Bewustzijn

[Brinx]

Ik heb weinig verstand van dit onderwerp (behalve dan de ervaring van het bewust-zijn), dus dit kan wat te simpel gedacht zijn.

Zou je bewustzijn kunnen opvatten als hetgeen dat plaatsvindt op de tijdsintervallen dat zelfreflectie (i.e. het gebruiken van prikkels die niet direct afkomstig zijn van de zintuigen) plaatsvindt? Wanneer je iets doet waar een innerlijke mono- of dialoog aan te pas komt? Dit is voor zover ik weet praktisch de hele tijd dat je wakker bent (en een gedeelte van je slaap) aan de gang.

Misschien is het handig om te bekijken bij welke dieren je eventueel van bewustzijn kunt spreken. Een konijn neemt bijvoorbeeld van alles waar, maar heeft waarschijnlijk niet het vermogen om de opdrachten die zijn hersenen aan het lichaam geven te gebruiken als input voor 'hogere' denkprocessen. Het konijn reageert op zijn omgeving en de gesteldheid van zijn lichaam, en handelt daarnaar waarbij associaties gelegd worden tussen de opdrachten die zijn 'verstuurd' en de dingen die daarna gebeurd zijn in de omgeving en in het eigen lichaam. Het konijn is zich waarschijnlijk niet bewust van dit proces, en het voltrekt zich dan ook zonder dat daar bewust (aha!) moeite voor gedaan wordt.

Bij mensen kan dit anders lopen. Een verzonnen voorbeeld wat je wellicht herkent: Een mens staat in de badkamer en ziet plotseling een flinke spin in de wasbak zitten. De eerste reactie is wellicht een schrikreactie, eventueel gepaard aan een directe impuls om het beest plat te slaan, of om te vluchten. Het bewustzijn kan deze opkomende neiging besluiten te onderdrukken: "Maak je niet zo druk, het is maar een spin - zet hem even buiten", een soort secundaire reactie dus, die doorgaans heel snel optreedt: zo snel dat de schrikreactie beperkt blijft en zich slechts uit door een korte scherpe hap naar lucht. Bij dit proces wordt de 'automatische' reactie van de hersenen bewust opgemerkt en wordt door het bewustzijn / verstand de keus gemaakt om er al of niet naar te handelen. De onkunde van het bewustzijn om deze 'primitieve' reactie in de hand te houden kun je misschien zien als 'paniek', die pas over gaat wanneer de rede / het verstand / het bewustzijn weer de controle ontworstelt aan de 'primitievere' systemen.

Slaat dit verhaal ergens op? Misschien heb ik hiermee een allang bestaande theorie verwoord - waarschijnlijk zelfs. Wat zou hier fout mee kunnen zijn? Of leg ik hier eigenlijk helemaal niets mee uit?

[edit]: stukje toegevoegd.

[peterA]

Ik vind het een leuke gedachtegang, maar volgens mij vullen je hersenen alle binnenkomende informatie aan zodra die binnenkomt via je zintuigen en dus niet alleen op het moment dat je je daarvan bewust bent of wordt.

Veel aanvullende informatie komt toch uit vorige ervaringen imo.

Stel je een aantal mensen voor die allen op de zelfde plaats naar de zee staren.

1:Marine bioloog

Hij is zich bewust van de kwalitatieve achteruitgang van de platvis wegens het overmatig bevissen van grote,actieve exemplaren.

2:Sportduiker

Hij is zich bewust van de aanwezigheid van platvis en kan ze visualiseren,hij "ziet" ze liggen onder het zand en ziet hun oogjes boven het zand uitsteken.

3:Beroepsvisser

Hij is zich bewust van de aanwezigheid maar visualiseert ze spartelend op het dek van zijn boot.

4:Toerist

Hij ziet de golven en het licht en vindt het mooi.

1,2 en 3 kunnen zich beperken tot de ervaring van 4 maar kunnen zich ook bewust zijn van andere aspecten,daarvoor moeten ze echter beroep doen op meer dan via zintuigen binnenkomende signalen,op data die eerder opgeslagen is.

Kunnen we de mate van bewustzijn niet omschrijven als.

Het vermogen eerder opgeslagen informatie te her-verwerken,in stelling te brengen om een situatie te herinterpreteren?

Als dit proces dan betrekking heeft op het interpreteren van je "zelf" zou dit zelfbewustzijn kunnen zijn,een evolutief hoger niveau van bewustzijn.

Ik zie bewustzijn ook als een evoluerende eigenschap,naar analogie met een "eigenschap" als het oog:

Bewustzijn staat tot een verzameling lichtgevoelige cellen zoals zelfbewustzijn staat tot het oog.

Bewustzijn evolueert,een zoogdier kan zich bewustworden van het feit dat iemand een gevaar vormt omdat hij er gisteren een trap heeft van gekregen,ik kan me voorstellen dat een hond bang WORDT van een bepaald individu en zie dit als een vorm van bewustzijn.

VG Peter

[The Don]

Tot slot is het zo dat vrijwel alle paranormale fenomenen plotsklaps niet meer paranormaal zijn, als blijkt dat het bewustzijn inderdaad QM eigenschappen heeft.

Bijv. het vergaren van informatie die op een andere lokatie buiten het bereik van de zintuigen is, of zelfs in een andere tijd. Telepathie, toekomst/verleden zien, leven na de dood, etc. zijn dan ineens een stuk logischer.

Dit zijn conclusies die je alleen kunt trekken als je onvoldoende kennis hebt van de werkelijke theorien van de quantummechanica. Helaas worden deze conclusie toch nog erg vaak gemeld als zijnde waarheid en dit is volledig onjuist. QM is erg moeilijke materie dus als je niet zeker weet wat QM is en impliceert dan kun je beter niets zeggen... (no offence)

[Anonymous]

Slaat dit verhaal ergens op? Misschien heb ik hiermee een allang bestaande theorie verwoord - waarschijnlijk zelfs. Wat zou hier fout mee kunnen zijn? Of leg ik hier eigenlijk helemaal niets mee uit?

Het verhaal slaat zeker ergens op en ik vind het ook heel aannemelijk klinken. Het is echter wel zo dat hogere denkprocessen en ook het relativeren van emotionele reacties kunnen plaatsvinden onder het niveau van bewustzijn. Je kunt je bewust worden van de hogere denkprocessen, maar dit hoeft niet. Je kunt het daarom volgens mij niet gelijk stellen aan bewustzijn. Door veel onderzoekers werd er in het verleden inderdaad vanuit gegaan dat wanneer je iets kunt doen zonder dat je daarvoor het bewustzijn nodig hebt, dat dan ook geen activiteit van de cortex (grote hersenen, waar de hogere denkprocessen worden uitgevoerd) nodig is. Onderzoek naar reacties op subliminaal (onder het niveau van bewustzijn) aangeboden stimuli die alleen door deze cortex kunnen worden verwerkt (bijvoorbeeld woorden) wees echter uit dat je voor de hogere denkprocessen geen bewustzijn nodig hebt en dat je je van deze denkprocessen ook niet altijd bewust hoeft te worden.

Veel aanvullende informatie komt toch uit vorige ervaringen imo.

Stel je een aantal mensen voor die allen op de zelfde plaats naar de zee staren.

1:Marine bioloog

Hij is zich bewust van de kwalitatieve achteruitgang van de platvis wegens het overmatig bevissen van grote,actieve exemplaren.

2:Sportduiker

Hij is zich bewust van de aanwezigheid van platvis en kan ze visualiseren,hij "ziet" ze liggen onder het zand en ziet hun oogjes boven het zand uitsteken.

3:Beroepsvisser

Hij is zich bewust van de aanwezigheid maar visualiseert ze spartelend op het dek van zijn boot.

4:Toerist

Hij ziet de golven en het licht en vindt het mooi.

1,2 en 3 kunnen zich beperken tot de ervaring van 4 maar kunnen zich ook bewust zijn van andere aspecten,daarvoor moeten ze echter beroep doen op meer dan via zintuigen binnenkomende signalen,op data die eerder opgeslagen is.

Kunnen we de mate van bewustzijn niet omschrijven als.

Het vermogen eerder opgeslagen informatie te her-verwerken,in stelling te brengen om een situatie te herinterpreteren?

Als dit proces dan betrekking heeft op het interpreteren van je "zelf" zou dit zelfbewustzijn kunnen zijn,een evolutief hoger niveau van bewustzijn.

Ook wanneer 1, 2 en 3 zich daar niet van bewust zijn zorgt de informatie die in de hersenen is opgeslagen ervoor dat de nieuw binnenkomende informatie wordt opgeslagen met de betekenis die er door herinneringen en ervaringen aan wordt gegeven. Hier heb je dus ook geen bewustzijn voor nodig. Je kunt je bewust worden van de betekenis, maar voor het vormen ervan heb je geen bewustzijn nodig.

Bewustzijn staat tot een verzameling lichtgevoelige cellen zoals zelfbewustzijn staat tot het oog.

Dit zou betekenen dat het bewustzijn onderdeel uitmaakt van het zelfbewustzijn en dat de aanwezigheid van het zelfbewustzijn het bestaan van bewustzijn mogelijk maakt. Ik denk eerder dat het andersom is. Doordat mensen zich in de loop der tijd bewust zijn gaan worden van hun denkprocessen, zijn ze zich ook bewust geworden van hun bestaan en zichzelf als levend wezen.

Bewustzijn evolueert,een zoogdier kan zich bewustworden van het feit dat iemand een gevaar vormt omdat hij er gisteren een trap heeft van gekregen,ik kan me voorstellen dat een hond bang WORDT van een bepaald individu en zie dit als een vorm van bewustzijn.

Na de trap zullen de hersenen de volgende keer dat de hond die persoon ziet of hoort een signaal geven dat gevaar dreigt en een snelle fight-or-flight reactie veroorzaken. Voor de fysiologische reacties die daarop volgen, heb je geen bewustzijn nodig. De hond kan zich wel bewust worden van deze innerlijke sensaties, deze interpreteren als angst en daardoor angst voelen. Wetenschappers zijn het er niet over eens of andere zoogdieren behalve mensen dit soort gevoelens kunnen hebben. Ik denk, net als jij, van wel. Even een voorbeeld uit de praktijk. Het komt voor dat mensen, door middelengebruik of door teveel adrenaline als gevolg van het te snel omschakelen van een zeer actief en sportief leven naar het tegenovergestelde, fysiologische reacties krijgen die overeenkomen met de sensaties die je ervaart in een bedreigende situatie. Doordat ze deze fysiologische reacties herkennen en interpreteren als angst, worden ze angstig zonder aanleiding. De angst is dus een gevolg van het je bewust worden en interpreteren van de fysiologische reacties en niet andersom.

[ConocimientA]

Sorry, vergeten in te loggen. Bovenstaande post was dus van mij.

[peterA]

Na de trap zullen de hersenen de volgende keer dat de hond die persoon ziet of hoort een signaal geven dat gevaar dreigt en een snelle fight-or-flight reactie veroorzaken. Voor de fysiologische reacties die daarop volgen, heb je geen bewustzijn nodig. De hond kan zich wel bewust worden van deze innerlijke sensaties, deze interpreteren als angst en daardoor angst voelen. Wetenschappers zijn het er niet over eens of andere zoogdieren behalve mensen dit soort gevoelens kunnen hebben. Ik denk, net als jij, van wel. Even een voorbeeld uit de praktijk. Het komt voor dat mensen, door middelengebruik of door teveel adrenaline als gevolg van het te snel omschakelen van een zeer actief en sportief leven naar het tegenovergestelde, fysiologische reacties krijgen die overeenkomen met de sensaties die je ervaart in een bedreigende situatie. Doordat ze deze fysiologische reacties herkennen en interpreteren als angst, worden ze angstig zonder aanleiding. De angst is dus een gevolg van het je bewust worden en interpreteren van de fysiologische reacties en niet andersom.

Interessant dat sommige wetenschappers nog steeds het homocentrisme niet overstijgen en een scherpe scheidingslijn willen zien tussen mensen en dieren.Als ik mij laat leiden door logica weet ik (zelfs als leek) 100% zeker dat bewustzijn iets is dat geevolueerd is en dat "lagere" diersoorten er dus een primitievere vorm moeten van bezitten.

De spiegelproef met chimpansees heeft toch bewezen dat die dieren "getraind" kunnen worden in (zelf)bewustzijn.Dat ze er op zijn minst het potentieel voor bezitten.

Kan men stellen dat dieren die op de spiegeltest niet reageren en dus geen zelfbewustzijn hebben ook geen bewustzijn hebben? (omdat zelfbewustzijn een neveneffect van bewustzijn is)

Wat de fysiologische reakties bij sporters betreft,niet iedere persoon zal zich in dergelijke situatie "bewust" zijn van de link tussen het (niet)sporten en de reakties,wegens geen kennis terzake,dus hoe beter geinformeerd ,hoe bewuster de persoon is van wat zich bij hem afspeelt.

Dus:

bewustzijn is "groter" bij meer informatie opgeslagen in het geheugen.

bewustzijn is "groter" bij meer corticale activiteit.

De angst in jou "testcase" is dus imo eerder in eerste instantie een gevolg van "limbische" reakties op aanmaak van stoffen en kan in een verder stadium beinvloed worden door bewustzijn.Als de persoon zich bewust is van de fysiologische processen bij sporters kan hij op deze manier de angst relativeren en onderdrukken.

Als hij zich enkel bewust is van de angst zelf, kan hij onzeker worden en in een spiraal terechtkomen waardoor de angst escaleert.

mijn oog/bewustzijn analogie liep inderdaad nogal mank...begraven dus.

[Anonymous]

Ook wanneer 1, 2 en 3 zich daar niet van bewust zijn zorgt de informatie die in de hersenen is opgeslagen ervoor dat de nieuw binnenkomende informatie wordt opgeslagen met de betekenis die er door herinneringen en ervaringen aan wordt gegeven. Hier heb je dus ook geen bewustzijn voor nodig. Je kunt je bewust worden van de betekenis, maar voor het vormen ervan heb je geen bewustzijn nodig.

Voor een deel zal dit wel waar zijn. Maar betekenis zit toch niet alléén in herinnering (en ervaringen)? Want daarmee lijk je te zeggen dat 1) herinneringen 'gehelen' zijn i.e. complete stukken, 2) dat deze gehele stukken betekenis hebben. Maar herinneringen zijn niet (altijd) complete stukken, vaak (meestal?) zijn ze fragmentarisch.

Hoe worden deze kleine stukjes toch een herinnering (zij het een accurate of inaccurate herinnering)? En hoe kunnen deze gefragmenteerde stukjes betekenis geven aan nieuwe binnekomende informatie? Hoe werken de hersenen dan: slaan ze alle data op, maken hiervan een geheel, en geven hier een complete betekenis aan? Het lijkt me dat dit wel een heel geïdealiseerd model is. Je 'maakt' wel degelijk betekenis: gefragmenteerde stukjes hoeven op zichzelf nog geen betekenisvolle herinnering op te leveren. En, als we uitgaan van de hersenen als een vat vol data, hoe gaat het selecteren van de juiste herinnering/betekenis in zijn werk?

Stel: Een paperclip. Naast de paperclip ligt een stukje papier, een gummetje, een schaar etc. Ik zoek een paperclip, ziet het op tafel, pak het op, en klaar. De rest heb ik niet (of amper) opgemerkt. Later denk ik aan de schaar; 'schaar' begint met een 'S'; de naam van mijn moeder begint met een S: ik denk aan mijn moeder. Maar het is niet zo dat de herinnering aan mijn moeder in *die* schaar ligt besloten, op *dat* moment, op *die* tafel, toen ik *die* paperclip zocht, noch is het zo dat *alle* scharen mij aan mijn moeder doen denken.

Ik geloof niet dat je herinnering en betekenis kunt verklaren door de hersenen als een alles opnemende spons te zien die aan alle data betekenis geven op basis van vorige herinneringen, waarna je de juiste (betekenis) er vervolgens alleen maar uit hoeft te vissen. (En wat is trouwen het vissen dan?)

[p__]

Dit zijn conclusies die je alleen kunt trekken als je onvoldoende kennis hebt van de werkelijke theorien van de quantummechanica. Helaas worden deze conclusie toch nog erg vaak gemeld als zijnde waarheid en dit is volledig onjuist. QM is erg moeilijke materie dus als je niet zeker weet wat QM is en impliceert dan kun je beter niets zeggen... (no offence)

Ik weet dat je een afkeer hebt van alles wat met paranormaal te doen heeft, maar ik raad je aan je eens te verdiepen in de quantum mechanica. Zelfs het idee dat het bewustzijn zelf de golffunctie doet ineenstorten is geldig binnen de QM.

[ConocimientA]

Interessant dat sommige wetenschappers nog steeds het homocentrisme niet overstijgen en een scherpe scheidingslijn willen zien tussen mensen en dieren.Als ik mij laat leiden door logica weet ik (zelfs als leek) 100% zeker dat bewustzijn iets is dat geevolueerd is en dat "lagere" diersoorten er dus een primitievere vorm moeten van bezitten.

De spiegelproef met chimpansees heeft toch bewezen dat die dieren "getraind" kunnen worden in (zelf)bewustzijn.Dat ze er op zijn minst het potentieel voor bezitten.

Kan men stellen dat dieren die op de spiegeltest niet reageren en dus geen zelfbewustzijn hebben ook geen bewustzijn hebben? (omdat zelfbewustzijn een neveneffect van bewustzijn is)

Vanuit de evolutietheorie had ik het eigenlijk nog nooit bekeken... interessant. Volgens mij is het zelfs zo dat er meer wetenschappers van overtuigd zijn dat dieren emoties en pijn niet bewust kunnen ervaren en voelen dan dat er wetenschappers zijn die geloven dat dieren dat wel kunnen.

Als zelfbewustzijn een neveneffect van bewustzijn is, kan het dus heel goed zijn dat bewustzijn eerst evolueert en dat het zelfbewustzijn in een later stadium daar een gevolg van is. Ik denk dus dat de spiegeltest de aanwezigheid van een bewustzijn wel kan aantonen, maar niet kan uitsluiten

Wat de fysiologische reakties bij sporters betreft,niet iedere persoon zal zich in dergelijke situatie "bewust" zijn van de link tussen het (niet)sporten en de reakties,wegens geen kennis terzake,dus hoe beter geinformeerd ,hoe bewuster de persoon is van wat zich bij hem afspeelt.  

Dus:

bewustzijn is "groter" bij meer informatie opgeslagen in het geheugen.

bewustzijn is "groter" bij meer corticale activiteit.

De angst in jou "testcase" is dus imo eerder in eerste instantie een gevolg van "limbische" reakties op aanmaak van stoffen en kan in een verder stadium beinvloed worden door bewustzijn.Als de persoon zich bewust is van de fysiologische processen bij sporters kan hij op deze manier de angst relativeren en onderdrukken.

Als hij zich enkel bewust is van de angst zelf, kan hij onzeker worden en in een spiraal terechtkomen waardoor de angst escaleert.

mijn oog/bewustzijn analogie liep inderdaad nogal mank...begraven dus.

Met jouw uitleg ben ik het helemaal eens, ik denk alleen niet dat je daaruit kunt concluderen dat bewustzijn groter is bij meer opgeslagen informatie en meer corticale activiteit. Ik denk dat waar je je wel of niet van bewust bent niet alleen afhangt van de kennis die je hebt, maar ook van waar je je aandacht op richt. Denk bijvoorbeeld aan geneeskunde studenten. Naarmate zij meer leren over het lichaam, ziektes en wat er allemaal mis kan gaan, zie je dat veel van hen hypochondrische klachten krijgen. Evenals de eerder genoemde sporter richten ze in zo'n geval hun aandacht meer op sensaties in het lichaam en interpreteren ze deze sensaties als mogelijke aanwijzingen dat er iets mis kan zijn. De toegenomen kennis zorgt niet automatisch voor een toegenomen vaardigheid tot relativeren. Degenen die goed kunnen relativeren kunnen hun aandacht op de informatie richten die hen hierbij helpt, degenen met een verhoogd risico tot het ontwikkelen van angstklachten (vaak degenen met een grotere gevoeligheid voor lichamelijke sensaties) zullen dezelfde informatie gebruiken om hun angst te verklaren en eerder tot de 'conclusie' komen dat er echt wat aan de hand is en dus nog angstiger worden. De toegenomen kennis en corticale activiteit bepalen dus niet alleen waar iemand zich van bewust is, het is ook van belang waar de aandacht op gericht wordt.

Voor een deel zal dit wel waar zijn. Maar betekenis zit toch niet alléén in herinnering (en ervaringen)? Want daarmee lijk je te zeggen dat 1) herinneringen 'gehelen' zijn i.e. complete stukken, 2) dat deze gehele stukken betekenis hebben. Maar herinneringen zijn niet (altijd) complete stukken, vaak (meestal?) zijn ze fragmentarisch.  

Hoe worden deze kleine stukjes toch een herinnering (zij het een accurate of inaccurate herinnering)? En hoe kunnen deze gefragmenteerde stukjes betekenis geven aan nieuwe binnekomende informatie? Hoe werken de hersenen dan: slaan ze alle data op, maken hiervan een geheel, en geven hier een complete betekenis aan? Het lijkt me dat dit wel een heel geïdealiseerd model is. Je 'maakt' wel degelijk betekenis: gefragmenteerde stukjes hoeven op zichzelf nog geen betekenisvolle herinnering op te leveren. En, als we uitgaan van de hersenen als een vat vol data, hoe gaat het selecteren van de juiste herinnering/betekenis in zijn werk?  

Stel: Een paperclip. Naast de paperclip ligt een stukje papier, een gummetje, een schaar etc. Ik zoek een paperclip, ziet het op tafel, pak het op, en klaar. De rest heb ik niet (of amper) opgemerkt. Later denk ik aan de schaar; 'schaar' begint met een 'S'; de naam van mijn moeder begint met een S: ik denk aan mijn moeder. Maar het is niet zo dat de herinnering aan mijn moeder in *die* schaar ligt besloten, op *dat* moment, op *die* tafel, toen ik *die* paperclip zocht, noch is het zo dat *alle* scharen mij aan mijn moeder doen denken.  

Ik geloof niet dat je herinnering en betekenis kunt verklaren door de hersenen als een alles opnemende spons te zien die aan alle data betekenis geven op basis van vorige herinneringen, waarna je de juiste (betekenis) er vervolgens alleen maar uit hoeft te vissen. (En wat is trouwen het vissen dan?)

Ik geloof zeker niet dat herinneringen gehelen zijn, maar ik geloof wel dat herinneringen niet willekeurig ergens worden opgeslagen en ik denk dat de locaties waar de delen van een bepaalde herinnering worden opgeslagen afhankelijk zijn van de interpretatie die de hersenen voor het opslaan aan de informatie heeft gegeven. Om de informatie later weer terug te vinden, maken je hersenen gebruik van cues. Wanneer jij op zoek bent naar een schaar, richt je je aandacht op de kenmerken van alle objecten om te zien of die overeenkomen met die van een schaar. Je richt je aandacht dus niet op de gehele objecten, vandaar dat je je daar niet van bewust hoeft te worden. De 'S' in jouw voorbeeld is blijkbaar een cue voor jouw hersenen die naar de naam van je moeder leidt en de naam van je moeder is een cue die jou leidt naar jouw moeder zelf.

Wanneer jij een hond ziet, zien je hersenen cues, zoals de hoogte van het dier, de behaardheid, het aantal poten, maar ook de lichamelijke en emotionele sensaties die je op dat moment hebt, zijn cues die door je hersenen worden gebruikt om de informatie op te halen die jou vertelt wat je nou precies ziet.

[Anonymous]

Ik geloof zeker niet dat herinneringen gehelen zijn, maar ik geloof wel dat herinneringen niet willekeurig ergens worden opgeslagen en ik denk dat de locaties waar de delen van een bepaalde herinnering worden opgeslagen afhankelijk zijn van de interpretatie die de hersenen voor het opslaan aan de informatie heeft gegeven.

Maar waar is deze interpretatie van de hersenen dan op gebasseerd? En delen van herinneringen zijn voor mijn gevoel "niet 'echte'" herinneringen, net zoals bakstenen geen (idee van een) huis zijn. Zijn herinneringen voor jou statisch -'eenmaal zó opgeslagen, blijft zó opgeslagen?

Om de informatie later weer terug te vinden, maken je hersenen gebruik van cues. Wanneer jij op zoek bent naar een schaar, richt je je aandacht op de kenmerken van alle objecten om te zien of die overeenkomen met die van een schaar. Je richt je aandacht dus niet op de gehele objecten, vandaar dat je je daar niet van bewust hoeft te worden.

Hoe worden verschillend opgeslagen brokjes inforatie samengevoegd tot een herinnering? (Opgeslagen) fragmenten en herinnering zijn niet hetzelfde. Wanneer is iets een relevante cue en waar zit een cue? Wat is de procedure van deze 'recollection' en samenvoeging tot een herinnering (wat is de verbinding)? En heb je dan een representatie van 'de' schaar (zie ook voorgaande en volgende)?

Wanneer jij een hond ziet, zien je hersenen cues, zoals de hoogte van het dier, de behaardheid, het aantal poten, maar ook de lichamelijke en emotionele sensaties die je op dat moment hebt, zijn cues die door je hersenen worden gebruikt om de informatie op te halen die jou vertelt wat je nou precies ziet.

De vooronderstelling is hier dat je (hersenen) al weet wat een hond is. En ken ik dan *alle* honden, of heeft elke (niet gelijkende) hond weer een aparte plek in mijn hersenen?

(Voor je het begint te denken: ik ben geen skepticus en zeker geen solipsist.)

[Anonymous]

Ik geloof zeker niet dat herinneringen gehelen zijn, maar ik geloof wel dat herinneringen niet willekeurig ergens worden opgeslagen en ik denk dat de locaties waar de delen van een bepaalde herinnering worden opgeslagen afhankelijk zijn van de interpretatie die de hersenen voor het opslaan aan de informatie heeft gegeven.

Maar waar is deze interpretatie van de hersenen dan op gebasseerd? En delen van herinneringen zijn voor mijn gevoel "niet 'echte'" herinneringen, net zoals bakstenen geen (idee van een) huis zijn. Zijn herinneringen voor jou statisch -'eenmaal zó opgeslagen, blijft zó opgeslagen?

Om de informatie later weer terug te vinden, maken je hersenen gebruik van cues. Wanneer jij op zoek bent naar een schaar, richt je je aandacht op de kenmerken van alle objecten om te zien of die overeenkomen met die van een schaar. Je richt je aandacht dus niet op de gehele objecten, vandaar dat je je daar niet van bewust hoeft te worden.

Hoe worden verschillend opgeslagen brokjes inforatie samengevoegd tot een herinnering? (Opgeslagen) fragmenten en herinnering zijn niet hetzelfde. Wanneer is iets een relevante cue en waar zit een cue? Wat is de procedure van deze 'recollection' en samenvoeging tot een herinnering (wat is de verbinding)? En heb je dan een representatie van 'de' schaar (zie ook voorgaande en volgende)?

Wanneer jij een hond ziet, zien je hersenen cues, zoals de hoogte van het dier, de behaardheid, het aantal poten, maar ook de lichamelijke en emotionele sensaties die je op dat moment hebt, zijn cues die door je hersenen worden gebruikt om de informatie op te halen die jou vertelt wat je nou precies ziet.

De vooronderstelling is hier dat je (hersenen) al weet wat een hond is. En ken ik dan *alle* honden, of heeft elke (niet gelijkende) hond weer een aparte plek in mijn hersenen?

(Voor je het begint te denken: ik ben geen skepticus en zeker geen solipsist.)

[peterA]

C. schreef:

Met jouw uitleg ben ik het helemaal eens, ik denk alleen niet dat je daaruit kunt concluderen dat bewustzijn groter is bij meer opgeslagen informatie en meer corticale activiteit. Ik denk dat waar je je wel of niet van bewust bent niet alleen afhangt van de kennis die je hebt, maar ook van waar je je aandacht op richt. Denk bijvoorbeeld aan geneeskunde studenten. Naarmate zij meer leren over het lichaam, ziektes en wat er allemaal mis kan gaan, zie je dat veel van hen hypochondrische klachten krijgen. Evenals de eerder genoemde sporter richten ze in zo'n geval hun aandacht meer op sensaties in het lichaam en interpreteren ze deze sensaties als mogelijke aanwijzingen dat er iets mis kan zijn. De toegenomen kennis zorgt niet automatisch voor een toegenomen vaardigheid tot relativeren. Degenen die goed kunnen relativeren kunnen hun aandacht op de informatie richten die hen hierbij helpt, degenen met een verhoogd risico tot het ontwikkelen van angstklachten (vaak degenen met een grotere gevoeligheid voor lichamelijke sensaties) zullen dezelfde informatie gebruiken om hun angst te verklaren en eerder tot de 'conclusie' komen dat er echt wat aan de hand is en dus nog angstiger worden. De toegenomen kennis en corticale activiteit bepalen dus niet alleen waar iemand zich van bewust is, het is ook van belang waar de aandacht op gericht wordt.

Ik volg je volledig,vorige week lag ik over bewustzijn na te denken en keek ik naar een halogeenspotje,ik probeerde me zo bewust mogelijk te worden van de situatie van dat spotje en zijn periferie (‘k weet het,klinkt dom) ik raakte tot bij de cyclus die halogeen maakt in de lamp en de soortelijke weerstand van koper,niet bepaald iets waar je aan denkt als je je aandacht niet verscherpt.

Vereisten voor bewustzijn:

Informatie (opgeslagen data)

Denken (neuronale activiteit)

Aandacht

In een vorige post schreef je dat ene Susan Greenfield bewustzijn omschreef als een soort uitdijende golf van neuronale activiteit.

Moet ik dat letterlijk interpreteren? Is dat zo waargenomen op scans of zo?

Nieuwe stelling:

Bewustzijn is:

De mate waarin een wezen door concentratie vooraf corticaal opgenomen informatie kan gebruiken.

VG Peter

[ConocimientA]

Nieuwe stelling:

Bewustzijn is:

De mate waarin een wezen door concentratie vooraf corticaal opgenomen informatie kan gebruiken.

Precies! Vanmorgen toen mijn gedachten even afdwaalden, dacht ik na over een definitie van bewustzijn en toen kwam ik tot de volgende:

Bewustzijn = het vermogen je aandacht te richten op corticale activiteit

Die komt wel heel erg overeen met die van jou, hè?

Maar waar is deze interpretatie van de hersenen dan op gebasseerd? En delen van herinneringen zijn voor mijn gevoel "niet 'echte'" herinneringen, net zoals bakstenen geen (idee van een) huis zijn. Zijn herinneringen voor jou statisch -'eenmaal zó opgeslagen, blijft zó opgeslagen?

Nee, dat geloof ik niet. Informatie ligt opgeslagen in een soort schema's. Vervolgens kun je nieuwe informatie spiegelen aan die schema's waarna je kunt besluiten aan de hand van de nieuwe informatie bestaande schema's aan te passen (accomodatie) of de nieuwe informatie zo te interpreteren dat het in overeenstemming is met de bestaande schema's (assimilatie).

Hoe worden verschillend opgeslagen brokjes inforatie samengevoegd tot een herinnering? (Opgeslagen) fragmenten en herinnering zijn niet hetzelfde. Wanneer is iets een relevante cue en waar zit een cue? Wat is de procedure van deze 'recollection' en samenvoeging tot een herinnering (wat is de verbinding)? En heb je dan een representatie van 'de' schaar (zie ook voorgaande en volgende)?

Je weet welke kenmerken een schaar heeft. Meestal heeft een schaar twee 'benen' met een scherpe kant en oogjes om hem vast te houden. Dit zijn de cues die jou helpen een schaar te herkennen. Dit zijn de cues die jouw hersenen helpen de juiste weg te vinden naar de plek waar jouw kennis over scharen is opgeslagen. Wanneer door de één of andere nieuwe modegril ineens scharen worden gemaakt zonder oogjes, kun je het nieuwe object bekijken. Je ziet dat er wel twee scherpe kanten aanzitten. Wanneer je het uitprobeert, merk je dat je ermee kunt knippen. Bovendien vertelde de verkoper je dat het een schaar is. Deze cues brengen je naar de plek in je hersenen waar 'schaar' zit. Nu kun je besluiten dat het object niet voldoet aan de kenmerken van een schaar en dat het dus geen schaar is. Je kunt ook besluiten dat jouw beeld van 'schaar' niet klopt en het beeld aanpassen.

De vooronderstelling is hier dat je (hersenen) al weet wat een hond is. En ken ik dan *alle* honden, of heeft elke (niet gelijkende) hond weer een aparte plek in mijn hersenen?

Je hoeft niet alle honden te kennen. Je weet welke eigenschappen een hond bezit (haren, 4 poten, etc.). Volgens mij komt de informatie eerst in de delen die een onderscheid maken tussen organisch en anorganisch. Wanneer je hersenen hebben besloten dat je te maken hebt met organisch, gaan ze verder in de zoektocht. Vervolgens kunnen ze bijvoorbeeld concluderen dat het hier om een dier gaat en geen plant of mens. En weer gaat de zoektocht verder. Dan kunnen ze bijvoorbeeld concluderen dat het om een zoogdier gaat, wat je hersenen weer een aanwijzing geeft om in de delen te zoeken waar informatie over zoogdieren is opgeslagen en zo gaat het verder zodat je op een gegeven moment tot de meest waarschijnlijke conclusie komt. Het lijkt het meest op een hond, dus het zal wel een hond zijn. Maar deze conclusie kan ook weer een cue zijn voor andere opgeslagen informatie. Misschien heb jij 'hond' in je hersenen wel gekoppeld aan 'tante' waardoor je bij het zien van een hond meteen aan je tante moet denken. Alle informatie staat volgens mij met elkaar in verbinding, maar de informatie die het meest gelijktijdig voorkomt, zal dichter bij elkaar liggen en begaanbaardere verbindingswegen hebben dan informatie die vrijwel nooit gelijktijdig voorkomt.

(Voor je het begint te denken: ik ben geen skepticus en zeker geen solipsist.)

Ik snap niet zo goed waarom je dit hieraan toevoegt. Ik vind het geweldig wanneer mensen kritisch zijn, dat ben ik zelf ook.

[peterA]

http://www.abc.net.au/rn/science/mind/inde...m_chronoidx.htm

http://www.abc.net.au/rn/science/mind/s498618.htm

De eerste is een interview met Susan Greenfield

De tweede bevat links naar vele onderwerpen behandeld op het radioprogramma.

Susan Greenfield: Now we talk in our adult lives about raising our consciousness, people go to raising their consciousness sessions or deepening your consciousness and I think that’s also helpful not just because it does start to make sense of these riddles but as a scientist now converted something that was completely elusive now we’ve converted it into something that we measure. And what I think happens is that you’ll have a trigger or a stimulus, a bit like a stone being thrown in a puddle, and that stone could be the hard wired hub of brain cells that by the normal systems I was taught in Oxford when I was teaching visual systems for example, we know all the pathways that would activate a hard wired hub that’s easy, but then what happens this will coral up, very transiently, a large scale assembly of brain cells a little bit like the stone being thrown into a puddle, the ripples that will emanate will be highly transient but their excursion will vastly exceed the diameter of the stone. So what will happen is in the brain I think that you’ll have a trigger from a hard wired hub when you see something or someone that means a lot to you, the meaning being of course proportional to the number of connections and then that will coral up a very large population of brain cells.

Natasha Mitchell: It’s a bigger network of neurons firing in that moment.

Susan Greenfield: Yes, that’s right. The way you can get lots of ripples going in a big assembly of a deep consciousness is either to have a big stone that is to say a lot of associations built up over your life and that person will mean something to you or the stone thrown with great force, the alarm clock going, and I think that every moment of our life that’s what’s happening.

Bewustzijn tot op zekere hoogte meetbaar dus.

[The Don]

Dit zijn conclusies die je alleen kunt trekken als je onvoldoende kennis hebt van de werkelijke theorien van de quantummechanica. Helaas worden deze conclusie toch nog erg vaak gemeld als zijnde waarheid en dit is volledig onjuist. QM is erg moeilijke materie dus als je niet zeker weet wat QM is en impliceert dan kun je beter niets zeggen... (no offence)

Ik weet dat je een afkeer hebt van alles wat met paranormaal te doen heeft, maar ik raad je aan je eens te verdiepen in de quantum mechanica. Zelfs het idee dat het bewustzijn zelf de golffunctie doet ineenstorten is geldig binnen de QM.

Op welke manier kan "bewustzijn" de golffunctie laten "ineenstorten"

En wat heeft dit te maken met de discussie zoals die nu (op hoog niveau) gevoerd wordt?