verklaren.

Welke theorie postuleert een a priori tijd? Tijd wordt gebruikt als variabele om de de waargenomen realiteit wiskundig te kunnen bechrijven en voorspellen.

Die voor hem leefde, toch?

Ja en....?

In welke eenheden is de snelheid van licht te meten in jouw opvatting van tijd?

In dezelfde eenheden als jij het meet.

Een kwantum deeltje dat niet wordt waargenomen volgt op een bepaald tijdstip een waarschijnlijkheidsfunctie. Op het moment van indirecte waarneming beinvloedt de waarneming het deeltje waardoor je niet tegelijkertijd plaats en impuls vast kan stellen. Uit de kwantumtheorie volgt allerminst dat tijd niet zou bestaan of slechts een mentale constuctie zou zijn. Daarbij: alle theorieen veronderstellen en gebruiken tijd, sommige theorieen expliciteren tijd of brengen het in verband met andere verschijnselen, iedereen die graag filosofeert en graag vooruit kijkt zal toch wel enig krediet geven aan enkele eeuwen wetenschap?

Een kwamtumdeeltje wat niet wordt waargenomen is geen deeltje dat een wiskundige functie volgt. De wiskundige functie is ontstaan a.d.h.v. experimenten. De waarschijnlijkheidsfuntie blijkt een goed wiskundig model te zijn om voorspellingen te doen die betrekking hebben op het waarnemen van quantum-deeltjes. Het feit dat je niet tegelijkertijd plaats en impuls kan waarnemen heeft niet zozeer met de kwantummechanica te maken. Dit geldt ook voor een vallende baksteen.

Verder heb ik alle respect voor bestaande theorien en ik zal ook zeker niet stellen dat ze onjuist zijn. Maar ze hebben betrekking op ons waarneembare universum. Onze realiteit zo gezegd. En elke theorie die op emirische wijze tot stand is gekomen, of die gebaseerd is op andere theorieen die op empirische wijze tot stand zijn gekomen, vooronderstellen waarneming. Dit is perfect bruikbaar voor wetenschap, maar ontoereikend voor filosofie.

Kwantumtheorie is zeker niet traditioneel of intuitief.

Het is juist aan de filosofie om voort te bouwen op wat wel al wel 'weten' om te komen tot levensvatbare hypothesen over wat we niet 'weten'. Het heeft minder zin om datgene wat we al wel 'weten' te mystificeren of toe te voegen als eigendom van je eigen brein.

Precies, ik zal ook niks van de bestaande kennis ontkennen. Maar nergens bewijst welke wetenschappelijke theorie dan ook dat tijd een op zichzelf staand iets is dat onafhankelijk van andere dingen bestaat.

Vraagjes:

Geloof jij dat materie onafhankelijk van waarneming bestaat?

Geloof jij dat een quantum-deeltje dat niet wordt waargenomen afmetingen heeft?

Geloof jij dat een quantum-deeltje dat niet wordt waargenomen een lokatie heeft? (in de vorm van een punt of een waarschijnlijkheidsfunctie)

Is dat een objectief feit?

Per definitie niet.

Dit alles poneer je zonder dat ik direct aanknopingspunten zie voor een empirische toets. Zou je iets kunnen verzinnen waarmee ik jouw beweringen kan testen?

Kun jij een empirische toets beschrijven die het bestaan van tijd aantoont?

Wanneer de mens zou verdwijnen, houdt daarmee de tijd zelf niet op te bestaan, de begrippen zoals uren, dagen, maanden en eeuwen verdwijnen.

Als de mens verdwijnt, dan verdwijnt de hoogte van de Mount Everest niet maar de maten waarmee de mens hoogte uitdrukt.

Als de mens verdwijnt, dan verdwijnt temperatuur niet, maar begrippen als Kelvin, Fahrenheit en Celsius.

Als de mens verdwijnt, dan verdwijnt niet het aantal manen rond de aarde, maar het getal 1.

Dit zijn nu juist aannames die je doet, en deze aannames zijn het gevolg van ons wetenschappelijk materialistische wereldbeeld. Stap 1 is dat je echt moet inzien dat dit aannames zijn, en geen feiten. Stap 2 is dat je probeert uit te vogelen hoe waarschijnlijk die aannames zijn.

[HOE]

Welke theorie postuleert een a priori tijd? Tijd wordt gebruikt als variabele om de de waargenomen realiteit wiskundig te kunnen bechrijven en voorspellen.

De vraag was welke (empirische) theorie een a-priori realiteit postuleert. Ik blijf benieuwd naar jouw antwoord.

Om jouw vraag te beantwoorden: tijd wordt niet “bedacht” als een handige variabele, het is een empirisch verschijnsel dat zich met elke nanoseconde herbevestigt.

Ja en....?

Dus tijd bestaat? Duh…

In dezelfde eenheden als jij het meet.

Waarmee via atoomsplitsing wordt bewezen dat tijd geen mentale constructie is.

Het feit dat je niet tegelijkertijd plaats en impuls kan waarnemen heeft niet zozeer met de kwantummechanica te maken. Dit geldt ook voor een vallende baksteen.

Dit meen je hoop ik niet serieus?

Verder heb ik alle respect voor bestaande theorien en ik zal ook zeker niet stellen dat ze onjuist zijn. Maar ze hebben betrekking op ons waarneembare universum. Onze realiteit zo gezegd. En elke theorie die op emirische wijze tot stand is gekomen, of die gebaseerd is op andere theorieen die op empirische wijze tot stand zijn gekomen, vooronderstellen waarneming.

Het menselijke vermogen te kunnen waarnemen veronderstelt al een biologische en psychologische realiteit.

Precies, ik zal ook niks van de bestaande kennis ontkennen. Maar nergens bewijst welke wetenschappelijke theorie dan ook dat tijd een op zichzelf staand iets is dat onafhankelijk van andere dingen bestaat.

Een theorie bewijst sowieso niets he…

Geloof jij dat materie onafhankelijk van waarneming bestaat?

Ja.

Geloof jij dat een quantum-deeltje dat niet wordt waargenomen afmetingen heeft?

Geloof jij dat een quantum-deeltje dat niet wordt waargenomen een lokatie heeft? (in de vorm van een punt of een waarschijnlijkheidsfunctie)

Om deze vraag te beantwoorden moet ik me heel erg verdiepen in QM om tot een aanvaardbare formulering te kunnen komen. Zo is de actuele opvatting binnen QM naar mijn weten bijvoorbeeld dat elk deeltje niet of een punt of een golf is, is maar zowel een punt is en een golffunctie. Maar uit de manier dat jij je vragen formuleert maak ik op dat ik niet de enige ben die niet bij Heisenberg in de klas heeft gezeten. Misschien dat je even kort wilt aangeven waar je met deze vragen naar toe wilt voordat we de discussie naar het standaardmodel verleggen.

Op macroscopisch niveau zou ik trouwens ja zeggen op zulke vragen.

Per definitie niet.

De uitspraak “alles is subjectief” is dan –per definitie- veel geschreeuw en weinig wol, toch?

Kun jij een empirische toets beschrijven die het bestaan van tijd aantoont?

Tijd wordt door iedere beweging bewezen.

Dit zijn nu juist aannames die je doet, en deze aannames zijn het gevolg van ons wetenschappelijk materialistische wereldbeeld.

Nee dit zijn geen aannamen: afstand, temperatuur, tijd, enz worden waargenomen. Preciezer geformaliseerd in theorieën deze theorieën, kunnen op hun onwaarheid getoetst worden.

Stap 1 is dat je echt moet inzien dat dit aannames zijn, en geen feiten.

Stap 1 is je niet af te laten leiden door pseudo-problemen.

Stap 2 is dat je probeert uit te vogelen hoe waarschijnlijk die aannames zijn.

Opdat men zich in Stap 2 kan richten op iets dat er meer toe doet.

[daddycool]

De vraag was welke (empirische) theorie een a-priori realiteit postuleert. Ik blijf benieuwd naar jouw antwoord.

Om jouw vraag te beantwoorden: tijd wordt niet “bedacht” als een handige variabele, het is een empirisch verschijnsel dat zich met elke nanoseconde herbevestigt.

Elke empirische theorie is gebaseerd op proefondervinderlijkheid. Dus gebaseerd op hetgeen wordt waargenomen en daarmee vooronderstellend dat hetgeen wordt waargenomen echt bestaat.

Tijd is geen empirisch verschijnsel. Tijd kan niet worden waargenomen.

Dus tijd bestaat? Duh…

Knappe conclusie, maar niet erg juist. Tijd bestaat als mentale constructie van de waarnemers.

Waarmee via atoomsplitsing wordt bewezen dat tijd geen mentale constructie is.

Verklaar je nader....

Dit meen je hoop ik niet serieus?

impuls is in de klassieke mechanicae het product van snelheid en massa. Je kunt snelheid en plaats niet tegelijkertijd vatstellen. Ook niet van een vallende baksteen. Wat is je probleem hiermee?

De impuls in de relativiteitstheorie en de quantummechanica doen verder geen afbreuk aan het feit dat je van een vallende baksteen niet tegelijkertijd de snelheid (dus impuls) en de plaats kan bepalen.

Dit heeft verder ook niks met de discussie over het al dan niet bestaan van tijd te maken als onafhankelijkverschijnsel.

Het menselijke vermogen te kunnen waarnemen veronderstelt al een biologische en psychologische realiteit.

een fysieke realiteit vooronderstelt een waarneming.

Een theorie bewijst sowieso niets he…

Mee eens.

Ja.

Goed, dan lijkt het erop dat je in filosofische zin een materialist bent, of een reductionist.

Vind je dat de weteschappelijke kennis tot nu toe dit antwoord onderbouwt?

Om deze vraag te beantwoorden moet ik me heel erg verdiepen in QM om tot een aanvaardbare formulering te kunnen komen. Zo is de actuele opvatting binnen QM naar mijn weten bijvoorbeeld dat elk deeltje niet of een punt of een golf is, is maar zowel een punt is en een golffunctie. Maar uit de manier dat jij je vragen formuleert maak ik op dat ik niet de enige ben die niet bij Heisenberg in de klas heeft gezeten. Misschien dat je even kort wilt aangeven waar je met deze vragen naar toe wilt voordat we de discussie naar het standaardmodel verleggen.

Op macroscopisch niveau zou ik trouwens ja zeggen op zulke vragen.

Waar ik heen wil is dat zonder waarneming er geen sprake is van een deeltje. Dat de waarneming een essentieel onderdeel is van onze realiteit.

Ik heb nog een vraag voor je; als 1 enkel deeltje omgezet wordt in energie wat is dan de lokatie van die energie? M.a.w. waar bevindt zich dan die energie?

De uitspraak “alles is subjectief” is dan –per definitie- veel geschreeuw en weinig wol, toch?

Ik kan moeilijk zeggen dat de uitspraak "alles is subjectief" een objectief feit is. Dit keert terug naar de kern van ons meningsverschil over de vraag, is waarneming verantwoordelijk voor onze realiteit of is onze realiteit verantwoordelijk voor waarneming?

Tijd wordt door iedere beweging bewezen.

Ik zie niet in waarom.

Nee dit zijn geen aannamen: afstand, temperatuur, tijd, enz worden waargenomen. Preciezer geformaliseerd in theorieën deze theorieën, kunnen op hun onwaarheid getoetst worden.

Afstand kun je niet uitdrukken zonder tijd te gebruiken en tijd kun je niet uitdrukken zonder afstand te gebruiken.

Nogmaals de vraag, wat is de lokatie van energie?

Stap 1 is je niet af te laten leiden door pseudo-problemen.

Zoals deze discussie

Opdat men zich in Stap 2 kan richten op iets dat er meer toe doet.

Koffie dan maar.....

[*gast_HeavenOnEarth_*]

Elke empirische theorie is gebaseerd op proefondervinderlijkheid.

Dus geen enkele theorie postuleert een a priori realiteit.

Tijd is geen empirisch verschijnsel. Tijd kan niet worden waargenomen.

Dat roep je steeds zonder bewijs te leveren.

Knappe conclusie, maar niet erg juist. Tijd bestaat als mentale constructie van de waarnemers.

Dat roep je steeds zonder bewijs te leveren.

Verklaar je nader....

Zie hiervoor.

een fysieke realiteit vooronderstelt een waarneming.

Dat roep je steeds zonder bewijs te leveren.

Goed, dan lijkt het erop dat je in filosofische zin een materialist bent, of een reductionist.

Of aanhanger van het realisme, of van het empirisme, of van het logisch positivisme, of van het (verfijnde) falsificationisme, enz. Het enige dat je wel van mijn antwoord mag afleiden is dat ik geen solipsist ben.

Jouw extreme subjectivisme vertegenwoordigt zo duidelijk een minderheidspositie in de kennistheorie, dat ik vind dat je meer moeite moet doen om jouw stellingen aannemelijk te maken. Volgens mij kan je, tenministe, stellen dat de gehele wetenschap succesvol werkt en de meerderheid van de hedendaagse filosofen uitgaan van de aanname van het perceptieonafhankelijk bestaan van tijd en afstand. Daartegenover staat jouw positie met de aanname van een extreem subjectivisme.

Stel nu eens dat jij het bij het rechte eind zou hebben. Welk nieuwe inzichten in de dingen levert jou filosofie ons op? Hoe ‘werkt’ jou filosofisch model? Wat zijn de kennistheoretische consequenties allemaal? Welke dingen moet de mensheid anders gaan zien?

Vind je dat de weteschappelijke kennis tot nu toe dit antwoord onderbouwt?

Ja, ruim.

Ik heb nog een vraag voor je; als 1 enkel deeltje omgezet wordt in energie wat is dan de lokatie van die energie? M.a.w. waar bevindt zich dan die energie?

Lastige vraag, ook daar geldt de deeltje-golf-dualiteit geloof ik, hoezo?

Ik kan moeilijk zeggen dat de uitspraak "alles is subjectief" een objectief feit is.

Wat is het dan wel? Het lijkt me dat je dit beter moet onderbouwen. Hoe zeker kan iemand zijn van de geldigheid van een uitspraak "alles is subjectief"? Als alles subjectief is kan je denk ik geen uitspraken doen van de soort: x is ____ .

Ik zie niet in waarom.

Als je best doet lukt je dat heus wel.

Afstand kun je niet uitdrukken zonder tijd te gebruiken en tijd kun je niet uitdrukken zonder afstand te gebruiken.

De boom is hoog.

Na gisteren is vandaag gekomen.

[Hildebrand]

"ga je meten en dat is tijd…"

Hoe kan je iets meten als het zich niet eerst heeft gemanifesteerd in de werkelijkheid?

Pardon? Waarop baseerden wij oorspronkelijk het instrument 'tijd'? Op de voortgang van zichtbare acties en processen (Zon, maan en sterren). Nu gebruiken we de vervaltijd van cesium als basis waarop alle apparatuur voor de meting van acties en processen wordt geijkt.

Maar daar concludeer je uit dat tijd niet bestaat, en da's wat mij betreft, evident, onjuist.

Zoals ik eerder heb opgemerkt is de meting inderdaad een abstractie. De onderverdeling van tijd in seconden, minuten, perioden, enz. is inderdaad een menselijke conventie. Dit geldt voor tal van andere meetschalen (…alle?): afstand, warmte, hoeveelheid, enz.

Wanneer de mens zou verdwijnen, houdt daarmee de tijd zelf niet op te bestaan, de begrippen zoals uren, dagen, maanden en eeuwen verdwijnen.

En daarmee de meting (= tijd) van de voortgang van acties en processen.

Als de mens verdwijnt, dan verdwijnt de hoogte van de Mount Everest niet maar de maten waarmee de mens hoogte uitdrukt.

Als de mens verdwijnt, dan verdwijnt temperatuur niet, maar begrippen als Kelvin, Fahrenheit en Celsius.

Als de mens verdwijnt, dan verdwijnt niet het aantal manen rond de aarde, maar het getal 1.

Of gaat jouw filosofie met dit soort zaken ook anders om?

Als de mens verdwijnt is er alleen maar een voortgang van acties en processen die ongedefinieerd blijven.

[*gast_HeavenOnEarth_*]

Op de voortgang van zichtbare acties en processen (Zon, maan en sterren). Nu gebruiken we de vervaltijd van cesium als basis waarop alle apparatuur voor de meting van acties en processen wordt geijkt.

Dit is precies wat ik zeg: iets (de omloop van aarde om de zon, gedrag van de maan en dat van cesium, ect) manifesteert zich en alleen daarom is het meetbaar.

Om na te gaan of ik je positie goed interpreteer, jij zegt:

Er vindt voortgang plaats van processen en acties (gedrag zon, maan, halfwaardetijd van cesium, ect). De mens verschijnt ten tonele en benoemt, arbitrair, regelmatigheden en construeert het begrip “tijd”. Zodra de mens zou verdwijnen, verdwijnt “tijd” met hem en resteert er alleen nog de voortgang van processen en acties die daarna ongedefinieerd zijn.

Klopt dat tot zover?

[daddycool]

Dus geen enkele theorie postuleert een a priori realiteit.

Dus bijna elke theorie vooronderstelt een a priori realiteit.

Dat roep je steeds zonder bewijs te leveren.

Waarom moet ik het bewijs leveren voor het niet bestaan van iets wat nog nooit is waargenomen, wat niet experimenteel waargenomen kan worden, en waarvan niet logisch beredeneerbaar is dat het moet bestaan?

Jouw extreme subjectivisme vertegenwoordigt zo duidelijk een minderheidspositie in de kennistheorie, dat ik vind dat je meer moeite moet doen om jouw stellingen aannemelijk te maken. Volgens mij kan je, tenministe, stellen dat de gehele wetenschap succesvol werkt en de meerderheid van de hedendaagse filosofen uitgaan van de aanname van het perceptieonafhankelijk bestaan van tijd en afstand. Daartegenover staat jouw positie met de aanname van een extreem subjectivisme.

Waar de wetenschap vanuit empirisch onderzoek en daarop voortbordurende theorieen zich een beeld van de realiteit probeert te verschaffen, stel ik (en een toch niet zo'n hele kleine minderheid) mezelf de vraag wat nou de basis is waarvan je mag vertrekken. Een huis kan nog zo doordacht in elkaar steken, als de fundering wegzakt, zakt het hele huis weg.

Ik heb ook het idee dat ik dit hele vraagstuk veel meer vanuit de filosofie benader en jij meer vanuit de wetenschap.

Door te stellen dat tijd en ruimte attributen zijn van waarneming, i.p.v. op zichzelf staande entiteiten zet ik echter geen enkele wetenschappelijke theorie overboord. Ik ga toch geen zaken ontkennen waarvan mensen die veel slimmer zijn dan ik hebben aangetoond dat ze kloppen.

Mijn zekerheden zijn dit:

ik heb een beeld van de wereld om me heen, dit is een mentaal beeld, een beeld 'in mijn hoofd'. De auto die ik zie heeft geen dimensies in mijn hoofd, dat is een mentaal plaatje.

De werkelijkheid 'buiten' mij bestaat in essentie uit energie. Energie kent verschillende manifestatie-vormen maar in wezen is alles energie.

Energie heeft geen afmetingen of lokatie.

Als energie dat niet heeft, en als mijn mentale plaatje dat niet heeft, waarom is er dan de noodzak voor een tussen-realiteit die dat wel heeft?

Tijd-ruimte is een continuum, wat voor ruimte geldt kan dus ook voor tijd gelden.

Daarmee acht ik het veel waarschijnlijker dat tijd en ruimte mentale constructies zijn, attributen van waarneeming, die ons in staat stellen onze waarnemingen te ordenen.

Stel nu eens dat jij het bij het rechte eind zou hebben. Welk nieuwe inzichten in de dingen levert jou filosofie ons op? Hoe ‘werkt’ jou filosofisch model? Wat zijn de kennistheoretische consequenties allemaal? Welke dingen moet de mensheid anders gaan zien?

'Mijn' filosofie hoeft toch niet door het beantwoorden van bovenstaande vragen gerechtvaardigd te worden?

Wat is het dan wel? Het lijkt me dat je dit beter moet onderbouwen. Hoe zeker kan iemand zijn van de geldigheid van een uitspraak "alles is subjectief"? Als alles subjectief is kan je denk ik geen uitspraken doen van de soort: x is ____ .

Zelfs binnen een strikt subjectieve context kun je nog vertrouwen op logisch redeneren.

[HeavenOnEarth]

Mijn zekerheden zijn dit:

ik heb een beeld van de wereld om me heen, dit is een mentaal beeld, een beeld 'in mijn hoofd'. De auto die ik zie heeft geen dimensies in mijn hoofd, dat is een mentaal plaatje.

De werkelijkheid 'buiten' mij bestaat in essentie uit energie. Energie kent verschillende manifestatie-vormen maar in wezen is alles energie.

Energie heeft geen afmetingen of lokatie.

Als energie dat niet heeft, en als mijn mentale plaatje dat niet heeft, waarom is er dan de noodzak voor een tussen-realiteit die dat wel heeft?

Tijd-ruimte is een continuum, wat voor ruimte geldt kan dus ook voor tijd gelden.

Daarmee acht ik het veel waarschijnlijker dat tijd en ruimte mentale constructies zijn, attributen van waarneeming, die ons in staat stellen onze waarnemingen te ordenen.

Ik geloof dat ik je beter begin te begrijpen. Als je dat idee verder doortrekt dan zou je misschien zelf kunnen stellen: de mens is als het ware het samenvallen van het singuliere en het universele. In perceptie, (of dóór perceptie) is het subject zowel constituerend als interpreterend als rustpunt in een dynamische stroom (golf ?) van conjuncties, die zich hechtend aan objecten, zich slechts manifesteren als product van energie en perceptie, maar daar hun essentie niet in gronden (hoewel er wel een bepaalde neiging bestaat tot hechting van “eigenschap” aan conventie of decreet). Alleen door de negatie van het complement van hetgeen zich voordoet als ‘object’ ontstaat de dynamische interactie (een soort spel als het ware) tussen het kennen, de kennende en het gekende. De asymmetrie tussen dát spel en de zich vormende intuïties (want meer zijn het niet) zorgt er imo wel voor dat er symmetrie moet zijn tussen het interne gerichte en het extern bepaalde (waar je strikt genomen natuurlijk niet meer over kan spreken).

Is alles dan een clustering van indrukken en voorstellingen? Zeker, maar zij ontvouwt ook een set met deducties, een eindig aantal descripties van het (in principe) eindeloze en, belangrijker nog, de onbepaaldheid van causaliteit (of de anticipatie daarop). Om in dat kader van tijd te spreken is, filosofische gezien, niet alleen overbodig maar zelfs misleidend. Immers, waarnemingen laten zich nu eenmaal nooit beschrijven in hetgeen zij in hun aard reeds veronderstellen, namelijk een reductie-tot maar toch zeker geen a-priori synthese van het materiele en het noodzakelijke.

[daddycool]

Ik geloof dat ik je beter begin te begrijpen. Als je dat idee verder doortrekt dan zou je misschien zelf kunnen stellen: de mens is als het ware het samenvallen van het singuliere en het universele. In perceptie, (of dóór perceptie) is het subject zowel constituerend als interpreterend als rustpunt in een dynamische stroom (golf ?) van conjuncties, die zich hechtend aan objecten, zich slechts manifesteren als product van energie en perceptie, maar daar hun essentie niet in gronden (hoewel er wel een bepaalde neiging bestaat tot hechting van “eigenschap” aan conventie of decreet). Alleen door de negatie van het complement van hetgeen zich voordoet als ‘object’ ontstaat de dynamische interactie (een soort spel als het ware) tussen het kennen, de kennende en het gekende. De asymmetrie tussen dát spel en de zich vormende intuïties (want meer zijn het niet) zorgt er imo wel voor dat er symmetrie moet zijn tussen het interne gerichte en het extern bepaalde (waar je strikt genomen natuurlijk niet meer over kan spreken).

Is alles dan een clustering van indrukken en voorstellingen? Zeker, maar zij ontvouwt ook een set met deducties, een eindig aantal descripties van het (in principe) eindeloze en, belangrijker nog, de onbepaaldheid van causaliteit (of de anticipatie daarop). Om in dat kader van tijd te spreken is, filosofische gezien, niet alleen overbodig maar zelfs misleidend. Immers, waarnemingen laten zich nu eenmaal nooit beschrijven in hetgeen zij in hun aard reeds veronderstellen, namelijk een reductie-tot maar toch zeker geen a-priori synthese van het materiele en het noodzakelijke.

Mooier dan ik het ooit zou kunnen zeggen.....

Ik weet niet van wie dit komt, als je het zelf zo verwoord hebt chapeau chapeau. Het is te kort door de bocht om te zeggen dat dit letterlijk overeenkomt met mijn denkbeelden, maar ik zie wel wat aanknopingspunten.

Waar ik vooral in geinteresseerd ben is de denkbeelden van mensen zelf hierover, en geen filosofologie.... Dus jouw persoonlijke visie hierop, nu je beter begrijpt wat ik bedoel zou ik zeer op prijs stellen.

[*gast_HeavenOnEarth_*]

Mooier dan ik het ooit zou kunnen zeggen.....

Ik weet niet van wie dit komt, als je het zelf zo verwoord hebt chapeau chapeau.

Dank je wel, tis natuurlijk niet van mijzelf persoonlijk als individu, meer het afgeleide commentaar op zowel de wetenschap als filosofie. Want samen kunnen zij zoveel meer bereiken als elk afzonderlijk. Ik heb het daarbij altijd wel erg belangrijk gevonden om oog te houden voor datgene wat (onbewust) steeds is verzwegen. Door het zorgvuldig samenvoegen van datgene wat onzegbaar leek (in hun ogen) moet je, denk ik, proberen om de meerduidigheid van het gegevene te substitueren in meer fundamentele categorieën. Het buiten de haakjes werken van prakrijk en theorie heeft iemand dat ooit weleens genoemd geloof ik.

Het is te kort door de bocht om te zeggen dat dit letterlijk overeenkomt met mijn denkbeelden, maar ik zie wel wat aanknopingspunten.

Wat mij een belangrijk aanknopingspunt (meer in het algemeen) lijkt, zijn de simultane één-op-één relaties binnen het uitstrekte (bij wijze van spreken natuurlijk) en de meer-op-meer relaties in stelsels van objecten (abstraherend van de ruimte-tijd-vector). Als mensen eenmaal inzien dat het uitgestrekte zich juist continue vormt in het temporale aantrekken en afstoten van attractoren (die natuurlijk niet zelf regulatief zijn (in absolute zin)) dan wordt het meteen ook duidelijk dat het subjectieve niets meer is dan de articulatie van het universele en dus van het ware (“waar” in zwakke vorm). Ik kwam daar op toen het mij duidelijk werd dat zowel tijd als de historiseren van de eigen ervaring alleen beperkt wordt door een deelverzameling van het uitgestrekte. Dit gaat de directe ervaring weliswaar vooraf (in klassieke zin) maar tegelijkertijd biedt het ruimte aan inductie. En inductie is dus nooit bewijsbaar, of beter gezegd: inductie is zowel ontoereikend voor het subjectieve als voor welke pre-theoretisch waarheidsoordeel dan ook (het fungeert hooguit als paradigma van-waar-uit en nooit als een doel-waar-naar-toe).

In deze zin zie ik genoeg aanknopingspunten met het non-lokale karakter van energie, maar minder met het verabsoluteren van universele kwantoren. Het kan natuurlijk wel, maar het lijkt mij verder niet zo logisch.

Waar ik vooral in geinteresseerd ben is de denkbeelden van mensen zelf hierover, en geen filosofologie.... Dus jouw persoonlijke visie hierop, nu je beter begrijpt wat ik bedoel zou ik zeer op prijs stellen.

Puur filosofisch zou ik het samenvatten als: door het deconstrueren van “begrip” uit “waarheid” vormt zich (puur syntactisch), binnen een taalgemeenschap, een preoccupatie met een bepaalde dubbelschakeling (een soort twee-op-twee) van waarneming met causaliteit en van eenparigheid met symbolische interacties, een soort machine-denken van de tweede orde waarbij men pragmatiek maar al te snel inwisselt voor semantiek. De werkelijke meerduidigheid verdwijnt hierdoor uit elke dubbele interact (hoe kan men zich als deelnemer in het taalspel ooit losweken van de bepaaldheid van het nevengeschikte zoals dit recursief wordt geproduceerd ín die interact?), waardoor waarneming zichzelf constitueert, articuleert en zich bovengeschikt verklaart aan het substraat van wat eerst onbenoemd was, maar zich daar wel op een betekenisvolle wijze van onderscheid en daarmee contrasteert. Ik beschouw het als de grootste uitdaging van de filosofie om vooral dat contrast op te heffen.

[Hildebrand]

Dit is precies wat ik zeg: iets (de omloop van aarde om de zon, gedrag van de maan en dat van cesium, ect) manifesteert zich en alleen daarom is het meetbaar.

Om na te gaan of ik je positie goed interpreteer, jij zegt:

Er vindt voortgang plaats van processen en acties (gedrag zon, maan, halfwaardetijd van cesium, ect). De mens verschijnt ten tonele en benoemt, arbitrair, regelmatigheden en construeert het begrip “tijd”. Zodra de mens zou verdwijnen, verdwijnt “tijd” met hem en resteert er alleen nog de voortgang van processen en acties die daarna ongedefinieerd zijn.

Klopt dat tot zover?

Het kader dat de mens zichzelf verschaft door de mate aan voortgang van acties en processen te meten om zijn handelen binnen de gekende werkelijkheid te definieren, verdwijnt als de mens verdwijnt. Wat overblijft zijn acties en processen.

[*gast_sab3a_samawat_*]

Omdat mijn vraag over tijd TE filosofisch werd heb ik besloten dit artikel in deze categorie voort te zetten...

Wat is tijd?

Ik denk dat tijd alleen relevant is als er materie of energie is. Wat heeft tijd voor een betekenis in een ruimte zonder materie/energie?

[ZonnTroLL]

Tijd kan ook niet bestaan zonder ruimte...

Bron: "Het perfect universum" van Paul Davies

Natuurkunde

(...)

In de natuurkunde, met name in de kosmologie: een punt in de ruimtetijd waar de natuurwetten hun geldigheid verliezen. Een singulariteit heeft een oneindig klein volume en een oneindige dichtheid. De ruimte-tijd erin is oneindig sterk gekromd en ruimte en tijd houden daar op te bestaan, met als gevolg dat de natuurwetten daar ook niet meer geldig zijn. Volgens de theorie van de oerknal is het heelal uit een singulariteit ontstaan en in de algemene relativiteitstheorie is het centrum van een zwart gat een singulariteit.

(...)

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Singulariteit

Ruimte-tijd

Ruimte-tijd of tijdruimte is een begrip dat 4 dimensies van ons universum beschrijft:

* 3 dimensies in ruimte (lengte, breedte, hoogte)

* 1 dimensie in tijd (duur)

Albert Einstein stelde in zijn speciale relativiteitstheorie dat het niet mogelijk is afzonderlijk over de begrippen ruimte en tijd te spreken, maar dat er enkel zoiets bestaat als ruimte-tijd.

(...)

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Ruimte-tijd

[*gast_sab3a_samawat_*]

Tijd kan ook niet bestaan zonder ruimte...

Bron: "Het perfect universum" van Paul Davies

Natuurkunde

(...)

In de natuurkunde, met name in de kosmologie: een punt in de ruimtetijd waar de natuurwetten hun geldigheid verliezen. Een singulariteit heeft een oneindig klein volume en een oneindige dichtheid. De ruimte-tijd erin is oneindig sterk gekromd en ruimte en tijd houden daar op te bestaan, met als gevolg dat de natuurwetten daar ook niet meer geldig zijn. Volgens de theorie van de oerknal is het heelal uit een singulariteit ontstaan en in de algemene relativiteitstheorie is het centrum van een zwart gat een singulariteit.

(...)

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Singulariteit

Ruimte-tijd

Ruimte-tijd of tijdruimte is een begrip dat 4 dimensies van ons universum beschrijft:

* 3 dimensies in ruimte (lengte, breedte, hoogte)

* 1 dimensie in tijd (duur)

Albert Einstein stelde in zijn speciale relativiteitstheorie dat het niet mogelijk is afzonderlijk over de begrippen ruimte en tijd te spreken, maar dat er enkel zoiets bestaat als ruimte-tijd.

(...)

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Ruimte-tijd

Juist, als er ruimte is is er tijd. In een ruimte-tijd zonder materie/energie, heeft tijd wel betekenis? Meer algemeen lijkt mij: als er geen activiteit is heeft tijd wel betekenis?

[MRDavidSingh3]

'Tijd' is gewoon door iemand benoemd als 'tijd'.

Grappig dat we nu niet kunnen achterhalen wat die iemand juist de naam 'tijd' had gegeven.

Maar volgens mij is tijd gewoon een dimensie. er bestaat geen een, twee of drie dimensionaal universum. enkel een 4d universum met als dimensies x,y,z en tijd

tijd is dus gewoon de verplaatsing van de drie ruimte-dimensies binnen de vierde dimensie (bewegen van de kleinste deeltjes)

tijdsbesef is bij iedereen waarschijnlijk anders en de snelheid waarmee de tijd verloopt is op iedere positie binnen de drie eerste dimensies ook anders, dat ligt aan de snelheid waarmee de kleinste deeltjes zich verplaatsen. Als ze niet verplaatsen dan is het 0°K en beweegt dat object niet meer door de tijd. Tijd bestaat nog wel maar ze wordt niet gebruikt.

In het dagelijkse leven merken we niets van de veranderlijke snelheden van tijd op verschillende plaatsen, omdat het verschil veel te klein is. Maar er is toch zo ooit een experiment gedaan met twee atoomklokken (geen id wat het zijn) die men op twee verschillende plaatsen gingen zetten en na een paar jaar gingen die niet meer gelijk lopen.