Wanneer ben je hoogbegaafd?

[Flasing Moments]

ik vind dat hoogbegaalfdheid meer een bepaalde manier van denken is dan (alleen) een bapaald IQ

eigenlijk zouden ze voor beide een aparte naam moeten verzinnen om verwarring te voorkomen

[Sjorssnors]

ik vind dat hoogbegaalfdheid meer een bepaalde manier van denken is dan (alleen) een bapaald IQ

eigenlijk zouden ze voor beide een aparte naam moeten verzinnen om verwarring te voorkomen

Ik zou dan kiezen voor IR (Intelligentie-Reliëf). Dit reliëf moet dan de mate van schommelingen in zowel de breedte als de hoogte weergeven. De breedtegraad kan dan ingedeeld worden naar het 'meervoudige intelligentie'. Hoogteverschillen (pieken) kunnen dan respectievelijk met specifieke tests gewaardeerd worden. Het gemiddelde kan dan een indicatie zijn. Wel zouden de 'talenten' een vervolgonderzoek moeten hebben om het overige potentieel te testen.

[Windsurfer]

ik vind dat hoogbegaalfdheid meer een bepaalde manier van denken is dan (alleen) een bepaald IQ

dat is zo.

[Louise]

een hoop gevonden, maar geen eensluidend geheel

Hier idem dito. Hoe dat dan juist met hersenen zit, kon ik ook niet echt iets van vinden.

nb met achterhaald bedoel ik dat de ideeen van Kahn verre van nieuw zijn. dat het boek uit 2006 is, wil natuurlijk niets zeggen over de versheid van de theorie.

Ah soo! Ik denk al, is het al niet geldig die theorie.

[lenny]

Niet het volume van de hersenen, noch het aantal hersencellen is bepalend voor het IQ. Het is echter blijkbaar de evolutie van de dikte van de cortex in de kinder/tiener-jaren die hiervoor bepalend is.

Meer info : http://www.nature.com/news/2006/060327/pdf/440588b.pdf

[Windsurfer]

Niet het volume van de hersenen, noch het aantal hersencellen is bepalend voor het IQ. Het is echter blijkbaar de evolutie van de dikte van de cortex in de kinder/tiener-jaren die hiervoor bepalend is.

Meer info :http://www.nature.com/news/2006/060327/pdf/440588b.pdf

leuke link!

voor de duidelijkheid: of andersom, bv. dat ontwikkeling van cognitieve vaardigheden bijdraagt aan een intensiever en complexer neuraal netwerk hetgeen tot uiting komt in een verandering van de cortexstructuur.

[Apeiron]

Hoogbegaafdheid is je erfelijk aangelegen. Het ontwikkelen ervan doe je dan naar mate je ouder wordt. Om dan als hoogbegaafde de capaciteiten te benutten, kan je het onderzoek richten op het 'bevestigen van reeds uitgedachte theorieën en conclusies' of 'het onderzoek richten op de resultaten, waarop vervolgens een theorie ontstaat'. Ik denk dat Einstein slechts onderzoeken (proeven) deed om z'n theorieen te bevestigen. Wat hij al zei, kwam ie door middel van 'niet-denken' (niet woordelijk denken) tot allerlei conclusies.

O.k, stel je dat iemand op jonge leeftijd als 'hoogbegaafd' wordt gediagnosticeerd. Op de basischool heeft deze persoon een klas overgeslagen, maar op de middelbare school begint hij met onderpresteren, de leerstof op school is niet uitdagend genoeg.

De jongen geraakt in een sociaal isolement en mag uiteindelijk tevreden zijn met een baantje als boekhouder.

Was de diagnose dan onjuist of de omstandigheden voor de jongen verkeerd?

Natuurlijk, als degene echt hoogbegaafd zal hij als autodidact het een en ander gaan ondernemen; de omstandigheden naar zijn hand zetten. Maar het lijkt me dat een slechte leeromgeving in de jeugd wel degelijk van invloed kan zijn op de verdere ontwikkeling.

[Sjorssnors]

O.k, stel je dat iemand op jonge leeftijd als 'hoogbegaafd' wordt gediagnosticeerd. Op de basischool heeft deze persoon een klas overgeslagen, maar op de middelbare school begint hij met onderpresteren, de leerstof op school is niet uitdagend genoeg.  

De jongen geraakt in een sociaal isolement en mag uiteindelijk tevreden zijn met een baantje als boekhouder.

Was de diagnose dan onjuist of de omstandigheden voor de jongen verkeerd?

De omstandigheden zijn vaak niet te beïnvloeden, wat meestal z'n invloed heeft op hoogbegaafden. Een aanpassing is dan een voorwaarde om niet bevooroordeeld te worden in de samenleving. Onontkoombaar blijkbaar maar toch niet helemaal 'straight'. De diagnose is wel goed geweest, maa uiteraard véél te 'beknopt'. Als je een diagnose geeft aangaande hoogbegaafdheid moet je wel de juiste criteria hanteren, welke veelal ondermaats zijn. Hoogbegaafdheid heeft een breed perspectief aan uitingen, maar zeker zo belangrijk (eigenlijk belangrijker) is wat de betrokkene zelf ervaart. Vaak heeft het 'gevoel' ook z'n parten, waar vaak als vanzelfsprekend voorbij wordt gegaan. Hoogbegaafdheid kan ook tot gevolg hebben dat je een complex gevoelsspectrum ontwikkelt, die binne bewuste denkprocessen wel gemakkelijk terzijde gezet kunnen worden, maar niet in je 'onbewuste denkprocessen'. Dat vind men te 'vaag' en onduidelijk, maar ondertussen wordt het wel erkend. Het heeft vaak ook te maken met bepaalde stoornissen (net als bij mij). Te veel is te vanzelfsprekend, en weinig wordt besproken.

[1207]

hellow apeiron

over individuele gevallen oordelen is sowieso lastig

wat wel is, is dat er regelmatig termverwarring is.

hoogintelligentie = IQ

hoogbegaafdheid = een resem aan (persoonlijkheids)factoren waar je moet aan voldoen

daarom dat Mensa dat verschil ook maakt.

wat nu de reden is dat je niet aan al die voorwaarden voldoet is natuurlijk een ander verhaal (geen uitdaging op school, depressie, gewoon van nature gemakzuchtig, ...) en kan natuurlijk enkel van individu tot individu bekeken worden

uiteraard is het van het grootste belang om hoogintelligenten (hoog Iq) de juiste basis te geven en voldoende uitdagingen om hun kansen te vergroten of hun algemene ontwikkeling op alle vlakken te verbeteren

Ook rekening houden met splintervaardigheden . was Einstein niet briljant in wiskunde maar eerder normaal op taalvlak?

[Windsurfer]

Hoogbegaafdheid is je erfelijk aangelegen. Het ontwikkelen ervan doe je dan naar mate je ouder wordt. Om dan als hoogbegaafde de capaciteiten te benutten, kan je het onderzoek richten op het 'bevestigen van reeds uitgedachte theorieën en conclusies' of 'het onderzoek richten op de resultaten, waarop vervolgens een theorie ontstaat'. Ik denk dat Einstein slechts onderzoeken (proeven) deed om z'n theorieen te bevestigen. Wat hij al zei, kwam ie door middel van 'niet-denken' (niet woordelijk denken) tot allerlei conclusies.

O.k, stel je dat iemand op jonge leeftijd als 'hoogbegaafd' wordt gediagnosticeerd. Op de basischool heeft deze persoon een klas overgeslagen, maar op de middelbare school begint hij met onderpresteren, de leerstof op school is niet uitdagend genoeg.

De jongen geraakt in een sociaal isolement en mag uiteindelijk tevreden zijn met een baantje als boekhouder.

Was de diagnose dan onjuist of de omstandigheden voor de jongen verkeerd?

Natuurlijk, als degene echt hoogbegaafd zal hij als autodidact het een en ander gaan ondernemen; de omstandigheden naar zijn hand zetten. Maar het lijkt me dat een slechte leeromgeving in de jeugd wel degelijk van invloed kan zijn op de verdere ontwikkeling.

het is op grond van deze beperkte informatie niet te doen de diagnose te checken op haar accuraatheid.

voor de helderheid: hoogbegaafdheid en autodidact zijn gaan niet per definitie samen; en de zaak goed naar je hand kunnen zetten staat ook los van hoogbegaafdheid.

Een slechte leeromgeving kan natuurlijk zeer van invloed zijn op de ontwikkeling, sterker nog, kan allesbepalend zijn, daar heb je gelijk in.

groeten,

[Veertje]

Deze topic gaat over de vraag wanneer iemand hoogbegaafd genoemd kan worden. Niet over de problematiek van hoogbegaafdheid. De laatste twee posts (decartes, musje) zijn verplaatsts naar: http://sciencetalk.nl/forum/invision/in...showtopic=14402 waar een ruimere discussie over hoogbegaafdheid mogelijk is.

[Musje]

Als je eenmaal hoogbegaafd bent, blijf je dan altijd hoogbegaafd?

Stel je bent hoogbegaafd en je krijgt op je 25e levensjaar een burnout waarna je je niet meer zoals daarvoor kunt concentreren, kan het zijn dat je dan niet meer hoogbegaafd zult zijn de rest van je leven?

Of is hoogbegaafdheid iets wat zo in je wezen zit, dat je het nooit meer kwijtraakt?

Andere vraag: kan iemand die niet hoogbegaafd is als kind, later hoogbegaafd worden door een uitzonderlijke uitdagingen bijvoorbeeld die de werking van het kind zijn hersenen meer dan gemiddeld prikkelen?

Ik weet niet of ik zoveel vragen tegelijk mag stellen en of ze in dit topic passen, maar ik ben er gewoon benieuwd naar...

[peterA]

Als je eenmaal hoogbegaafd bent, blijf je dan altijd hoogbegaafd?  

Stel je bent hoogbegaafd en je krijgt op je 25e levensjaar een burnout waarna je je niet meer zoals daarvoor kunt concentreren, kan het zijn dat je dan niet meer hoogbegaafd zult zijn de rest van je leven?  

Of is hoogbegaafdheid iets wat zo in je wezen zit, dat je het nooit meer kwijtraakt?  

Andere vraag: kan iemand die niet hoogbegaafd is als kind, later hoogbegaafd worden door een uitzonderlijke uitdagingen bijvoorbeeld die de werking van het kind zijn hersenen meer dan gemiddeld prikkelen?

Ik weet niet of ik zoveel vragen tegelijk mag stellen en of ze in dit topic passen, maar ik ben er gewoon benieuwd naar...

In moderne benaderingen wordt intelligentie iets breder opgevat en niet enkel in een schools kader belicht.Omgevingsfaktoren kunnen maken dat een intelligent iemand slecht scoort op standaard intelligentietests die op schoolse kennis stoelen (huidige tests zijn dan ook goede voorspellers van slaagkansen in het onderwijs)

Intelligentie wordt nu meer gezien als een "overkoepelend" vermogen informatie te verwerken (probleemidentificatie,strategie bepalen,evalueren)

Snelheid van verwerking neemt af op hogere leeftijd maar wordt ruim gecompenseerd door meer opgeslagen informatie (kennis,ervaring)

Hoogbegaafdheid is dus (in normale omstandigheden) voor 't leven

vg

[Windsurfer]

Als je eenmaal hoogbegaafd bent, blijf je dan altijd hoogbegaafd?  

Stel je bent hoogbegaafd en je krijgt op je 25e levensjaar een burnout waarna je je niet meer zoals daarvoor kunt concentreren, kan het zijn dat je dan niet meer hoogbegaafd zult zijn de rest van je leven?  

Of is hoogbegaafdheid iets wat zo in je wezen zit, dat je het nooit meer kwijtraakt?  

Andere vraag: kan iemand die niet hoogbegaafd is als kind, later hoogbegaafd worden door een uitzonderlijke uitdagingen bijvoorbeeld die de werking van het kind zijn hersenen meer dan gemiddeld prikkelen?

Ik weet niet of ik zoveel vragen tegelijk mag stellen en of ze in dit topic passen, maar ik ben er gewoon benieuwd naar...

je eerste vraag, dat is een moeilijkere vraag dan het lijkt. het komt voor dat mensen door een hersenbeschadiging (hersenbloeding) minder begaafd worden. de vraag is dan waar je de grens legt, en dus is jouw vraag of een burnout 'meetelt' een moeilijke. hoogbegaafheid zegt iets over mentale capaciteit, en een burnout ondermijnt deze. in die zin zou burnout ertoe kunnen bijdragen dat iemand mentaal minder presteert, en dus daardoor onder de 'hoogbegaafdheidgrens' komt.

voor wat je andere vraag betreft; het is zo dat intelligentie 'vloeiend' is, dus niet stabiel over tijd. stel dat je de grens van hoogbegaafdheid neemt, de 2% meest intelligente mensen. dan kun je wellicht iemand die bij de slimste 3 % zit misschien wel daar overheen trainen zodat die bij de intelligentste 2% komt. ik kan niet bedenken waarom dat niet zou kunnen.

problemen in het hoogbegaafdheidsdebat zijn de grens van wanneer iemand hoogbegaafd is. er zijn mensen die noemen een IQ grens van 130; er zijn mensen die gaan uit van de intelligenste 2% van de bevolking. genoemde grenzen dan niet an sich maar in combinatie met bepaalde eigenschappen onder bepaalde condities.

groeten,

[Musje]

je eerste vraag, dat is een moeilijkere vraag dan het lijkt. het komt voor dat mensen door een hersenbeschadiging (hersenbloeding) minder begaafd worden. de vraag is dan waar je de grens legt, en dus is jouw vraag of een burnout 'meetelt' een moeilijke. hoogbegaafheid zegt iets over mentale capaciteit, en een burnout ondermijnt deze. in die zin zou burnout ertoe kunnen bijdragen dat iemand mentaal minder presteert, en dus daardoor onder de 'hoogbegaafdheidgrens' komt.

ik snap het, het is natuurlijk een vrij willekeurige grens, die hoogbegaafdheidsgrens. Als ik erover nadenk, vind ik het begrip 'hoogbegaafdheid' zoals het meestal wordt gebruikt altijd wat raar. Het lijkt dan zo'n massief begrip. Er is een test voor en er is een grens voor. Maar waar ik moeite mee heb is dat het net lijkt alsof er vanuit gegaan wordt dat er maar één soort begaafdheid is. Dat is natuurlijk niet zo en ik weet ook dat er wel verschillende soorten intelligentietesten bestaan. Ik bedoel testen van verschillende soorten intelligenties. Maar in het algemeen spraakgebruik wordt hoogbegaafdheid toch eigenlijk altijd gebruikt in de zin van: je kunt het zijn en je kunt het wat meer of wat minder zijn of er tegenaan zitten. Of doe ik te moeilijk en is 'mentale capaciteit' minder complex dan ik denk?

Is het trouwens niet belangrijker te weten hoe iemands mentale capaciteit is georganiseerd dan hoe groot iemands mentale capaciteit is?