Is er een zin in het leven?

[kee]

@Vladimir Lenin

Maakt het geloven in een eeuwig leven het leven niet juist wel mooi? Als je ervan uitgaat dat de tijd nooit zal stoppen dan lijkt een eindig leven (of een gebeurtenis daarin) mij juist betekenisloos in de eeuwigheid. Je kan een eeuwig leven ook opvullen met gebeurtenissen, zij het oneindig veel.

In mijn visie is er trouwens ook geen beginpunt aan het leven, maar ook daar heb ik geen probleem mee. Zelfs zonder in een 'God' te geloven hoeft dat geen probleem te zijn.

Ter vergelijking en verduidelijking: bekijken we eens in plaats van één object (jouw leven) doorheen de tijd, alle objecten op een bepaald moment (zo'n beetje als voor een golfbeweging in plaats van de amplitude van een punt tegenover de tijd uit te zetten een momentopname van de hele golf bekijken).

Stel nou eens dat het heelal oneindig groot zou zijn. De massa van elk object is betekenisloos in de oneindigheid, dat klopt. Echter het is er wel op die plaats en dat moment. Jij geeft daar betekenis aan door alleen jouw leven te bekijken, wat zich hier vertaalt in het bekijken van een eindig stukje heelal rond het object.

Echter er is meer. Als de massa in het heelal oneindig zou zijn geldt nog een ander element om er betekenis aan te geven. We kunnen dan namelijk nog steeds spreken over bijvoorbeeld 'dubbel zoveel massa'. Waar je dan eigenlijk aan denkt / wat je bedoelt is een dubbel zo grote dichtheid in het heelal. Zo kan je ook eeuwig leven zien, dichter of minder dicht aan 'gebeurtenissen' of aan wat dan ook.

Maar ik wil nog verder ingaan op de vraag naar de zin in het leven. Je kan al het 'leven' (ook dat op andere planeten) zien als één levensstroom doorheen de (naar mijn gevoel) oneindigheid van de tijd. De levensstroom zou je God kunnen noemen. Ik zie echter alle materie en energie (en gedachten) op zich als 'leven'. Alles (en ook een 'God') maakt dan dus deel uit van de levensstroom. Tussen haakjes het antwoord op 'is er een God' is op die manier ook eenvoudig: God leeft in onze gedachten.

De zin in dit alles is er ook echt. Wat mensen in het leven als 'zin' zien is persoonlijk, dus het lijkt me logisch om DE zin in het leven te definiëren (vergeef me de wiskundige taal ) als de zin die wij mensen en al het ander leven die de levensstroom vormt samen in het leven zien. Het begrip 'zin' is namelijk ook deel van de levensstroom, het is namelijk in onze gedachten, die deel zijn van de levensstroom. Natuurlijk ziet niet al het leven (alles in de levensstroom) een 'zin' ('de zin' zelf bijvoorbeeld niet, dat is maar een abstract begrip). Mensen vormen het begrip 'zin', samen met eventueel nog ander al dan niet buitenaards leven. We zouden dus een inventaris kunnen maken van de zin in het leven door aan al het leven te vragen welke aspecten van het leven (of de levensstroom) zij 'zin' noemen. Als je zelf natuurlijk de hele levensstroom als zin ziet ben je er door deze definitie gemakkelijk vanaf. Mss had ik toch beter een andere definitie gekozen .

De zin die je zelf persoonlijk ziet in het leven kan je ruim of minder ruim zien. 'Zin' hoeft bijvoorbeeld niet alleen in onze gedachten (of gedachten van ander leven) te zijn, maar kan ook in gedragingen. Ik zie zelfs de vorming / beweging van sterren en planeten bijvoorbeeld ook als zin die er door dit 'leven' is in de levensstroom.

Dit is het enige wat volgens mij 'zin van het leven kan zijn'. Er 'iets meer' dan dit mee bedoelen kan niet, aangezien alles en ook 'zin' zoals gezegd deel is van de levensstroom. De topic-starter zal het wel niet zo bedoeld hebben, maar er staat weldegelijk 'Is er een zin IN het leven' en niet 'Wat is de zin VAN het leven' .

[nabob]

Daar heb ik ook al aan zitten denken, volgens mij heeft het leven zelf dan ook geen zin. Sterker nog, volgens mij wordt het leven bitter zonder de dood. Ik verklaar mij nader, wat is nog het belang van een gebeurtenis als je eeuwig leeft, ik bedoel als je toch weet dat je oneindig lang leeft, wordt hij betekenisloos een element op de schaal van oneindigheid is niets waard. Volgens mij is het de dood die het leven voor een stuk mooi maakt.

Dit is een veelgehoorde kritiek op het eeuwige leven en wordt veelvuldig aangedragen als argument voor het bestaan van een zin in het leven. Toch denk ik niet dat het een steekhoudende is en wel om de reden dat je ook in een oneindig leven uitdaging kunt vinden (zoals Kee ook aangeeft). De grootste uitdaging zal wellicht zijn dat we de oneindigheid moeten overwinnen. Dit is denk ik vergelijkbaar met een eindig leven waarin we juist de dood proberen te overwinnen. Je stelt dat een leven zonder dood bitter zal zijn, maar met de dood smaakt ze evenzeer bitter. Vraag het de mensen die iemand verloren hebben...

Een eindig of oneindig leven? Het maakt denk ik, uiteindelijk niet zo bar veel uit.

[Incubus]

Ik denk dat alles wel moet bestaan,

omdat ik alleen dat als oplossing kan geve van de vraag naar het onstaan

Als alles bestaat wil niet zeggen dat er geen grenzen bestaan

Sommige van deze grenzen vinden we om ons heen

Mijn definitie van doel is, dat het bereikbaar is

Problematisch is dat je alles een doel kan geven

waar het geest naar verlangt, en daar wete we weer niet genoeg over

[Vladimir Lenin]

Een eindig of oneindig leven? Het maakt denk ik, uiteindelijk niet zo bar veel uit.

Dat is volgens mij juist ook het grappige aan de discussie van het nut van het leven. De dood is bitter wanneer je een eindig leven leidt, en het afwezig zijn van de dood is al even bitter als je een eeuwig leven lijdt. Een beetje vergelijkbaar met het Yin-Yang symbool. Volgens mij is het zelfs een beetje de projectie van het onderwerp dat we hier bespreken.

Punt is volgens mij dat sinds we zelfbesef gekregen hebben, we er eigenlijk terug van af willen, want eigenlijk is volgens mij de harde werkelijkheid te zwaar om dragen, vandaar dat veel mensen zichzelf dingen begonnen voor ogen te houden. Dit noemt men nu het geloof. Volgens mij is geloven dus niets anders dan de verbeelding als reactie op de harde werkelijkheid.

[Incubus]

Maar de vraag is dan hoe lost de evolutie dit op?

Als we in het stadium zijn dat veel mensen geen werkelijkheids-besef hebben of er van weg willen

Moeten ze doorgaan en maar een spelletje spelen in toekomst?

Wat zou het zijn als we geen bewustzijn hebben, maar een hoog iq eq op onbewust niveau hebben

(Ben niet verdiept in deze termen)

[kee]

Ik denk niet dat het voor iedereen bitter is om te leven. Dat er leven is is niet bitter. Maar zelfs als je leven bitter vindt, de evolutie heeft het maar mooi voor elkaar. Heel weinig mensen gaan namelijk over tot zelfmoord omdat ze geen zin zien in het leven. Zelfs dat hebben we niet in de hand, ook hier zijn we een speelbal van de natuur die ons zo gemaakt heeft om niet tot zelfmoord over te gaan, dat zou niet bevorderlijk zijn voor onze overlevingskansen als soort. En zelfs als je dat beseft kan je nog niet tot zelfmoord over gaan om de natuur voor de gek te houden. Het wordt lachwekkend. Arme machteloze mens .

[Incubus]

Mee eens, en we moeten het daarbij neerleggen, ook al is er geen juiste methode of met welk doel dan ook

[Vladimir Lenin]

Het feit dat we maar weinig tot zelfmoord overgaan is volgens mij omdat de blik van de dood bij ieder dier een oerangst oproept. Niet alleen bij mensen, olifanten worden bijvoorbeeld historisch wanneer ze het lijk van een overleden soorgenoot zien. Nou ik zeg niet dat het leven zelf bitter is, maar een van de onderdelen van het pakket zelfbesef is voorzien in tijd, m.a.w. terwijl een dier onbezorgd verderhuppelt weet iedereen dat er vroeg of laat een einde aan z'n leven komt. Mensen aanvaarden dit niet, in een EOS van enkele maanden terug ging het over het eeuwige leven, er zijn hele labo's op zoek naar methodes om de dood te kloppen, dat is volgens mij het niet aanvaarden van de dood. Als je iets niet aanvaard kan je op 2 manieren reageren: angst en agressie (eventueel in gecontroleerde vorm, wat hier dus van toepassing is, namelijk op agressieve manier verzetten, de dood te slim af willen zijn) angst is dan volgens mij meer het religieuze aspect.

[Incubus]

Daarom is het beter te achterhalen en door te vragen hoe iets ontstaat uit het ontstaan zelf

Met als doel, het bestaan laten bestaan.

[kee]

Zo zwartwit zie ik het niet.

Er zijn veel mensen die geen probleem hebben met sterven, die geen geloof nodig hebben en ook niet zoeken naar een manier om de dood te overwinnen, en die toch niet depressief zijn of zelfmoord willen plegen.

En er zijn ook mensen die geen probleem hebben met sterven en toch gelovig zijn. Het is niet omdat je gelooft in een eeuwig leven dat dit komt omdat je anders een probleem zou hebben met sterven. Je gelooft niet noodzakelijk iets omdat je een probleem hebt met het omgekeerde. Naar analogie met bijvoorbeeld wiskunde: je gelooft niet dat een vermoeden waar is omdat je een probleem hebt met het omgekeerde, maar je gelooft het omdat je sterke aanwijzingen hebt of voelt dat het waar is. Zo is het ook voor mensen die geloven. Je mag dit niet reduceren tot een angstreactie vind ik.

Wat is er mis aan leven? Niets. Wat is er mis aan sterven? Ook niets. Veel oude mensen zijn tevreden over hun leven en aanvaarden dat er stilaan een eind aan komt.

[Broodrooster]

Het heeft geen zin erover na te denken. Ik denk zelfs niet dat geluk zin heeft, we zien het gewoon als. Niets heeft zin.

[Hilbrand]

Als het leven zin zou hebben, dan zou dat voor ieder mens klip en klaar moeten zijn; vanaf de geboorte.

Zodat ik alleen maar kan concluderen, dat de zin het leven zelf is.

Maar alles wat er nu is, is er dank zij hetgeen er allemaal aan vooraf ging. Dat wil zeggen, dat alles wat we doen en zeggen een plaats krijgt in het heden en de toekomst.

Aldus bekeken krijgt het leven wel zin.

Of misschien kan je beter zeggen krijgt het een betekenis.

[Dinkydau]

Dat is volgens mij juist ook het grappige aan de discussie van het nut van het leven. De dood is bitter wanneer je een eindig leven leidt, en het afwezig zijn van de dood is al even bitter als je een eeuwig leven lijdt. Een beetje vergelijkbaar met het Yin-Yang symbool. Volgens mij is het zelfs een beetje de projectie van het onderwerp dat we hier bespreken.

Punt is volgens mij dat sinds we zelfbesef gekregen hebben, we er eigenlijk terug van af willen, want eigenlijk is volgens mij de harde werkelijkheid te zwaar om dragen, vandaar dat veel mensen zichzelf dingen begonnen voor ogen te houden. Dit noemt men nu het geloof. Volgens mij is geloven dus niets anders dan de verbeelding als reactie op de harde werkelijkheid.

Volgens mij komt het niet zozeer doordat mensen de realiteit niet onder ogen willen zien dat men in allerlei dingen gelooft, maar komt dat door een angst voor iets onbekends. Ik bedoel: Er is een ruimte waar iedereen inzit, maar niemand weet waar die vandaan komt. Dat is eigenlijk wel eng, niemand weet wie heel het al gemaakt heeft.

"Waar zou alles toch vandaan komen? Zou iemand anders dit allemaal gemaakt hebben?"

De mensen zoeken naar verklaringen waarom alles is zoals het is. Als mensen die verklaring niet kunnen vinden gaan ze speculeren, en met die ideeën de mensen zichzelf bang gemaakt.

Uit angst dat het echt zo is wat ze denken geloven ze erin. Mensen bidden tot honderden verschillende Goden, doen allerlei dingen om er maar voor te zorgen dat wie of wat het bestaan ook in het leven heeft geroepen, tevreden kan zijn.

De mensen weten niet wat er nog meer is behalve deze wereld.

De mensen weten niet wie of wat dit alles gemaakt heeft.

De mensen zijn bang voor wat er nog meer is, want ze weten het niet.

Een geloof is een manier om aan die onzekerheid te ontsnappen. Veel geloven hebben een bepaald boek of geschrift waarin van alles staat over hoe het nou eigenlijk allemaal zit. De mensen willen er zelf in geloven dat wat ze denken waar is, dan weten ze tenminste waar ze aan toe zijn.

Ook in het klein kom je dat soort dingen tegen: Als je iets gaat doen, maar je weet niet wat het resultaat zal zijn van je acties, dan is dat spannend. Als je weet dat je niet meer terug kunt is het nog spannender. Als het te spannend wordt is het niet meer leuk, dan wordt het eng. De mensen leven maar kunnen niet meer terug en omdat hun leven het enige is wat ze hebben zijn ze heel erg bang voor wat hun acties voor gevolgen zullen hebben.

Het geloof in iets, zodat je zekerheid hebt over of wat je doet nou goed is of slecht stelt de mensen gerust.

Wat betreft de zin van het leven, ik denk niet dat er een zin is.

Als er geen leven zou zijn, dan was er gewoon geen leven en was er ook niemand geweest om zich druk te maken over hoe leuk het wel niet zou zijn als er wèl leven zou zijn.

Het mag uiteindelijk dan wel geen enkele zin hebben, er is nu eenmaal leven, en daarmee zullen we het moeten doen.

Er is enkel een zin van een goed leven. Dingen die er in je leven gebeurd moeten zijn om je leven goed te maken zijn er niet, maar zolang als een persoon zelf denkt dat zijn leven goed is, dan is het ook goed.

Steeds als de mensen zich, buiten de zin van het leven om, afvragen wat de zin ergens van is, vragen ze zich eigenlijk af hoe datgene goede invloed zou kunnen hebben op het leven van de mensen.

Dat is wat ik ervan denk.

-Dinkydau

[Spitfire28]

@Vladimir Lenin

Maakt het geloven in een eeuwig leven het leven niet juist wel mooi? Als je ervan uitgaat dat de tijd nooit zal stoppen dan lijkt een eindig leven (of een gebeurtenis daarin) mij juist betekenisloos in de eeuwigheid.

Vind je dat niet beangstigend, moest je eeuwig blijven leven in de hemel?

Er komt nooit een einde, het lijkt wel een gevangenis waar je niet uitgeraakt.

Neen, voor mij maakt "het eeuwige leven" het leven juist niet mooi.

[Dinkydau]

Daar ben ik het helemaal mee eens, Fabrice.

Het is een geruststellend gevoel dat er iets is als een dood, een laatste manier om te ontsnappen aan deze wereld.

Vaak hoor je ook dat hele oude mensen het uiteraard prima vinden om verder te leven zolang als het nog goed met ze gaat, maar dat die mensen steeds meer het gevoel krijgen dat ze zitten te wachten op de dood die maar niet komt.

Het woord eeuwig is inderdaad wel heel groot als je erover nadenkt... er komt geen einde aan, niet over 1000 jaar, niet over 1000000 jaar, niet over zoveel jaren als je je maar kunt voorstellen. Dat de mens niet in staat is om zoveel jaren voor te stellen geeft denk ik ook al aan dat het nooit de bedoeling is geweest dat er iets als onsterfelijkheid zou zijn.

De dood hoort bij het leven.

-Dinkydau