Weglopen

[Homosapien]

Of hij is dood of hij komt hier niet meer. Tot nu toe nog geen reactie gekregen.

of hij leeft nog,kijkt nu anders tegen zaken aan,en schaamt zich voor zijn eerdere post

niet gelijk zo doem denken,

groetjes Homosapien

[Math]

Of hij is dood of hij komt hier niet meer. Tot nu toe nog geen reactie gekregen.

of hij leeft nog,kijkt nu anders tegen zaken aan,en schaamt zich voor zijn eerdere post

niet gelijk zo doem denken,

groetjes Homosapien

Ja, kan allemaal. Feit is dat heeeeeel veel gebruikers hier slechts enkele berichjes posten en vervolgens (bijna) nooit meer terugkomen. Bij die categorie zou de topicstarter dus goed kunnen horen.

[Anonymous]

Ik wil ook weglopen van Huis. Ik ben blijven zitten en ik heel vaak ruzie met mijn ouders.

[Anonymous]

ja lees berichten hierboven als antwoord...

ik ben ook blijven zitten ent is erg gezellig

komt echt wel goed, ga wat leuks doen in je vrije tijd enz

sport/muziek/vrienden.

succes ermee, groetjes anita

[Anonymous]

Hoi, ken da, ik wil ook weglope, heb toch geen echte vriende op men nieuwe school en men moeder is ma stoem. Men zus is constant ka en men andere zus en broer zegge niks. Ik heb gen toffe familie en wss ok een half eetstoornis, ben veel te dik. Zou graag ver weg gaan en mij gewoon doodhongere.

[Jan van de Velde]

Zou graag ver weg gaan en mij gewoon doodhongere.

Er zijn veel slimmere methoden om je probleem op te lossen.

Kijk bevoorbeeld eens in de post van QQ van Za 21 Mei 05, 9:47

[Ger]

Mensen, ik moet eerlijk bekennen dat ik ook ooit met mijn jas en schoenen aan op het punt stond om de deur voor goed achter me dicht te trekken. Op dat moment zag ik echter net mijn broer aankomen en bedacht ik dat het slimmer was om nog even te wachten, omdat hij anders ongetwijfeld zou vragen wat ik ging doen. En om dan vrolijk te zeggen "ik ga weglopen, houdoe" vond ik ook weer zo wat...

Die dag kwam het er niet meer van, en de volgende dag vroeg iemand of ik ergens mee zat. Ik zei van niet, want ik had geen zin om over mijn problemen en plannen te vertellen. Hij geloofde me echter niet, maar zei dat als ik het niet wilde vertellen dat ik dat zelf moest weten. Wat hij echter wel als advies gaf, was om gewoon mijn problemen van me af te schrijven. Eerst dacht ik van “wat heb ik daar nou in vredesnaam aan”, maar aan de andere kant had ik zoiets van “laat ik het maar proberen, weglopen kan altijd nog.”

Diezelfde avond pakte ik een leeg schoolschrift en ging ik zitten. Ik wist echt niet wat ik moest schrijven, en begon gewoon met “Wat een *** dag weer vandaag.” En toen kwam de rest vanzelf. Het waren uiteindelijk maar een paar regels (nog geen half kantje), en ik had er nog niet veel vertrouwen in. De volgende avond toch weer opgepakt, weer geschreven hoe ik me voelde. Na een aantal weken, toen ik dus nog steeds thuis woonde, was het al een gewoonte geworden. Het leek nog niet te helpen, maar ik had wel het idee dat ik niet alleen stond in mijn problemen. Ik kon ze aan iemand vertellen, het schrift was mijn vertrouwenspersoon geworden.

Na verloop van tijd veranderde de toon van mijn verhalen. In het begin heel depressief, later meer over de problemen van alledag en weer later stonden er ook positieve dingen in. Toen was het echter wel een jaar later. Op een gegeven moment ben ik ook gaan teruglezen. Eerlijk gezegd moest ik toen een beetje lachen om mezelf. Dat ik zo met die dingen had gezeten… De problemen die ik eerst had, had ik grotendeels aan mijzelf te wijten, en niet aan de grote boze buitenwereld (mijn vader, de leraren, leerlingen, buurjongens enz.). In de tussentijd was de relatie met die buitenwereld al een stuk verbeterd.

Door alles gewoon van me af te schrijven heb ik dus een beter zelfbeeld gekregen, mezelf weten aan te passen en contacten met de mensen van wie ik dacht dat ze allemaal slecht waren verbeterd. Het heeft me dus enorm geholpen. En hoewel ik het zelf in eerste instantie niet door had, hebben andere het wel aan me kunnen zien. Het schijnt dat het te vergelijken was met iemand die uit de modder opstaat en van het zielige hoopje vuil veranderd in iemand die vrolijk de wereld in kijkt.

Ik hoop dat dit ook helpt bij mensen die nu op het punt staan van huis weg te lopen of nog ergere dingen willen doen om van hun problemen af te komen. Het heeft mij in elk geval enorm geholpen. Bij deze, nog eens bedankt John.

[markzor]

Hoi, ken da, ik wil ook weglope, heb toch geen echte vriende op men nieuwe school en men moeder is ma stoem. Men zus is constant ka en men andere zus en broer zegge niks. Ik heb gen toffe familie en wss ok een half eetstoornis, ben veel te dik. Zou graag ver weg gaan en mij gewoon doodhongere.

dit fenomeen wordt ook wel puberteit genoemd, het overgewicht ligt niet aan de puberteit (of mischien als je je zorgen weg wil eten..) maar ik ben van mening dat iedereen die een strak schema aanhoud en zijn best doet, allemaal kunnen afvallen... en geloof me, ik spreek uit ervaring...

[Veertje]

De topicstarter heeft zich niet meer teruggemeld. Tijd om er een punt achter te zetten en deze topic te sluiten.

Voor ons beleid m.b.t. tot individuele problemen van deze aard verwijs ik naar de P&S bijsluiter en de bijsluiter van het medisch forum waar ook een aantal sites staan vermeld waar men terecht kan.

-slotje-