Dit bericht is samengevoegd met een topic met kritiek op de psychiatrie waarin de discussie reeds aan de gang was. Chronologisch is het echter vóór die discussie geplaatst. Marievuurvogel, indien onderstaande tekst reeds elders verschenen is, kun je dan even een verwijzing daarnaar doorgeven?
Die indicatie is gebaseerd op de DSM-IV, een klassificatiesysteem dat gebruikt wordt om mensen die hulp vragen en/of die hulp nodig hebben, in kaart te brengen op basis van een aantal kenmerken en normatieve oordelen. Wat er uit komt rollen is sterk afhankelijk van degene die klassificeert en diens referentiesysteem. Gepretendeerd wordt dat het gaat om het diagnostiseren van geestelijke ziektes of stoornissen.
Het DSM-classificatiesysteem is precies ingevoerd om een eenduidige beschrijving van een toestand te komen, omdat ellenlange beschrijvingen vaak wel meer informatie bevatten, maar niet bruikbaar bleken. Discussie is soms mogelijk, maar meestal is duidelijk om welke stoornis het gaat, deze zijn namelijk welomschreven. Als je niet gelooft in mentale stoornissen, heb je natuurlijk niets aan het systeem. En daar lijkt het hier om te gaan.
Er bestaat niet zoiets als een zieke geest en een ziekte die in hoge mate invaliderend KAN zijn (maar beslist niet altijd HOEFT te zijn): schizofrenie, is een ontregeling van het brein, waar waarschijnlijk de gevoeligheid voor ontregeling is aaangeboren en die bij stress en/of (soft) drugs kan opspelen.
Wat is het nu? Ofwel is het een invaliderende ziekte, ofwel is er hoegenaamd niets aan de hand. Ik snap niet waar dit allemaal vandaan komt. Als je kijkt naar de beschrijving van de symptomen in DSM, is hier toch iets mis? Wie deze symptomen heeft, heeft daar praktisch zonder uitzondering onder te lijden. Waarom zou een ontregeling van het brein geen stoornis kunnen zijn? Inderdaad zijn er percipiterende factoren, maar die zijn wat ze zijn: ze lokken de stoornis uit bij gevoelige personen.
Ons brein is zeer plastisch en blijft dat ons hele leven, Onder invloed van ervaringen ontstaan of verdwijnen meer of minder verbindingen, verandert de werking en de samenwerking tussen delen van ons brein. Interactief dus.
Opnieuw, waarom zou dit geen stoornis kunnen zijn?
Niets is minder waar. Veel van wat als geestelijke stoornis gepresenteerd wordt, is een gewone reactie op soms buitengewone levenservaringen, niks onderliggend geestelijk mankement. Als er al een mankement zou bestaan, is dat een lichamelijk mankement, een gevoeligheid, zo je wilt een overgevoeligheid.
Dit houdt voor mij geen steek. Een stoornis kan ontstaan in reactie op traumatische ervaringen e.d. Maar waarom bestrijdt je dat er een ziektebeeld is?
Paniekstoornissen lijken voort te komen uit een buitengewoon sterke reactie op een chemische prikkel van het brein. Dus niks geest maar brein. Wel kun je met je bewustzijn leren grip op dat brein te krijgen. Tegenwoordig is de invloed van de chemische industrie dominant in de psychiatrie: geef iemand die waar dan ook last van heeft een pil, benoem het als een ziekte of een stoornis en bij een ziekte hoort een medicijn. Echter deze mdicijnen genezen nimmer, hebben vaak veel bijwerkingen en dempen alleen bepaalde functies van het brein.
Opnieuw: wat is het nu? Als het pure fysiologie is, zoals je in bovenstaande paragrafen aangeeft, is een medicijn dat hierop ingrijpt toch de gepaste reactie?
Dan de veel gebruikte stoplap van de 'persoonlijkheidsstoornissen'. Bestaan die dan wel? Nee die bestaan net zo min.
Heb je hier bronnen voor? De psychologie en psychiatrie hebben de persoonlijkheidsstoornissen zeer goed omschreven. Jij kan wel zeggen dat die niet bestaan, maar je geeft daarvoor geen argument. Je noemt het zomaar normaal, terwijl de realiteit duidelijk in een andere richting wijst.
Mensen kunnen leren hun brein te besturen, dat heeft Mindfullness meditatie/trainingen/therapie uitgewezen.
Hier komt de kat op de koord: reguliere psychotherapie boogt op wetenschappelijke theorievorming, en heeft bewezen mensen met psychische stoornissen wel degelijk te helpen. Ik heb even een kijkje genomen:
Het Institute for Mind and Life (boeddhistisch georienteerd, dalai Lama) werkt samen met uiteenlopende onderzoekers, met name voor toepassingen op het gebied van wat de GGZ genoemd wordt. Want buiten kijf staat dat mensen door aanleg of omstandigheden grote problemen kunnen ervaren en/of zeer getraumatiseerd kunnen zijn. Soms zijn er chemische middelen nodig om het brein enigszins te reguleren, maar nog meer is er een liefdevolle structuur nodig waarin mensen, zoveel als mogelijk, kunnen leren zelf grip op hun brein en hun zijn te krijgen.
Het gaat dus om een alternatieve therapie. Het lijkt erop dat er wel wat voordelen aan zijn (evidence based), maar je valt hier de hele psychologische en psychiatrische wetenschap aan om een boeddhistisch idee als alternatief aan te prijzen. Ik vermoed een zeker kwak-gehalte.
Puzzels
) geven inderdaad stof tot nadenken. Dat mogen we niet zomaar naast ons neerleggen. Maar dat is wat anders dan evidence-based geneeskunde en wetenschappelijke psychologie zomaar weggooien op basis van complottheorieën.
