[Filosofie] Wat is tijd?

[Anonymous]

Het probleem met vertalingen is dat woorden niet altijd eenzelfde betekenis hebben zelfs niet binnen de eigen taal.

Dus ook al wordt o-nim als "dynamische energie" vertaald hoeft dit niet over hetzelfde concept te gaan.

Weet er trouwens iemand een exacte definitie van energie?

[Anonymous]

Tijd..., mag ik een voorlopige conclusie trekken...?

Eigenlijk is dit gezien alle vragen en antwoorden in deze rubriek niet zo moeilijk.

Op de eerste plaats is tijd "waarschijnlijk" een natuurkundig fenomeen.

Wat deze basisveronderstelling betreft moet worden opgemerkt dat we tijd niet kunnen zien, voelen, horen... enz.; dus niet kunnen waarnemen maar desalniettemin wél ervaren. Het fenomeen tijd zal dus altijd een filosofisch onderwerp blijven waarover we ons zolang de mensheid bestaat het hoofd zullen blijven breken.

Wat de hoofdbrekens betreft een tip. Maak onderscheid tussen:

• de concrete ervaring van tijd waarvoor we met allerlei hulpmiddelen zoals een klok en ons geheugen, objectivering kunnen benaderen en
• de natuurwetenschappelijke benadering waarbij wij helaas niet beschikken over waarnemingsinstrumenten voor het observeren van tijd.

Daartussen vinden we het terrein van speculaties en filosofie.

Één speculatief voorbeeld:

Tijd als dimensie kun je beeldend maken door een landschap op papier te tekenen. Je hebt dan een tweedimensionale voorstelling.

Maak op dat papier met een schaar of mes een inkeping en prik dóór de inkeping een naald (schuin maar van bovenaf gezien evenwijdig aan de inkeping) in de tafel waarop het papier ligt.

Stel je voor dat dáár waar het papier de naald snijdt, zich een twee dimensionale waarnemer bevindt.

Nu lichten we het papier op (recht omhoog!) . Het tweedimensionale vlak wordt hiermee in de derde dimensie verplaatst.

Tegelijk zien we dan dat onze waarnemer, (dus de doorsnede van de schuin geplaatste naald in het papiervlak), zich verplaatst door het tweedimensionale landschap.

De beweging (maar ook indien de naald recht omhoog zou staan en er dus geen feitelijke beweging in het papiervlak is) zal door onze tweedimensionale waarnemer als een toestandverandering worden ervaren. Het chronologische geheugen van de waarnemer vertaalt dit als tijd, overigens zonder dat de tweedimensionale waarnemer zich bewust is of kan zijn van de verplaatsing in de derde dimensie. Hij is voor de waarneming van de derde dimensie in zijn tweedimensionale wereld immers niet uitgerust.

Je kunt je voorstellen dat onze driedimensionale wereld op vergelijkbare wijze in een vierde dimensie wordt verschoven.

[DePurpereWolf]

Alles wordt natuurlijk veel duidelijker als men weet dat alles te beschrijven is met een golffunctie. Dat wetende, moet er wel tijd zijn. Anders kan men niets beschrijven.

Maar om dat door te hebben moet men eerst de quantummechaniek doorspitten.

Ik laat het er bij met te zeggen dat het waarschijnlijkheidsprincipe geen nut heeft als tijd geen echte dimensie kan zijn.

Als tijd niet wordt erkent als dimensie kan een deeltje, én op één bepaald moment te vinden zijn, en een plaatsverandering van nul hebben. En dat druist tegen elke natuurkundige wet in.

[Anonymous]

Alles wordt natuurlijk veel duidelijker als men weet dat alles te beschrijven is met een golffunctie. Dat wetende, moet er wel tijd zijn. Anders kan men niets beschrijven.

Het bestaan van een golffunctie impliceert nog niet het bestaan van tijd. Tot op heden wordt tijd steeds gemeten door een referentiesysteem dat beweegt (wijzers van een klok, trilling van cesiumatomen). Tijd is dus steeds vergelijken. Net zoals lengte (= vergelijken van afstanden) kan mijn bij tijd zich dus afvragen of het wel reële zaken zijn (wat is reëel?). Ruimte en energie zijn de bouwstenen van onze werkelijkheid.

Als tijd niet wordt erkent als dimensie kan een deeltje, én op één bepaald moment te vinden zijn, en een plaatsverandering van nul hebben. En dat druist tegen elke natuurkundige wet in.

In welke zin gebruik je hier het woord dimensie:

1) als onafhankelijke veranderlijke in een wiskundige beschrijving van een systeem ?

2) als een evenwaardige dimensie als de drie ruimtedimensies( waarop dus bewogen kan worden)

[Hermen]

Tijd is afstand.

[Syd]

Tijd is afstand.

Oh, weer wat nieuws, kun je dat toelichten, Hermen?

[g_id_]

Zucht.............

En dan te bedenken dat wij ook nog een biologische klok hebben....

Kijk ik heb er nog iets leuks over gevonden ook....

In 540-480 v.Chr heeft Heraklitus als eerste een natuurwet geformuleerd waarmee hij aantoonde dat het leven op ritmen is gebaseerd; 'Panta rhei' (alles vloeit of beweegt). In de 20ste eeuw heeft Dr. Franz Hallberg definitief de internationale term circadian rhythm (dagelijkse ritmiek) geïntroduceerd. Deze ritmen met een periode van ongeveer een dag worden aangestuurd door onze inwendige biologische klok. Maar wat is nou die biologische klok?

De biologische klok bestaat uit een hoeveelheid cellen gelegen in de hersenen. Deze cellen genereren een 24-uurs ritme en leggen dit op aan de rest van het lichaam. Eén van de functies van de biologische klok is het reguleren van je slaap-waak ritme. De biologische klok geeft een tijdsignaal af, waarschijnlijk via de pijnappelklier in de hersenen, die melatonine af gaat geven wat ervoor zorgt dat je slaperig wordt. Het eigen ritme van de biologische klok is echter niet precies 24 uur en moet daarom steeds bijgesteld worden. Dit gebeurt door de perceptie van licht en donker met behulp van sensoren in je ogen. Waarschijnlijk bepalen dus de rotatie van de aarde (en daarmee de afwisseling van licht en donker) en je biologische klok samen voor een groot deel hoe jij je gedraagt.

[Anonymous]

En dan te bedenken dat wij ook nog een biologische klok hebben....

Hier wordt het fenomeen(tijd) verward met het meettoestel(biologische klok). Het is niet omdat er verschillende meetinstrumenten zijn (atoomklok, biologische klok, pendulum, zonnewijzer, subjectieve tijdsbeleving) dat er verschillende soorten tijd zijn.

Tijd is afstand.

afstand is afstand, je kan tijd wel definieren in termen van afstand en snelheid maar wat is dan weer snelheid? (en wat is afstand?)

Tot op heden wordt tijd steeds gemeten door een referentiesysteem dat beweegt (wijzers van een klok, trilling van cesiumatomen). Tijd is dus steeds vergelijken. Net zoals lengte (= vergelijken van afstanden) kan mijn bij tijd zich dus afvragen of het wel reële zaken zijn (wat is reëel?). Ruimte en energie zijn de bouwstenen van onze werkelijkheid.

Tijd, lengte, electrische lading is niet vergelijken. Meten is vergelijken: Een schaal kiezen en in die schaal zeggen hoe de grootheden zich verhouden. Dit doet echter niets af van de intrinsieke eigenschappen van die grootheden.

Dat wetende, moet er wel tijd zijn. Anders kan men niets beschrijven.

Hier komen we (volgens mij) tot de kern van de zaak. Bij tijd meten we steeds VERANDERING. Geen tijd is geen verandering= statisch universum.

Net zoals het trillen van atomen het mechanisme achter de grootheid temperatuur (en dus niet echt fysisch bestaand)is, is verandering het mechanisme achter tijd (wat bijgevolg ook geen echte fysische grootheid is). Merk op dat er in deze zienswijze enkel een heden bestaat, geen verleden of toekomst.

[maanhond]

Ik geloof noch in het bestaan van God noch in de theorien van Einstein.

Wat gebruik jij dan? Aangezien je net de twee grootste "merken" noemt. Alhoewel ik vermoed dat jij meer in iets metafysisch gelooft, gezien je posten. Dit is oprechte nieuwsgierigheid.

[doemdenker]

Gedachtenexperiment:

Stel, de tijd in het universum gaat langzamer lopen. Alles maar dan ook alles zal langzamer gaan.

Auto´s rijden langzamer, regen valt langzamer, de Aarde draait langzamer, je loopt langzamer, klok gaat langzamer, je denkt langzamer, je slaapt langer en zelfs seks gaat langzamer en duurt dus langer. Je werkt langzamer, tv programma´s gaan langzamer. Is wel duidelijk zo...

Hoe zou het zijn om in zo´n universum te leven?

[lien]

Nou, dat lijkt me simpel. Als alles langzamer gaat vanaf het begin is het gewoon hetzelfde. Weet je dit alles is zo betrekkelijk. Tijd, snelheid alles.... heerlijk gewoon.

Nog even over dat van Rob. Ik weet het ook niet precies. Maar er moet toch eens een begin geweest zijn lijkt mij. Maar wat geloof jij precies? Dat Allah dezelfde is als God of... Gewoon nieuwsgierigheid. Ik ben zelf gelovig (maar wel heel kritisch ) en denk er de laatste tijd veel over na; dus graag je reactie!

[Sisyphus]

Ik heb een boek van Julian Barbour - The End of Time - die postuleerd dat tijd niet bestaat. Kort gezegd, dat wat we geschiedenis noemen, of een 'moment geleden' is in feite een vaststaande 'record' - die wij of een ander levend wezen heeft ervaren! Alle bewegingen, zoals allerlei processen, het verdwijnen, het verschijnen, het veranderen zijn eigenlijk vaste relatieve configuraties, die verklaard kan worden als vaste delen met de golven, die stilstaan! Hij zegt dus - en ik geef hem gelijk - dat er helemaal geen "Big Bang" is geweest, maar dat een realiteit-wereld-universum eigenlijk statisch is. Dat is begrijpelijker wijs heel sterk in tegenspraak met onze ervaring van 'ruimte' en 'tijd'. Waar het op neer komt, is dat er bij onze waarneming a.h.w. een continue inelkaar vallen is van de universele golffunctie, die eigenlijk nooit in elkaar valt, maar eigenlijk een 'bevroren vaste golf' is. Dat is niet in tegenspraak met de quantum-theorie, die in feite opgebouwd is uit statistieken van 'mogelijkheden' of 'waarschijnelijkheden'. Het gekke, is dat 'deze realiteit' er niet zou kunnen bestaan als wij er niet zijn. Als je een Ruimte-Tijd neemt is het eigenlijk een 4 dimensionaal "hyperblok of hyperbol" zeg maar waar alle bewegingen vaststaan. Wat Barbour zegt, is dat de universele golffunctie met 'alle mogelijkheden' als een soort bevroren mist bestaat, denk maar eens aan een kolosale vortex, met alle verledens en toekomsten in een continu Nu, dus alle momenta zijn allemaal Nu's!

Website:

www.platonia.com

Tijd is dus het 'middel', waardoor niet 'alles tergelijkertijd Nu' gebeurd!

Het is niet perse verkeerd, het is een andere visie op wat werkelijkheid zou kunnen zijn, namelijk dat wat we beleven!

Groet,

Sisyphus

[DePurpereWolf]

In 4 dimensionale hyperbol die stil staat.

Dat klopt wel, echter alleen dat de ruimte 3 afstands en tenminste 1 tijdsdiemensie heeft.

Je kunt tijd wel als een dimensie zien, maar je kunt het niet gelijkstellen aan een dimensie van ruimte.

Wat is anders het verschil tussen een hyperbol met 4 ruimte dimensies en een hyperbol met 3 ruimtedimensies en een tijdsdiemensie?

[Anonymous]

Ik heb mij daar goed in moeten verdiepen, als geometrische abstracties. We hebben te maken met meetbare afstanden en bewegingen, ter referentie waar we ons beleven als waarnemers. Barbour omschrijft een realiteit als een configuratie-ruimte.

Denk eens aan een computer-spel. Als ik een computerspel speel, met een karakter, die ik door het virtuele landschap kan bewegen, waarbij ik het virtuele landschap 'waarneem via dat karakter' dan heeft elke beweging (allerlei mogelijksrichtingen) en handeling (keuzes uit handelingsmogelijkheden, waarvan ik er een tergelijkertijd kan doen, dus de andere niet), die ik doe effect als 'veranderingen in het virtuele landschap'. Met dat karakter zie ik niet het hele landschap, slechts alleen die delen, waar ik via dat karakter op focus. Dat karakter heeft dus niet de mogelijkheid om 'buiten dat virtuele landschap' te komen.

In essentie 'staat alles stil'. De bewegingen zijn eigenlijk patronen, die ZICHTBAAR worden gemaakt als... bewegingen!

Nou het volgende:

Ik plug mezelf in een fantasie-programma, ik download voor mijzelf een leuk lichaam en ik 'wandel rond in een razend echte virtuele realiteit' - dat echter bestaat uit patronen, die door de 'zintuigen van dat karakter' vertaald worden als "Ruimte en TIjd". De twee bovenstaande voorbeelden zijn wellicht een wat simplistische doch interessante analogieen, gebasseerd op wat de Natuur ook doet! Ik heb niet alle antwoorden!

Wat ik uit diverse literatuur-bronnen heb begrepen, bijvoorbeeld 'The Holographic Universe" van Michael Talbot (ISBN: 0-06-092258-3) is dat het Universum en Atomen en het Brein.... en alle andere OBJECTEN, die we waarnemen.... Hologrammen zijn. De huidige officele orthodoxe wetenschap, zoals dat naar het publiek min-of-meer wordt onderwezen, heeft NOOIT een verklaring gegeven, waarom we kunnen WAARNEMEN. Dat zit vele en vele malen complexer inelkaar, dan we ooit vermoed hebben! Dat we kunnen waarnemen is duidelijk, maar we nemen met onze homo-sapiens lichamen niet ALLES waar! Al enige jaren train ik mij zelf om mijn 'zelfgewaarzijn' te vergroten, zonder enige doctrine of dogma te verdedigen te hebben! Ik heb zelf ervaringen opgedaan, die niet in deze "alledaagse werkelijkheid" zomaar verklaard kan worden.

Ik begrijp deksels goed, dat het bovenstaande uiteraard kritisch op validiteit onderzocht moet worden, maar wat de orthodoxe wetenschap ons kan bieden, is een fractie van wat we werkelijk kunnen waarnemen. Ik waardeer zeer zeker het zeer nauwkeurige onderzoek door allerlei specialisten in verschillende vakgebieden - maar het zijn naar mijn idee de 'puzzelstukken', die in een 'grote puzzel' kunnen passen. Er zijn natuurlijk veel paradoxen te bespeuren, zeker het feit, dat we bij lange na "niet alles weten", dat is geen schande.

Denk je eens in, misschien kun je me volgen wat ik probeer te zeggen - nooit mij geloven op mijn woord (ik moest er ook even aan wennen hoor!). Waarom kunnen de huidige wetenschappers cellen klonen?

Als ik een cel beschouw als een hologram, dan bevat de cel dus INFORMATIE, dat a.h.w. in een nog te onderzoeken "geheugen" bestaat, waarmee de cel gekloond kan worden. Ander voorbeeld: als ik een zaadje van een boom in de Aarde plant en er groeit - als het goed gaat - een boom uit, dankzij het zonlicht, de regen, de voedingstoffen van de Aarde en allerlei andere omstandigheden. Dan zou het logischerwijze zo moeten zijn, dat het zaadje "datgene lijkt te bevatten" waardoor het een boom wordt. Maar, zo simpel ligt het natuurlijk niet.

Dat zaadje "bevat niks", het is dus een "holografische representatie", van dat wat we een zaadje noemen. Net zoals de boom, die "in een ruimte met een bepaalde tijd" ontplooid! Voila.

Nou, in de quantum-fysieka zitten we wel met het maffe probleem van wat de "non-causaliteiten" en "onvoorspelbaarheden" betreft, want de Natuur en dus onze omgeving lijkt in een voor ons tamelijke logische volgorde van gebeurtenissen te voltrekken!

Okee, da's een klassieke paradox, waar Albert Einstein en Niels Bohr flink met elkaar met formules, beweringen, tegenwerpingen, diagrammen, modellen en dampende pijprook hebben bestookt en ze kwamen er - begrijpelijkerwijs - niet uit!

Want: Niels had het over 'toevalligheden', er is geen 'orde' en Einstein huiverde daarbij, met het idee dat realiteit (of meerdere realiteiten) gestoeld waren op allerlei 'toevalligheden'. Het is er zoals het er is.

Bovendien had de relativiteits-theorie van Einstein geen enkele verklaring voor het "hoe en waarom", het is een bewegingsleer, gebasseerd op een briljante zet van Einstein, dat niet de TIJD constant is, maar de LICHTSNELHEID (immers al achterhaald, men kan tegenwoordig de lichtsnelheid vertragen). Tja, wat is snelheid en wat is positie!

De quantum-fysieka produceerde een bizarre precedent, want het was waar, dat het meten van positie en snelheid nooit 'gelijktijdig' kon: subatomair beschouwd. Dus: hier ontstond het 'onzekerheidsprincipe' (zie: Heisenberg). Nou, dat had heel veel voeten in de Aarde, zeg maar.

Onze overijverige Kosmologen redeneerden dan, dat "Alles Zomaar via het Onzekerheidsprincipe" voortkomt en dat zinde de Theologen niet, die uitgingen van het "Creatie-Principe". Toen de "Big-Bang" geintroduceert werd, werd het pas 'koek-en-ei' om te zeggen, dat een een of andere "God" dat geflikt had: Lemaitre met zijn Oeratoom en het Vaticaan gaf de "goedkeuring en hier niet verder" aan. Wellicht, dat je zo ongeveer die geschiedenis wel kent.

Wat blijkt!

De Orthodoxe Wetenschap (naar het publiek toe), die de noeste taak heeft om "alles precies te determineren", liep hopeloos vast in hun eigen doctrines. Het is ongeveer te vergelijken, met het idee - dat de Aarde plat is, met hier en daar een krent en iemand komt langs met allerlei metingen, met de conclussie, dat de Aarde een Sfeer is. Destijds werden er mensen voor afgefakkelt, belachelijk gemaakt - noem maar op, want vele doctrines, aanhangers en carriere-makers destijds hadden daar zo hun investeingen in en de Kerk "had de wijsheid en de academies", samen met de Elites in hun handen. Nu leren we op school dat de Aarde rond is, om de zon draait, tot een planetenstelsel behoort, in een arm van een melkweg is, die op zijn buurt bij een cluster van melkwegen behoort en die cluster bij een nog grotere cluster, (de filamenten): noem maar op!

Maar: geen verklaring hiervoor. Het is er, maar er is stomweg geen verklaring hiervoor - want als je goed kijkt en luistert (waarneemt) - dan kun je geen verklaring hebben voor het feit dat via "reeksen van toevalligheden" of een een of andere "maffe (sorry godsdienstigen) God" dit gemaakt heeft, it does not make sense!

Er kan geen twijfel over bestaan, dat wat we natuur noemen (analoog met onze kunstmatige virtuele ambities) vele malen complexer werkt, terwijl het juist misschien fijner zou zijn, om dat in begrijpelijke taal eenvoudiger te maken. Dat is toch heel elegant, iets wat complex is in eenvoudige boerenverstandtaal uit leggen, hopelijk zonder af-te-doen aan de complexiteit er van. Dus, terug naar de "denkramen en tekentafels".

Als men deeltjes kan bezien als "hologrammen", dan valt het probleem van "groot, klein, details, afstanden" statisch gezien als een "vaste frame".

Die vaste frame stelt een vaste statische configuratie (betekent samengestelde, alle delen behorend tot een geheel) 3D ruimte!

Pakken we volgende frame (net zoals een plaatje) en de volgende frame en een hele stapel van die frames "sequentieel achterelkaar" vormen de bewegingen, de verdwijningen, de verschijningen, de processen, de snelheden, de versnellingen en vertragingen, dus de "continue" VERANDERINGEN, die allemaal relatief zijn, d.w.z. ten op zichte van elkaar! En al die verschijnselen, die de huidige wetenschappers proberen te verklaren in modellen en formules, worden afgespeeld via onze breinen, waarmee WIJ ZELF kunnen waarnemen. Bizar, he!

Maar, hierdoor zijn we er nog niet. Het allergrootste probleem is het thema causaliteit, van "hoe liggen de verbanden", hoe kan iets wat dan als statisch in totaliteit wordt beschouwd, dynamisch zijn in werkelijkheid.

Wel, dat is een goeie vraag en ik denk dat het alleen met multidimensies uitegelgd kan worden. Bijvoorbeeld: iets bestaat voor jou, als je het kunt "waarnemen", je kijkt er naar, of je luisterd er naar, ja, je kunt het miscchien proeven, of betasten: dat is dus de "vijf-zintuigen" ervaring, via je lijf. Okee. Nou, als je om je heen kijkt, alleen met je hoofd - dan draait die wereld-omgeving precies anders om. Als je naar beneden duikt, dan gaat de omgeving "omhoog".

Nog een doordenkertje: je zit op een paal in een spierwitte ruimte - zonder iets anders en je ziet een object om je een draaien. Zou jij kunnen weten, of dat object om jou heen draait, of dat object staat stil en die paal draait precies de andere kant op! Dizzie-gedachte, he!

Al deze "gebeurtenissen" zijn dan volgens Talbot holografische fenomenen, die in multidimensies vaststaan. Dus, relatief gezien het "compacte" staat dan gelijk aan een fantastische "structuren-grid-organisatie", of te wel een enorme potentieel aan "vaststaande mogelijkheden", die steeds uitrollen en weer inklappen, of steeds veranderen in verschillende intensiteiten, voor onze zintuigen. Maar het is en blijft relatief.

Al heel lang spreekt men van "meerdere werelden" of te wel zelfs "meerdere realiteiten" en de huidige wetenschap is nu zijn brein aan het breken, waarom we bijvoorbeeld niet van iets "twee of meerdere keren" hetzelfde, of ietsje ander 'waarnemen'. Omdat te kunnen begrijpen, is werkelijk een paradigma-verschuiving te maken, in termen van de vraag van "hoe we waarnemen". Ik zelf ben een HSP (High Sensitive Person - geen watje of zo!) en ik ben gevoelig voor prikkels, voorbij de "vijf hoofdzintuigen". Da's best wel eens lastig geweest - maar ik kan er mee omgaan en ik weet hoe ik er mee om kan gaan.

In de eerste plaats kun je denken dat een deeltje in feite "deel uit maakt" van deze realliteit, die je kunt waarnemen maar ook "deel uit maakt" van alle hande "andere realiteiten". Het is dus geen echt deeltje, we noemen dat zo - maar in essentie is het een aspect-op-zchzelf dat voor onze zichtbaar is. Je weet misschien ook, dat er zoiets als golven zijn: dat kan twee dimensionaal uitgedrukt worden als een regelmatige variatie, uitgedrukt in "tijd". Nou, maak het eens drie dimensionaal, dus een uniek geheel! Dat "geheel" heeft noppes met "tijd" te maken! Bedenk dan eens, dat wat werkelijkheid zou kunnen zijn, een schaduw-presentatie (van allehande andere schaduw-presentaties) is van onnoemelijk vele dimensies, dat wat dan via allerlei "relatieve tussenschakels, die in die werkelijkheid horen" (en ook dus schaduw-presentaties zijn van een geheel, ga zo maar door!) waargenomen kan worden: mensen, dieren, maar ook planten als wat we een "fysieke wereld" noemen. Het is niet DE "Fysieke wereld", maar EEN!

Denk eens aan de film de "Matrix", waar halen ze dat allemaal vandaan, niet waar! Niet dat ik denk, dat we in een soort "neural-netwerk" vastgesnoerd zitten, met een "razend echt computer-programma", maar het lijkt mij zinvol, om een gegeven werkelijkheid zo te benaderen!

Yep, het begint ergens op te lijken!

Groet,

Sisyphus

[Boaz]

Sisyphus, ik heb het uit hoor! Het was bijna een boek, maar goed. Ik ben zeer bekend met HSP... Ik snap in een aantal opzichten wat je bedoeld maar het is voor mij een beetje vergezocht. Het is een nieuw inzicht en ik moet er ff over nadenken. Hoe wordt btw de lichtsnelheid vertraagd?

De pupere wolf:

Alles wordt natuurlijk veel duidelijker als men weet dat alles te beschrijven is met een golffunctie. Dat wetende, moet er wel tijd zijn. Anders kan men niets beschrijven.

Daar was geloof ik niet iedereen het mee eens. Maar je hebt volgens mij volkomen gelijk. Niet aan jou gericht maar aan diegenen die het er niet mee eens waren; Als je tijd wegneemt is een golf een beschrijving van een cirkel waar je met een vaste (constante) hoeksnelheid doorheen loopt. Door tijd toe te voegen ontstaat de golf.

Doordat ALLES een golfbeweging is, geluid-licht-getijden-seizoenen-je carriere-je relatie-de huizenmarkt-de economie-enzovoort heeft ALLES een tijd. Feitelijk meten we een waarde op een bepaalde tijd en die zetten we op een grafiekje waarbij de x-as de tijds-as is.

Ik hoor wel eens zeggen dat er niets was voor er iets was. Da's natuurlijk onzin. Zelfs wetenschappers beweren dat. Gooien we daar onze eigen wetten van energie weg? Een andere gehoorde theorie die ik verklarender vind is dat materie ontstaat uit energie. Materie en antimaterie zijn elkaars tegenhangers, de these en antithese. Samengevoegd geven zij een synthese, energie. Dus als materie ontstaat, ontstaat ook antimaterie. Daar vanuit gaande betekend dat voor er iets was er alleen maar energie was (Rob: God?). Uit deze energie is materie ontstaan...

Wat ik interessant vind is het volgende. Bestaat het hier en nu? In principe niet. 'Nu' bestaat niet. Alles is verleden en toekomst en 'nu' is het vacuum daartussen. Op het moment dat ik "nu" zeg, is het tevens voorbij en dus verleden. Zelfs als ik me voorbereid op het moment 'nu'. Over 5 minuten is 'nu', dan heb ik het over toekomst. Tot het moment daar is. En als het er is, is het ook tevens voorbij, dus verleden. Het is in feite als een boek dat je openslaat. De linkerbladzij verteld het verleden. De rechterbladzij verteld de toekomst. Als ik het boek dichtsla is precies het moment dat de bladzijden raken het moment nu. Het is er, en tegelijkertijd niet.

Als de tijd weg is zijn we in het heden, in het moment 'nu'. Alles valt weg en alles is duidelijk, het geheel en de werking der dingen zijn zichtbaar. Oneindige grote wijsheid en inzicht. De golfbeweging is een cirkel geworden. We zien alles stil staan draaien op zijn plaats. We zien de cycli der dingen. Het begin en het eind van de crikel wat tevens weer het begin is. Alles draait, maar staat stil... We zien slechts het nu, de synthese tussen verleden en toekomst. In het 'nu' zijn toekomst en verleden onzichtbaar, slechts componten die het 'nu' nodig heeft om te kunnen bestaan. Zonder toekomst geen verleden, zonder verleden en toekomst geen 'nu'.... De mens zit gevangen in het verleden en de toekomst. Pas bij zijn dood is het mogelijk in het 'nu' te komen. Wellicht zijn enkele zeer geoefende mensen in staat bij leven in het 'nu' te komen en een glimp op te vangen van de grootsheid en het inzicht. Ik niet...