Fujaro schreef:Gabriël schreef:
Mijn nuchter verstand zegt dat Dawkins opvattingen over religie domatisch zijn, nèt als de christelijke fundamentalistische dogmaticus. Er is wat dat betreft weinig verschil.
Zijn visie op de (geweldsteksten) en zijn kritiek op de bijbel als 'bron van moraal' raakt nog niet de oppervlakte waar het de bijbelschrijvers eigenlijk om te doen is:
Review van Andrew Brown:
http://www.prospect-magazine.co.uk/article...ils.php?id=7803
en nog een andere:
http://www.lrb.co.uk/v28/n20/eagl01_.html
Ik zie geen argumentatie bij je bewering dat je via nuchter verstand tot de conclusie komt dat Dawkins opvattingen over geloof dogmatisch zijn. Maar ik neem aan dat je in je eigen woorden in staat bent tot een bondige nuchtere toelichting hoe je tot deze conclusie komt.
Heel simpel:
Het is dwaas om met de moderne natuurwetenschappen de bijbel aan te vallen, evenzo is het dwaas om met de bijbel de moderne natuurwetenschappen aan te vallen. De bijbel is geen wetenschappelijk boek, ook geen geschiedenisboek.
Dawkins verteld ons dat bij het lezen van de geweldsteksten er sprake is van een immorele godheid. Dan zeg ik: Dawkins heeft de bijbel nooit gelezen en ik zei ook,; als hij hem gelezen heeft (desnoods tiggg...keer) geeft dat geen garantie dat hij de teksten, de bedoelingen van de bijbelschrijvers ook begrepen heeft.
Hij zit er volledig naast. En hoe.
De bijbelse auteurs waren kinderen van hun tijd. Ze leefden in specifieke, historisch bepaalde omstandigheden die een stempel drukten op hun voorstellingsvermogen en hun wereldbeeld. Fundamentalisten en dogmatici die de Schriften, m.n. bepaalde teksten letterlijk intrerpreteren, verzetten zich daartegen.
Dawkins schaar ik in dit rijtje. Zijn opvattingen zijn die van een dogmaticus.
In de bijbel staat veel wat altijd geldig blijft, onafhankelijk van plaats en tijd.
"U zult uw naaste liefhebben als uzelf" (Lev.19,18). Dit is het beginsel van de Joods-Christelijke moraal. Destijds werd met het woord voor "naaste" uitsluitend en alleen de Israëliet bedoeld. Eeuwen later bedoelde Jezus met hetzelfde woord "naaste" elk medemens met wie je in je leven o.m. te maken hebt.
Andere bijbelse teksten/voorschriften lijken heel tijdgebonden en ook vreemd. Zie bijv. Ex 22,15-18).
Dawkins heeft waarschijnlijk nog nooit gehoord van moderne bijbelstudie en de historisch-kritische methode.
Tijdgebonden, historische achtergronden verduidelijken is een van de belangrijkste taken van de moderne bijbelstudie. Da's niets nieuws. Al twee eeuwen zijn ze al mee bezig, al hoort men er nauwelijks van in de kerk(en).
Een voorbeeld:
Vele gebeurtenissen werd pas later het eerste woord geschreven.
Toen de vooraanstaande Israëlieten uit hun ballingschap in Babylon (586-538 v.Chr.)konden terugkeren naar Jerusalem, zagen ze in hun eigen bevrijding als een herhaling van de bevrijding van hun voorouders uit de slavernij in Egypte, 700 jaar eerder! De vijf boeken (Torah) van Mozes die ons werden overgeleverd, werden grotendeels pas na de terugkeer uit Babylon geschreven en samengesteld.
In de loop van die eeuwen is ook de voorstelling van God veranderd. Je zult dus in geen geval op elke bladzijde van de bijbel een en dezelfde opvatting aantreffen over het wezen en het handelen van God. Wie beweert dat er maar één, altijd geldend "godsbeeld" in de bijbel te vinden is, heeft de bijbel gegarandeerd héél oppervlakkig of helemaal niet gelezen.
Lees ook maar eens Deut.9:1-6) Het verhaal over de strijd tegen de Enakszonen.
Ook Jozua's "verovering" rodom de stad Jericho en Ai lijkt 'gewelddadig', maar als je het goed leest (zonder erom heen te draaien) is het een liturgische intocht (zie bijv. Joz. 10 en 11) Het boek Jozua heeft liturgische kenmerken, geen geschiedkundige verovering.
Je moet beseffen dat de bijbelschrijvers
nooit de bedoeling gehad hebben om alleen de
exacte feiten te beschrijven zoals we dat tegenwoordig verwachten van moderne historici. Het ging de bijbelschrijvers om
iets heel anders. Ze wilden met elke regel getuigen van
Gods handelingen in de wereld, van de eisen die Hij stelt of van het feit dat de zin van alle leven in God ligt. Wat de geschiedenis betreft, interesseerde het hen eigenlijk alleen of deze al dan niet naar het heil (van Israël) leidde en of de mensen Gods wil vervulden of in gebreke bleven.
Ook in de rest van de antieke wereld was nergens een geschiedschrijver te vinden die alleen belang stelde in het zuiver weergeven van de feiten. Geschiedschrijving was in principe: dingen verklaren. Je moet je moderne bril afzetten (niet alleen jij) als we willen begrijpen wat de schrijvers uit de oudheid te zeggen hadden.
Hetzelfde geldt voor de relatie tussen deze teksten en de moderne natuurwetenschap. In de klassieke oudheid bestond dit begrip nog niet eens!
Er leefden weliswaar enkele zeer intelligente mensen (bij de Grieken: Aristoteles, Socrates, Plato...etc), die in staat waren om verschillende natuurkundige experimenten te verrichtten, maar dat waren hoogst uitzonderingen. De overgrote meerderheid van de mensen bekeek de wereld vanuit een heel andere hoek.
Er stond in die tijd nog geen strikte scheiding tussen de zichtbare en de onzichtbare 'realiteit.' De wereld leek vol goden en demonen. In die tijd vonden ze het vanzelfsprekend dat de goden vooral aanwezig waren in de talloze tempels en godenbeelden. Ook wonderen waren dagelijkse kost, al betekenden die voor de mensen destijds niet zozeer een doorbreken van de natuurwetten.
En dan spreek ik nog niet eens van de literaire vormen die in de bijbel aanwezig zijn of de specifieke uitdrukkingsvormen. En dan De afzondelijke bijbelboeken zijn door een eeuwenlang proces samengesteld. Ook dat is niets nieuws. Om de bijbel goed te kunnen lezen is het van groot belang dat je ook deze literaire vormen weet te kunnen onderscheiden.
De oosterse talen waren vooral gekenmerkt door een geweldige rijkdom aan beelden, en dat zijn ze nog steeds. Voor een 'fundamentalistische' bijbellezer wordt het gevaar dat hij alles verkeerd begrijpt daardoor nog groter.
Zo bondig genoeg, Fujaro ??
Puzzels
