Bewustzijn

[jdr]

In de NY Times wordt Dennett volledig afgekraakt:

 

THE question of the place of science in human life is not a scientific question. It is a philosophical question. Scientism, the view that science can explain all human conditions and expressions, mental as well as physical, is a superstition, one of the dominant superstitions of our day; and it is not an insult to science to say so. For a sorry instance of present-day scientism, it would be hard to improve on Daniel C. Dennett's book. "Breaking the Spell" is a work of considerable historical interest, because it is a merry anthology of contemporary superstitions

Lees verder >>

Kritiek op het boek "Breaking the Spell" heeft niks met bewustzijn te maken.

[Cognition]

Maar ik zou daartegen in willen brengen dat we in dit geval maar het beste het principe van Occam kunnen volgen: meestal is de meest simpele verklaring van alle alternatieven ook de beste. En om religie te verklaren als iets wat voortkomt uit de mechanismen van de menselijke geest vind ik een stuk aannemelijker klinken (dichter bij de empirie) dan het geloven in een almachtige God die ergens alom aanwezig is.

Om Occam hierop te kunnen toepassen, moet wel eerst de menselijke en dierlijke geest verklaard worden.

Eigenlijk kun je het principe van occam hier niet op toepassen, want "Geloof" verklaart niks. Religie is gewoon een overtuiging: de inhoud van dat idee kan goed of fout zijn, maar de overtuiging is reeel. Dennett probeert Religie te zien als een natuurlijk fenomeen (denk ik, extrapolerend vanuit mijn kennis over Dennett en deze recensie) en ik ben het daar volledig mee eens.

En het grote probleem met het materialistische geloof, is dat het hiervoor geen enkele verklaring biedt. Bewustzijn (en leven!) is een wonder volgens dit geloof.

Bewustzijn kunnen we nog niet verklaren met de wetenschap, maar leven wel.

....daarmee grijpt ook dit geloof(materialisme) dus terug op wonderen om zichzelf in stand te kunnen houden.

Dat begrijp ik niet. Leg eens uit?

Maar ik kan me dus ook prima voorstellen dat in de oertijd toen er helemaal niks van de wereld werd begrepen, en alles mysterieus leek, snel een hogere macht werd toegeschreven aan dingen die we (nog) niet konden begrijpen. Je kunt je dan afvragen of dit iets zegt over het werkelijke bestaan van een hogere macht of dat het iets zegt over de menselijke cognitieve opmaak.

Klopt, maar je kunt voor werkelijk alles een psychologische verklaring bedenken, inclusief atheisme.

Ja, maar zonder menselijke geest zou er ook geen religie zijn of atheisme. Daarom is de psychologie de aangewezen wetenschap om te verklaren wat daar de oorzaak van is. Hoewel het mijns inziens niet meer is dan iedere andere overtuiging, net als Dennett's "scientism". Maar als je al mijn posts hebt gelezen, zul je je misschien nog herinneren dat ik ook wel eens heb aangegeven mbt het bewustzijn dat we misschien een nieuwe manier van wetenschap moeten vinden om de ontologie van bewustzijn te kunnen begrijpen, of we moeten verklaren waarom het buiten ons bevattingsvermogen ligt. Ik ben geen pure aanhanger van het scientism, in dat opzicht. Maar wat is dan wetenschap? De manier die Dennett aanhangt (het degelijke "oude" materialisme) die ook een bepaalde manier van werken inhoudt, of het onderzoek naar de "werkelijkheid", hoe die ook gedaan wordt. (maar misschien is het handiger om hier een aparte thread van te maken, als we hier nog verder over willen discussieren)

[p__]

Maar ik zou daartegen in willen brengen dat we in dit geval maar het beste het principe van Occam kunnen volgen: meestal is de meest simpele verklaring van alle alternatieven ook de beste. En om religie te verklaren als iets wat voortkomt uit de mechanismen van de menselijke geest vind ik een stuk aannemelijker klinken (dichter bij de empirie) dan het geloven in een almachtige God die ergens alom aanwezig is.

Om Occam hierop te kunnen toepassen, moet wel eerst de menselijke en dierlijke geest verklaard worden.

Eigenlijk kun je het principe van occam hier niet op toepassen, want "Geloof" verklaart niks. Religie is gewoon een overtuiging: de inhoud van dat idee kan goed of fout zijn, maar de overtuiging is reeel. Dennett probeert Religie te zien als een natuurlijk fenomeen (denk ik, extrapolerend vanuit mijn kennis over Dennett en deze recensie) en ik ben het daar volledig mee eens.

Jij had het erover dat je Occam kon gebruiken om te stellen dat religie een product van de menselijke geest is, ipv het product van een god. En dus zeg ik dat je dan wel eerst de menselijke geest (en daarmee ook die van dieren) moet verklaren. Simpelweg stellen "de menselijke geest is normaal, dus is religie een normaal product ervan" is hetzelfde als stellen "de menselijke geest is abnormaal, dus is religie de toegang tot god". Je begint dan dus met een aanname("de geest is normaal/natuurlijk") waarop de conclusie gebaseerd is("dus religie is normaal/natuurlijk"), terwijl juist die aanname het gebied is waar materialisme totaal faalt. En dat de Dennett vervolgens teruggrijpt op dingen waar het materialisme wel vat op heeft ("vroeger wisten we niet hoe bliksem werkte, maar nu wel"), is niets anders dan de lezer proberen te imponeren met het succes van het materialisme op dat gebied, en de aandacht af te leiden van het falen ervan op het andere gebied - ons bewustzijn.

Bewustzijn kunnen we nog niet verklaren met de wetenschap, maar leven wel.

Ik denk niet dat er 1 wetenschapper bestaat die weet hoe het leven op aarde ontstaan is. En zelfs van de evolutie ervan is niet te zeggen of dit volledig mechanistisch (toevallige mutaties) verloopt, of dat bijv. het (onder)bewustzijn van organismen hier ook een grotere rol in speelt dan natuurlijke selectie alleen.

....daarmee grijpt ook dit geloof(materialisme) dus terug op wonderen om zichzelf in stand te kunnen houden.

Dat begrijp ik niet. Leg eens uit?

De wonderen van het materialisme zijn:

1.het leven is ontstaan uit niet-leven

2.bewustzijn is ontstaan uit niet-bewustzijn

Men weet van beide niet hoe in godsnaam uit mechanistische wetten deze fenomenen kunnen ontstaan, en of dit uberhaupt wel kan. Doordat het materialisme stelt dat dit kan, houdt het zichzelf in stand met wonderen, want als het namelijk níet kan, dan zakt het kaartenhuis volledig in elkaar. Als je deze wonderen dus wegsnijdt met Occam (bijv: het bewustzijn is niet op toverachtige wijze spontaan uit niet-bewustzijn ontstaan, maar bestond al en is een fundamentele eigenschap van het universum), dan stort het materialisme in en kom je al snel bij een godsbeeld uit.

Ja, maar zonder menselijke geest zou er ook geen religie zijn of atheisme. Daarom is de psychologie de aangewezen wetenschap om te verklaren wat daar de oorzaak van is. Hoewel het mijns inziens niet meer is dan iedere andere overtuiging, net als Dennett's "scientism". Maar als je al mijn posts hebt gelezen, zul je je misschien nog herinneren dat ik ook wel eens heb aangegeven mbt het bewustzijn dat we misschien een nieuwe manier van wetenschap moeten vinden om de ontologie van bewustzijn te kunnen begrijpen, of we moeten verklaren waarom het buiten ons bevattingsvermogen ligt. Ik ben geen pure aanhanger van het scientism, in dat opzicht. Maar wat is dan wetenschap?

Even voor de duidelijkheid: scientism is dus echt een belediging voor de wetenschap, want het zegt simpelweg dat wat je niet kunt meten, ook niet bestaat. Zeg dus maar gedag tegen al je subjectieve ervaringen Het is de religieuze versie van wetenschap, dus als je daar geen pure aanhanger van bent dan is dat mooi:

Unlike the use of the scientific method as only one mode of reaching knowledge, scientism claims that science alone can render truth about the world and reality. Scientism's single-minded adherence to only the empirical, or testable, makes it a strictly scientifc worldview, in much the same way that a Protestant fundamentalism that rejects science can be seen as a strictly religious worldview. Scientism sees it necessary to do away with most, if not all, metaphysical, philosophical, and religious claims, as the truths they proclaim cannot be apprehended by the scientific method. In essence, scientism sees science as the absolute and only justifiable access to the truth.http://www.pbs.org/faithandreason/gengloss/sciism-body.html

De manier die Dennett aanhangt (het degelijke "oude" materialisme) die ook een bepaalde manier van werken inhoudt, of het onderzoek naar de "werkelijkheid", hoe die ook gedaan wordt. (maar misschien is het handiger om hier een aparte thread van te maken, als we hier nog verder over willen discussieren)

Ik vind het wel genoeg geweest zo, dus heb geen behoefte aan een nieuwe topic.

[Cognition]

Ik denk niet dat er 1 wetenschapper bestaat die weet hoe het leven op aarde ontstaan is. En zelfs van de evolutie ervan is niet te zeggen of dit volledig mechanistisch (toevallige mutaties) verloopt, of dat bijv. het (onder)bewustzijn van organismen hier ook een grotere rol in speelt dan natuurlijke selectie alleen.

Ik had het over leven als ontologisch feit. Vaak worden er een aantal kenmerken van leven opgenoemd, zoals het vermogen om adaptief op de omgeving te kunnen reageren, het vermogen tot voortplanten, etc.

Al deze mechanismen zijn niet "mysterieus" en er zijn ook erg goede hypotheses over het ontstaan van het leven. Maar omdat we er allang niet meer bij zijn, kunnen we ze niet meer bewijzen.

En ik noemde Occam omdat de "wetenschap" voor religie de meest "logische" verklaring geeft, omdat we weten dat we allemaal ook andere overtuigingen hebben. Als je zou aannemen dat Religie is "ingeblazen door God", dan zeg je hiermee iets dat net zo mysterieus is als bewustzijn, omdat we God ook nooit kunnen aantonen. Scientism is inderdaad ook een "geloof", maar ik denk wel dat het een soort geloof is die zijn sporen heeft verdiend en daarom meer geloofwaardigheid verdient dan welke andere zienswijze dan ook.

[ConocimientA]

Even voor de duidelijkheid: scientism is dus echt een belediging voor de wetenschap, want het zegt simpelweg dat wat je niet kunt meten, ook niet bestaat. Zeg dus maar gedag tegen al je subjectieve ervaringen

Waarom? Iedere ervaring kun je meten in hersenactiviteit, dus ook subjectieve ervaringen. Dat we nog niet altijd weten hoe we wat we meten moeten interpreteren is een ander verhaal, maar het is wel degelijk meetbaar.

Als ik de woorden Occam en geloof in één topic zie staan, kan ik het niet laten een link te plaatsen naar de woorden die Ryan Mckay sprak, waarin hij concludeerde:

It will be concluded that insight into the motivational basis for religious beliefs, when combined with Occam’s principle of scientific parsimony, allows a plausible case to be made for religious belief as delusional, provided that a particular construal of belief pathology is adopted.

[p__]

Scientism is inderdaad ook een "geloof", maar ik denk wel dat het een soort geloof is die zijn sporen heeft verdiend en daarom meer geloofwaardigheid verdient dan welke andere zienswijze dan ook.

Ik vrees dat je scientism verward met science. De twee zijn totaal iets anders en de meeste wetenschappers zullen scientism volledig afkeuren. De wetenschap heeft zijn sporen verdient ja, het is een uitstekend middel gebleken om de realiteit te onderzoeken (met uitzondering van toch wel een belangrijke onderdeeltje - bewustzijn), maar om vervolgens te concluderen dat de realiteit zich aanpast aan de menselijke meetmethoden, is natuurlijk onzinnig.

Waarom? Iedere ervaring kun je meten in hersenactiviteit, dus ook subjectieve ervaringen. Dat we nog niet altijd weten hoe we wat we meten moeten interpreteren is een ander verhaal, maar het is wel degelijk meetbaar.

Ik zal die dikgedrukte zin even verbeteren:

"Hersenactiviteit is te meten, maar de subjectieve ervaringen die ermee gepaard gaan niet." Met andere woorden, als je alleen de hersenen zou meten, kom je niets te weten over het subjectieve dat ermee gepaard gaat. Sterker nog, als je alleen naar de hersenactiviteit kijkt, is er niets dat er zelfs maar op wijst dat er daarbinnen iets subjectiefs plaatsvindt. Het subjectieve is simpelweg niet te meten, en als het dus aan het meetinstrument lag, bestaat er ook niets subjectiefs.

Als ik de woorden Occam en geloof in één topic zie staan, kan ik het niet laten een link te plaatsen naar de woorden die Ryan Mckay sprak, waarin hij concludeerde:

It will be concluded that insight into the motivational basis for religious beliefs, when combined with Occam’s principle of scientific parsimony, allows a plausible case to be made for religious belief as delusional, provided that a particular construal of belief pathology is adopted.

Ik denk dat de man in deze video prima uitlegt waarom je Occam niet in het domein van ervaringen kunt toepassen en kunt stellen dat de ene ervaring echt is en de andere niet:

http://video.google.com/videoplay?docid=91...930135704146433

[p__]

Nog even iets over de 'wonderen' van het materialisme waar ik het over had. Ik was net dit artikel aan het lezen en daarin wordt precies hetzelfde gezegd:

What is truly a miracle, in the pejorative sense of an event having no rational connection with what has gone before, is the emergence of a being with consciousness, free will, and a capacity to understand the laws of nature in a universe which in the beginning contained only matter in mindless motion.

The "overwhelming evidence for naturalistic evolution" no longer overwhelms when the naturalistic worldview is itself called into question, and that worldview is as problematical as any other set of metaphysical assumptions when it is placed on the table for examination rather than being taken for granted as "the way we think today."

The problem with scientific naturalism as a worldview is that it takes a sound methodological premise of natural science and transforms it into a dogmatic statement about the nature of the universe. Science is committed by definition to empiricism, by which I mean that scientists seek to find truth by observation, experiment, and calculation rather than by studying sacred books or achieving mystical states of mind. It may well be, however, that there are certain questions-important questions, ones to which we desperately want to know the answers-that cannot be answered by the methods available to our science. These may include not only broad philosophical issues such as whether the universe has a purpose, but also questions we have become accustomed to think of as empirical, such as how life first began or how complex biological systems were put together.

http://www.arn.org/docs/johnson/pjdogma1.htm

[jdr]

En leg vervolgens eens uit waarom het idee dat bewustzijn in levende wezens spontaan als volledig nieuwe eigenschap in het universum ontstond, wetenschappelijker of filosofisch aannemelijker is dan dat bewustzijn in levende wezens voortkomt uit een al aanwezige eigenschap van het universum?

Dit hebben we al een keer gehad, maar vooruit hier wil ik het er nog wel een keer met je over hebben.

Omdat wij de evolutietheorie hanteren als het gaat om de oorsprong van eigenschappen.

Wij zien als wij kijken naar overblijfselen, maar ook als we kijken naar onze huidige populatie organismen lijnen in de evolutie van eigenschappen.

Ook in de evolutie van het bewustzijn.

Daarentegen kennen we geen enkele eigenschap dat zich plotseling in of op een organisme bevond omdat het voortkomt uit een al aanwezige eigenschap van het universum.

In tegenstelling tot de evolutietheorie de wel te verifieren is, is het idee van een al aanwezige eigenschap uit het universum als het bewustzijn dat zich op een moment in de evolutie plotseling om een of andere reden in de organismen gaat bevinden niet te specifieren.

Doe overigens geen moeite, want dit kun jij nog enig andere wetenschapper. Voordat je dus gaat beweren dat mijn idee van universeel bewustzijn zo onwetenschappelijk en niet te verifieren is, raad ik je aan wat beter naar de basis van je eigen denkbeeld te kijken, dat op exact dezelfde losse schroeven staat. Het enige verschil is dat ik niet in de illusie verkeer dat mijn losse schroeven feiten zijn.

De basis van mijn eigen denkbeeld ligt in de wetenschap en zoals ik al zei: er is geen wetenschappelijke theorie over het bewustzijn wat zoiets betekent dat ik er nochtans ook geen accepteer noch zal gebruiken als argument.

Op dezelfde manier als jij over suikerklontjes begint, kan ik (om jouw idee belachelijk te maken) gaan beginnen over hoe bewustzijn spontaan uit een koeiendrol is ontstaan die geraakt werd door een bliksemschicht. Maar dat doe ik niet

Dit doe je al...

Jouw idee over een universeel bewustzijn staat gelijk aan jouw theorie van de koeiendrol, even speculatief en ook niet verifieeerbaar.

[p__]

Daarentegen kennen we geen enkele eigenschap dat zich plotseling in of op een organisme bevond omdat het voortkomt uit een al aanwezige eigenschap van het universum.

Alle eigenschappen van levende wezens anders dan bewustzijn waren al aanwezig in het universum voordat het leven ontstond. Sterker nog, al die andere eigenschappen zijn universeel aanwezig, evenals hun bijbehorende natuurwetten.

In tegenstelling tot de evolutietheorie de wel te verifieren is, is het idee van een al aanwezige eigenschap uit het universum als het bewustzijn dat zich op een moment in de evolutie plotseling om een of andere reden in de organismen gaat bevinden niet te specifieren.

Leg dan eens uit hoe je wilt verifieren of bewustzijn ergens tijdens de evolutie spontaan als nieuwe eigenschap is ontstaan...

Dit doe je al...

Jouw idee over een universeel bewustzijn staat gelijk aan jouw theorie van de koeiendrol, even speculatief en ook niet verifieerbaar.

Fout, jouw idee van bewustzijn dat spontaan uit niets ontstaat, staat gelijk aan het koeiendrol verhaal. Immers: de koeiendrol staat symbool voor het bewustzijnsloze stuk materie waarin plots uit het niets bewustzijn ontstaat door de blikseminslag (welke symbool staat voor toeval).

Kortom, het is een speculatief en ook niet verifieerbaar idee.

[jdr]

Alle eigenschappen van levende wezens anders dan bewustzijn waren al aanwezig in het universum voordat het leven ontstond. Sterker nog, al die andere eigenschappen zijn universeel aanwezig, evenals hun bijbehorende natuurwetten.

Vertel mij dan eens waar de darm te vinden was in het universum voor zijn evolutionaire totstandkoming.

Leg dan eens uit hoe je wilt verifieren of bewustzijn ergens tijdens de evolutie spontaan als nieuwe eigenschap is ontstaan...

Als we kijken naar de chimpansee zien we dat hij evenals de mens een zelfbewustzijn heeft, maar een minder ontwikkeld zelfbewustzijn.

Dit weten we omdat dit geverifiert is door talloze experimenten.

Als we naar andere mensapen kijken die een verdere gemeenschappelijke voorouder delen zien we dat dit zelfbewustzijn nog minder is ontwikkelt dan de chimpansee.

Ik kan niet verifieren vanaf welk punt in de evolutie je precies mag spreken van 'bewustzijn' maar wel dat er een lijn in de ontwikkeling ervan ligt en dit maakt het idee van een bewustzijn uit een universeel bewustzijn erg onwaarschijnlijk.

Bewustzijn ontwikkelt zich door materiele mutaties.

Fout, jouw idee van bewustzijn dat spontaan uit niets ontstaat, staat gelijk aan het koeiendrol verhaal.

Ik zou graag willen dat jij even terug haalt waar ik zou beweert hebben dat (1) het bewustzijn spontaan is ontstaan en (2) dat het uit niets is ontstaan.

Verder zou ik het op prijs stellen als jij kan uitleggen waarom het idee van een universeel bewustzijn in relatie tot ons bewustzijn jou zo waarschijnlijk lijkt.

Op welke punten baseer je dit idee precies, hoe ziet dit idee er precies uit en waarom lijkt dit zoveel waarschijnlijker dan de andere mogelijke speculaties?

Ik zou het daarin prettig vinden dat je dit in je eigen woorden doet.

[p__]

Vertel mij dan eens waar de darm te vinden was in het universum voor zijn evolutionaire totstandkoming.

De darm bestaat uit dezelfde materie die in de rest van het universum aanwezig is.

Als we kijken naar de chimpansee zien we dat hij evenals de mens een zelfbewustzijn heeft, maar een minder ontwikkeld zelfbewustzijn.

Dit weten we omdat dit geverifiert is door talloze experimenten.

Als we naar andere mensapen kijken die een verdere gemeenschappelijke voorouder delen zien we dat dit zelfbewustzijn nog minder is ontwikkelt dan de chimpansee.

Ik heb het hier niet over een zelfbewustzijn, maar over bewustzijn. Als zelfbewustzijn slechts later in de evolutie tot stand is gekomen, dan geeft dit dus alleen maar aan dat de 'zelf' een kunstmatige constructie is en dat bewustzijn hier ook zonder kan.

Het zelfbewustzijn waar je het trouwens over hebt, is niet direct te meten.

Ik kan niet verifieren vanaf welk punt in de evolutie je precies mag spreken van 'bewustzijn' maar wel dat er een lijn in de ontwikkeling ervan ligt en dit maakt het idee van een bewustzijn uit een universeel bewustzijn erg onwaarschijnlijk.

Bewustzijn ontwikkelt zich door materiele mutaties.

Je kunt bij dieren ook zien dat de darmen steeds verder ontwikkelen, is het daarmee onwaarschijnlijk dat voordat er dieren met darmen waren, er al materie aanwezig was? Ook bewegen de darmen, betekent dit dat er voor de darm niets bewoog in het universum?

Ik zou graag willen dat jij even terug haalt waar ik zou beweert hebben dat (1) het bewustzijn spontaan is ontstaan en (2) dat het uit niets is ontstaan.

Spontaan is ontstaan uit niet-bewustzijn. Dit is namelijk wat de evolutietheorie beweert - en hier had jij het over.

Verder zou ik het op prijs stellen als jij kan uitleggen waarom het idee van een universeel bewustzijn in relatie tot ons bewustzijn jou zo waarschijnlijk lijkt.

Op welke punten baseer je dit idee precies, hoe ziet dit idee er precies uit en waarom lijkt dit zoveel waarschijnlijker dan de andere mogelijke speculaties?

Ik doe dit vanuit:

1. filosofisch oogpunt (panpsychisme VS materialisme of dualisme)

2. wetenschappelijk oogpunt (theoretisch en experimenteel)

3. empirisch oogpunt (het is door velen direct waargenomen)

Ik zal punt 1 even kort uileggen m.b.v. een voorbeeld, dan snap je misschien wat ik bedoel:

Stel je even voor dat je een klein mannetje bent dat ergens binnenin de hersenen staat. Je bent zo klein, dat de hersenen vanuit jouw perspectief zo groot als het universum zijn. Met je rechterhand trek je een stuk hersenen uit de wand en gooit deze keihard naar beneden in een hersenspelonk. Na 1200x stuiteren ontdek je op de 1 of andere manier dat dit stuk hersenen zich ergens van bewust is (hoe je dit ontdekt doet er even niet toe).

Je kunt nu twee conclusies trekken:

A. de universum-grote hersenen bevatten totaal geen bewustzijn, maar zodra het losgerukte stuk bij zijn 1200ste stuiter de grond raakt, is deze wel opeens bewust. De stuiteringen(of zelfs het losrukken) hebben bewustzijn als totaal nieuwe eigenschap opgewekt.

B. de universum-grote hersenen bevatten wel bewustzijn, en omdat het losgerukte stuk hier onderdeel van is, bevat deze het dus van begin af aan ook. De stuiteringen (of zelfs het losrukken) hebben het al aanwezige bewustzijn slechts beinvloedt en de illusie gewekt dat het losgerukte stuk geen onderdeel is van het geheel.

Ik mijn ogen is optie B logischer.

[Cognition]

Even ter verduidelijking: jullie spreken over de oorsprong van bepaalde aspecten: hier kunnen we twee vragen onderscheiden: begrijpen we bewustzijn als fenomeen? Weten we dus wat de ontologie van het bewustzijn is? En anderzijds: kennen we de oorsprong van bewustzijn.

Dit zijn twee verschillende vragen en p__ lijkt vooral geinteresseerd te zijn in de oorsprong en deze twee aspecten niet helemaal van elkaar te scheiden. Dit is ook zichtbaar in de discussie wat leven is. p__ stelde: "Ik denk niet dat er 1 wetenschapper bestaat die weet hoe het leven op aarde ontstaan is." en "De wonderen van het materialisme zijn:

1.het leven is ontstaan uit niet-leven

........."

Maar als je niet precies weet hoe iets is ontstaan, wil dat niet zeggen dat het een mysterie is. We begrijpen heel goed wat leven is. Met bewustzijn ligt dat anders, maar dit heeft ook niet zozeer met de "evolutie van bewustzijn" te maken. Het gaat er vooral om dat we bewustzijn begripsmatig moeten zien te tackelen.

[Sjorssnors]

 

Je kunt nu twee conclusies trekken

Ik kan me ook voorstellen dat het mannetje niet een stuk lostrekt, maar er in wegzakt. Door allerlei gangenstelsels, valkuilen en opwaardse krachten blijft het rondtollen/ dolen, oftewel bewust blijft. Echter kan het ook in een valkuil terecht komen, waar het naar verdere regionen wegzakt. Ongrijpbaar voor de 'grijparmen' van het bewustzijn. Af en toe kan het nog vanuit de diepte 'boven borrelen'. Door zowel de naar boven, als de naar onderen gerichtte 'grijparmen' op elkaar af te stemmen is het 'bewustzijn' slagvaardiger.

[p__]

Ik kan me ook voorstellen dat het mannetje niet een stuk lostrekt, maar er in wegzakt.

Dat mannetje daar ging het niet om, die kan je ook gewoon weglaten uit het verhaal. Het ging om hoe dat losgeraakte stukje hersenen bewust werd.

Door allerlei gangenstelsels, valkuilen en opwaardse krachten blijft het rondtollen/ dolen, oftewel bewust blijft. Echter kan het ook in een valkuil terecht komen, waar het naar verdere regionen wegzakt. Ongrijpbaar voor de 'grijparmen' van het bewustzijn. Af en toe kan het nog vanuit de diepte 'boven borrelen'. Door zowel de naar boven, als de naar onderen gerichtte 'grijparmen' op elkaar af te stemmen is het 'bewustzijn' slagvaardiger.

Heb je het nu over het mannetje dat ronddoolt, of over het stukje hersenkwab?

[Cognition]

Op deze manier wordt het wel een erg warrig en onlogisch verhaal. Kunnen we het een beetje gefocused houden?