Wetenschappelijk bewijs hoogbegaafdheidsproblematiek?

[Windsurfer]

Wat ik wel boeiend vind aan die discussie over hoogbegaafdheid is dat men met de term een dubbel voordeel in de wacht wil slepen: het zich goed voelen van gemiddeld hoog intelligent zijn als geuzenterm, anderzijds gedragsproblemen verontschuldigen 'want ik heb een afwijking'.

Dát is misschien wel het slimme van de 'hoogbegaafde'.

[Overdruk]

Wat ik wel boeiend vind aan die discussie over hoogbegaafdheid is dat men met de term een dubbel voordeel in de wacht wil slepen: het zich goed voelen van gemiddeld hoog intelligent zijn als geuzenterm, anderzijds gedragsproblemen verontschuldigen 'want ik heb een afwijking'.

Dát is misschien wel het slimme van de 'hoogbegaafde'.

Ik ben van mening dat dat totaal niet zo is.

Als je hoogbegaafd bent, heb je veelal net niet de neiging om jezelf het 'label' op te kleven en daarmee dan eens "dubbele voordelen" in de wacht te slepen.

Vele mensen die (hoog)begaafd zijn, voelen zich helemaal niet goed. Want ze worden in zeer vele situaties door weinigen begrepen.

Vooral als je tiener bent, kan dit confronterend overkomen omdat je snel zou kunnen denken: "Er is niemand die mij begrijpt".

Volgens mij gaan de meeste hoogbegaafden het label wel gebruiken om net zichzelf te leren begrijpen.

"Waarom doe ik zo raar ?" of "Waarom ben ik zo anders dan mijn leeftijdsgenoten ?", zijn allemaal mogelijke vragen die zich voordoen en waar een IQ-test veelal een antwoord op biedt.

Als je tiener bent en in zo'n situatie zit, dan is jezelf begrijpen een zeer groot pluspunt.

Immers ook: intelligentie is vergankelijk, het wil niet zeggen dat je op 20 jarige leeftijd een IQ van 150 hebt en dan een tiental jaren niets meer onderneemt, dat je dan nog steeds zo 'slim' bent. (of hoog IQ hebt)

Verder vind ik dit geen goed forum om te vragen: zou ik hoogbegaafd kunnen zijn?

Naar hoe je die opmerking geeft, zou ik begrijpen dat er wel dergelijke fora zijn.

Of bedoel je gewoon dat een forum niet de plaats is om zo'n vraag te stellen ?

Je zult in je leven vast nog vaak meemaken dat mensen die 'dom' lijken eigenlijk juist bijzonder intelligent blijken, hoewel ze geen IQ test kunnen maken. Wees dus uiterst voorzichtig met je vooroordelen over de capaciteiten van mensen. Op jouw leeftijd zou ik zelfs zeggen dat je iedereen (vooral ouderen) om je heen maar liefst gewoon als meester moet beschouwen, want het niet (h)erkennen van meesters onder de mensen die je ontmoet is ongeveer het ergste wat een mens kan overkomen in zijn ontwikkeling.

Wat je vooral voor ogen moet houden is dat je hoe dan ook het contact met een aantal van die 'domme' en saaie mensen moet zien te onderhouden, want zoals aristoteles(dacht ik) zei: "Een mens alleen is óf een god, óf een beest, maar zeker geen mens." Verder moet je niet teveel heil verwachten van de wetenschappelijke levensroute als brenger van geluk. Zoals in de bijbel wordt gemeld: "wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart". Klinkt misschien onwaarschijnlijk, maar in mijn persoonlijke ervaring zit daar wel wat in, helaas.

Als ik praat over mensen die dom lijken, dan heb ik het over mensen die ik al een aantal jaren grondig ken (mee in de klas zit). Leeftijdsgenoten die zich aan niets interesseren, school lijkt voor hun een gevangenis: alleen games, uitgaan, seks, ... staan in hun dagdagelijks woordenboek. (Schets ik nu de situatie op de meeste scholen MO ?)

Ik snap je betoog over 'meesters', maar toch heb ik er een andere mening over: ik ga akkoord met dat je moet weten wanneer je je best even koest houdt tegenover een zogezegde 'meester', maar welk nut heeft het dan ook om nog op school te blijven als je je 'meesters/leerkrachten' niet meer kan beschouwen als meesters, omdat ze toch telkens niet in staat zijn om te antwoorden op je diepgaande vragen en je niet meer kan praten met je klasgenoten naar believen ?

Dat heb ik dan ook niet gedaan.

Kennis vermeerderen zie ik ook, zoals nog een paar andere mensen, als iets leuks. Bezig blijven met van alles en nog wat, dat is wat ik moet doen. Me niet focussen op alleen wetenschap, maar anderzijds toch weer wel meer op wetenschap, dat is mijn bedoeling. Misschien heb je me daar verkeerd begrepen.

[Razerwint]

Immers ook: intelligentie is vergankelijk, het wil niet zeggen dat je op 20 jarige leeftijd een IQ van 150 hebt en dan een tiental jaren niets meer onderneemt, dat je dan nog steeds zo 'slim' bent. (of hoog IQ hebt)

Dat schijnt niet zo te zijn, als het goed is blijft het IQ altijd hetzelfde. IQ heeft immers ook weinig met kennis te maken. Daarbij wordt je hoogbegaafd geboren het is niet iets dat je kan worden. Dan lijkt het me vreemd als het andersom wel het geval is.

[Overdruk]

Dat schijnt niet zo te zijn, als het goed is blijft het IQ altijd hetzelfde. IQ heeft immers ook weinig met kennis te maken. Daarbij wordt je hoogbegaafd geboren het is niet iets dat je kan worden. Dan lijkt het me vreemd als het andersom wel het geval is.

Een IQ-test is steeds een momentopname, dat wil zeggen dat op alle momenten, ook na periodes van lang luieren en niets intellectueel ondernemen, het resultaat van die test helemaal afhankelijk is van de toestand waarin je je bevindt, m.a.w. zal die toestand van een tiental jaar niets doen je wel laten onderpresteren, op die test.

En hoe definiëren wij IQ? Toch als de uitslag van een dergelijke degelijke IQ-test ?

De uitslag van zo'n IQ-test is daarmee intuïtief helemaal niet altijd dezelfde.

Ik ken iemand die een aantal keer getest werd. Op de eerste twee 'onderpresteerde' hij en bleek hij duidelijk niet hoogbegaafd te zijn, maar uit het gesprek met de psycholoog bleek wel duidelijk dat hij dat was. Na de derde keer testen (met een verandering van de omstandigheden: die jongen is ook autistisch enzo) bleek hij met een IQ van 136 hoogbegaafd te zijn.

Eventueel door stress of faalangst kan je ook gaan onderpresteren en dus een zodanig IQ krijgen die niet juist is.

Bijgevolg heeft een grote periode van tijd die verstreken is, waarin je eventueel je intelligentie helemaal niet meer gebruikt hebt, ook een invloed op de uitslag van zo'n test.

En nu moet jij me maar eens bewijzen: waarom zou het IQ van een persoon vanaf de geboorte constant zijn ?

Het is trouwens niet de 'hoogbegaafdheid' die erfelijk is, het is de 'grote kans op hoogbegaafd worden/zijn' die erfelijk is en waar je dus EVENTUEEL bijgevolg mee geboren wordt, lijkt mij.

[ypsilon]

Een IQ-test is steeds een momentopname, dat wil zeggen dat op alle momenten, ook na periodes van lang luieren en niets intellectueel ondernemen, het resultaat van die test helemaal afhankelijk is van de toestand waarin je je bevindt, m.a.w. zal die toestand van een tiental jaar niets doen je wel laten onderpresteren, op die test.

IQ is behoorlijk stabiel, blijkt uit onderzoek. Zo'n test kan gewoon niet totaal afhankelijk zijn van de toestand waarin je je bevindt, want dan zou je verwachten dat er geen enkele stabiliteit is over tijd, en het tegendeel is gebleken. Je zou dan iets anders aan het meten zijn dan wat gepretendeerd wordt.

En hoe definiëren wij IQ? Toch als de uitslag van een dergelijke degelijke IQ-test ?

IQ is wat een IQ-test meet. Intelligentie moet n.m.m. wel breder gedefinieerd worden dan "wat een intelligentietest meet" (wat niet wil zeggen dat ik het hier opneem voor multiple intelligenties of EI of wat dan ook).

De uitslag van zo'n IQ-test is daarmee intuïtief helemaal niet altijd dezelfde.

Dat klopt. Maar systematische variantie in het resultaat wordt zoveel mogelijk uitgesloten. De intelligentiescore is ook genormeerd, wat daarbij helpt. Voor toevallige variantie wordt zoveel mogelijk gecontroleerd, uitgesloten kan het niet worden.

Ik ken iemand die een aantal keer getest werd. Op de eerste twee 'onderpresteerde' hij en bleek hij duidelijk niet hoogbegaafd te zijn, maar uit het gesprek met de psycholoog bleek wel duidelijk dat hij dat was. Na de derde keer testen (met een verandering van de omstandigheden: die jongen is ook autistisch enzo) bleek hij met een IQ van 136 hoogbegaafd te zijn.

Iemand met autisme zou een systematische vertekening kunnen vertonen waar rekening mee gehouden moet worden. Ik betwijfel dat een psycholoog na een gesprek een beter oordeel kan vormen over intelligentie dan een test dat kan.

Eventueel door stress of faalangst kan je ook gaan onderpresteren en dus een zodanig IQ krijgen die niet juist is.

Voor stress en faalangst moet - andermaal - gecontroleerd worden, anders levert dit een systematische vertekening op.

Bijgevolg heeft een grote periode van tijd die verstreken is, waarin je eventueel je intelligentie helemaal niet meer gebruikt hebt, ook een invloed op de uitslag van zo'n test.

Dat zou dus niet mogen, IQ wordt geacht een stabiele eigenschap te zijn, ongeacht het gebruik van intelligentie.

En nu moet jij me maar eens bewijzen: waarom zou het IQ van een persoon vanaf de geboorte constant zijn ?

Uit onderzoek blijkt gewoon dat de stabiliteit behoorlijk hoog is.

[MacHans]

Dat schijnt niet zo te zijn, als het goed is blijft het IQ altijd hetzelfde. IQ heeft immers ook weinig met kennis te maken. Daarbij wordt je hoogbegaafd geboren het is niet iets dat je kan worden. Dan lijkt het me vreemd als het andersom wel het geval is.

IQ staat deels vast, je hebt mensen die van nature gewoon slimmer zijn dan andere. Maar helemaal vast staat het niet.

Er is eens een onderzoek gedaan (zag het op discovery, ik heb geen bron, sorry) naar de ontwikkeling van intelligentie.

Ze namen twee groepen baby's (6 maanden oud ofzo), waarvan 1 groep veel 'braintraining' kregen, van jongs af aan. Dus dingen zoals de juiste vormen in de juiste gaten stoppen, puzzeltjes, en zelfs gewoon met blokken spelen. Dus niet echt dingen leren uit boeken oid, maar echt de meest elementaire vormen van intteligentietraining, en wat bleek? De groep die vaker hun hersenen moesten gebruiken, bleken later gemmiddeld slimmer dan de andere groep.

Daarnaast is het ook aangetoond dat als je bepaalde gebieden van je hersenen vaker gebruikt, deze gebieden actiever en soms zelfs groter worden. Zo kan je je geheugen trainen, en als je elke dag een uur willekeurige rekensommen gaat maken, wordt je sneller in hoofdrekenen, als je veel met wiskunde bezig bent wordt je wiskundig inzicht groter. Dus intelligentie is zeker beïnvloedbaar, maar in een beperkte mate, je kunt niet zomaar van iemand een genie maken. Eigenlijk werken je hersenen in bepaalde opzichten net als andere organen in je lichaam, als je ze traint, worden ze beter.

Als je vaak hardloopt, wordt je conditie beter. Als je vaak krachttraining doet, wordt je sterker. Als je vaak snorkeld en onder water bent, kun je langer je adem inhouden. Als je veel tijd in de kou doorbrengt, wordt je beter bestand tegen kou. Als je vaak gamed of sport, worden je reflexen beter. En als je dus vaak 'intelligente dingen' doet, word je vanzelf beter in die dingen. Je lichaam past zich bijna overal aan aan.

Maar iedereen heeft gewoon zijn limiet....

[MacHans]

En trouwens, in die IQ test's zie je vaak vragen als: Wat is het tegenovergestelde van dit woord,

Is dus (deels) afhankelijk van je woordenschat.

Dan heb je nog vaak: Welk figuur is het meest logisch? Als opeenvolging van een reeks

Dit kun je gewoon trainen, als je het vaak doet wordt je er beter in.

Voor: Welk getal is het meest logisch achter deze reeks, geld hetzelfde.

Ik zeg niet dat de IQ test nergens op slaat, maar ik denk wel dat je door te trainen, een hogere uitslag kan krijgen

[Overdruk]

Iedereen heeft zijn limiet... dat klopt wel.

Maar jullie gaan me nu toch niet wijsmaken dat als:

Stel je neemt twee mensen met (ongeveer) hetzelfde hoogbegaafd gestelde IQ, je laat hun tien jaar later een test afleggen, maar de ene heeft elke week zijn geheugen getraind door vanalle IQ-test gelijksoortige vraagjes en de andere heeft dat niet gedaan, hij is zijn zin voor zo'n bezigheden verloren door ... problemen enz....

je dan twee (ongeveer) dezelfde IQ's krijgt ?

[Jona444]

De ene persoon die al zo lang aan het oefenen is zal wel een betere test afleggen m.i. De vragen in een IQ test zijn op vooral logica gebasseerd , en die kun je doorgronden door er op te oefenen. Hij die veel wiskundige vraagstukken oplost zal in een nieuw vraagstuk uiteraard meer logica zien dan diezelfde persoon die zich nooit met wiskunde heeft beziggehouden.

@MacHans:

Ik zeg niet dat de IQ test nergens op slaat, maar ik denk wel dat je door te trainen, een hogere uitslag kan krijgen

Het lijkt mij toch logisch, als je jezelf traint op die testen, je meer inzicht krijgt. En hoe meer inzicht, hoe hoger het IQ?

[Windsurfer]

IQ en IQ testen is altijd weer een onderwerp dat voor veel misverstanden zorgt. Even een paar dingen zoals op dit moment vanuit de klinisch psychologie naar IQ en IQ testen gekeken wordt.

IQ is veel minder erfelijk dan altijd gedacht is, zo blijkt uit recent onderzoek. Tuurlijk, erfelijkheid speelt mee, maar omgevingsinvloeden zijn belangrijker dan vermoed werd.

IQ is te trainen. IQ is gemiddeld genomen redelijk stabiel over het leven, denk dan aan een marginale afwijking. Toch kan IQ score verhogen en afnemen. Als je veel de vaardigheden traint die een IQ test meet, zal je iets hoger kunnen gaan scoren. Verwacht geen werelden van verschil maar toch meetbaar. Als je dezelfde test meer afneemt bij dezelfde persoon, krijg je een leereffect op bepaalde taken. Dit is dus niet wenselijk, tenzij er veel tijd tussen zit.

Overigens wordt bij elke hernormering van een test de gemiddelde score hoger (Flynn effect).

Krijg je een psychose dan zak je tot 10 punten (overigens enkel na de eerste psychose) omdat dit bepaalde cognitieve functies aantast.

IQ is niet totaal afhankelijk van het moment, maar het moment heeft wel bepaalde invloed. Een psycholoog die je gaat testen zal ook altijd vragen of je goed geslapen hebt, goed gegeten, of er bepaalde zaken spelen in je leven die veel aandacht/ stress gekost hebben de afgelopen tijd. Depressie drukt bijvoorbeeld de score, PTSS ook, intoxicaties uiteraard ook.

Iedereen heeft zijn limiet... dat klopt wel.

Maar jullie gaan me nu toch niet wijsmaken dat als:

Stel je neemt twee mensen met (ongeveer) hetzelfde hoogbegaafd gestelde IQ, je laat hun tien jaar later een test afleggen, maar de ene heeft elke week zijn geheugen getraind door vanalle IQ-test gelijksoortige vraagjes en de andere heeft dat niet gedaan, hij is zijn zin voor zo'n bezigheden verloren door ... problemen enz....

je dan twee (ongeveer) dezelfde IQ's krijgt ?

Ik denk dat je dan wel ongeveer dezelfde IQ's krijgt, in ieder geval geen grote verschillen.

Aan de hele IQ discussie hier ligt vaak -vooral bij leken- een conceptueel verkeerd uitgangspunt ten grondslag. Het gaat er niet om om te kijken 'hoe slim iemand is'. Veruit het meeste gebruik van IQ tests is om na te gaan of er aanwijzingen zijn voor dermate lage intelligentiefactor dat daaruit sociaal maatschappelijke problemen voort kunnen komen. Of iemand 125 of 117 scoort, is eigenlijk niet belangrijk. Als iemand 75 scoort, is het wel belangrijk.

Voorts is het wel prettig als iemand een vrij constant profiel krijgt, dus dat de belangrijkste vaardigheden ongeveer even goed ontwikkeld zijn. Scheve ontwikkeling, bijvoorbeeld verbaal normaal maar performaal erg laag is vervelend in het dagelijks leven, mensen zullen je snel overschatten. Overigens is hoofdrekenen een verbale taak, en geen performale zoals vaak gedacht wordt. Denk aan ruimtelijk inzicht, snelheid etc bij performaal.

Ik betwijfel dat een psycholoog na een gesprek een beter oordeel kan vormen over intelligentie dan een test dat kan

Eén van de dingen uit de dagelijkse praktijk is dat je een inschatting maakt van de score die iemand zou moeten kunnen halen, en dan kijkt of hij/ zij dat ook werkelijk haalt. Haalt hij/ zij dat niet, ligt er een diagnostische vraag op tafel. Voorbeeld: stel dat een advocaat zich aanmeldt met klachten van overbelasting op zijn werk. Therapie slaat niet aan, er wordt nadere diagnostiek ingesteld. Hij (WO opleiding) behaalt een score heeft van 100. Dan kan neuropsychologisch of neurologisch onderzoek zinvol zijn, want die score past niet bij de persoon. Mogelijk is er een degeneratief proces aan de gang.

{moet weg, later voeg ik evt. nog toe }

[Lathander]

IQ heeft trouwens meerdere vormen dacht ik.

Ik moest een IQ test laten doen omdat men die gegevens nodig had om correct te kunnen bepalen of ik ADHD had of niet.(bleek van niet)

Ze vertelden me dat er zowel een linguistisch als technisch IQ is.

[nikkigioa]

Er is veel wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de prevalentie van problemen bij hoogbegaafden.

Bijvoorbeeld door het centrum voor begaafdheidsonderzoek in Nijmegen.

Als je interessante artikelen wilt opzoeken kijk dan eens in wetenschappelijke tijdschriften als The Gifted Child Today of Roeper Review. Enkele onderzoekers die onderzoek gedaan hebben naar sociale/prestatieproblematiek bij hoogbegaafden zijn Neihart, M. en Mandel & Marcus (1988).

Als reactie op diegene hierboven. De meest gebruikte intelligentietest (maar niet de betrouwbaarste, maar dat even buiten beschouwing), de WISC-III of de WAIS, gaat uit van een tweedeling in intelligentie: intelligentie bestaat uit een Verbaal Theoretische Schaal en een performale schaal. Daarnaast kent intelligentie drie subschalen: Verbaal Begrip, Perceptuele Organisatie en Verwerkingssnelheid.

Er zijn echter veel meer benaderingswijzen van het concept intelligentie mbt hoogbegaafdheid, een voorbeeld is het multifactorenmodel van Monks.

[Kaze]

IQ is de hoofdfactor in het diagnosticeren van hoogbegaafdheid, daar kunnen we moeilijk om heen.

HB is geen ziekte dus er valt niets te diagnosticeren. HB-zijn is gewoon een cut-off. Van de 2.5% langste mensen zeg je toch ook niet dat ze gediagnosticeerd worden als hooglang?

[E.Desart]

Diagnose is niet noodzakelijk gekoppeld aan een ziekte.

Uit van Dale (één der beschrijvingen):

3) (biologie) beschrijving van de hoofdkenmerken van een soort, een geslacht enz.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Diagnose#Buiten_de_geneeskunde

De term diagnose wordt ook buiten de geneeskunde gebruikt voor het proces van onderzoek, waaraan conclusies moeten worden verbonden. Bijvoorbeeld in de psychodiagnostiek, of het onderzoek naar leerstoornissen, gedragsstoornissen. Zelfs het zoeken naar fouten in de werking van apparaten wordt diagnostiek genoemd, bijvoorbeeld het diagnose-centrum voor tweedehandswagens. Ook voor het determineren van diersoorten wordt het woord wel gebruikt.

En in de spreektaal wordt het woord diagnose vaak zeer breed gebruikt: v.b. als je iets onderzocht hebt (technische mogelijkheden, omstandigheden of wat ook): "En wat was je diagnose kerel?"

[Kaze]

Diagnose is niet noodzakelijk gekoppeld aan een ziekte.

Uit van Dale (één der beschrijvingen):

3) (biologie) beschrijving van de hoofdkenmerken van een soort, een geslacht enz.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Diagnose#Buiten_de_geneeskunde

Waar, maar hb is ook geen psychopathologisch syndroom of een (leer)stoornis (bekijk de DSM maar eens).

Just a cut-off