Ik vraag me af of het nut heeft de scholastieke versie van het dualisme tussen lichaam en geest te vervangen voor een(post-moderne??) versie met dualisme tussen binnen de geest en buiten de geest?
Deze positie is denk ik een oplossing van het scholastieke idee en lijkt haar op het eerste gezicht geheel uit te sluiten.
We blijven echter geconfronteerd met het onkenbare van buiten de geest wat de mogelijkheid geeft tot de analoge vraag of er ook spraken kan zijn van binnen en buiten het lichaam waarmee indirect alsnog het oude probleem van het dualisme tussen lichaam en geest opduikt, omdat de geest vanuit een materiele zin altijd binnen het lichaam is.
Dit probleem valt weg wanneer met lichaam het eigen lichaam wordt genoemd en naar het materiele dat niet ons lichaam is met een wetenschappelijke houding wordt gekeken. Met binnen en buiten kunnen dan ervaringsoordelen over eigen lichaam en geest worden gedaan en kan tevens de grens van de geest worden aangegeven.
Dan denk ik nog dat met geest het bewustzijn wordt bedoeld als er over binnen en buiten wordt gesproken. Ook hier tal van mogelijkheden om het probleem door te trekken, omdat ook in het bewustzijn spraken lijkt te zijn van een binnen en buiten, terwijl geest al het immateriele(in common sense) lijkt te omvatten.
Puzzels