Blunders en ongelukjes

[Marjanne]

Ik heb twee grote blunders begaan in mijn leven.

De eerste was tijdens mijn afstuderen. Ik wilde een siliconenslang om een glazen pipetje schuiven. Het lukte niet zo goed, maar lekker eigenwijs duwde ik gewoon wat harder, i.p.v. water of glycerine te nemen als glijmiddel.

En toen brak dus toch het pipetje...

Ik had een snee in mijn linker wijsvinder (ben links), precies in het vingergewricht en tot op het bot.

Ondanks hechtingen zie je nog steeds een litteken, kan ik mijn vinger niet so strak buigen als alle andere en gaat hij ´s winters, als het koud is, snel tintelen.

De tweede was tijdens het Anorganisch practicum in 1976 (ik was 19 jaar oud). Ik had met succes een aantal metaalcyanocomplexen gemaakt, die ´s nachts, zoals dat toen hoorde, in mijn labtafelkastje stonden te ´rijpen´. ´s Morgens rook heel het kastje naar amandeltjes. De practicumassistent moest erom lachen als wij vroegen of dat echt het beruchte blauwzuur was...

Toen ik klaar was bracht ik de pot KCN naar het magazijn terug en zetten hem op de innamebalie.

BLUNDER !!!

Zet NOOIT een pot KCN op de innamebalie van een chemicaliënmagazijn als je niet zeker weet dat er geen lunchpakketje onder ligt.

De magazijnbediende schold me verrot: hij kon nu wel doodgaan van zijn lunch. Mijn schuld !!! Wie zet er nu een pot KCN op de innamebalie van een chemicaliënmagazijn als er een lunchpakketje onderligt.

(Toen kreeg ik nog een kop als een biet. Ik denk dat ik hem nu nog verrotter terug had gescholden.

Ik ga er maar vanuit dat hij schrok van zijn eigen stommiteit... )

[Rub]

Best wel gevaarlijk...

Stel je voor dat iemand zonder voorkennis van chemie dat lunchpakket met veel smaak naar binnen werkt.

Het is nog geen garantie op een slechte afloop (of ook maar enige tekenen van een vergiftiging) maar het is toch riskant, kleine hoeveelheden KCN zijn al voldoende om iemand het hoekje om te helpen.

Maar aan het gescheld had hij blijkbaar wel door wat er aan de hand was

[Jor_CF]

Nou ja, het is niet ZO erg als mensen denken. De LDLO (de laagste gerapporteerde dodelijke dosis) is 2,8mg/kg. Dus als je zeg maar 50mg of zo binnen krijgt, wat echt een zichtbaar hoopje kristallen is, zul je er niet aan onderuit gaan, wel ziek worden en klachten hebben.

Ik gisteren een hele lijst met referenties zitten bekijken:

http://www.frankmckinnon.com/potassium_cyanide.htm

Hier wordt onder andere beschreven:

-60-jarige man eet 600mg KCN. Hij raakt in diepe coma, maar hersteld volledig na een behandeling in het ziekenhuis met natriumnitriet en natriumthiosulfaat.

-Een 19-jarige jongen eet 975 tot 1300mg KCN, en overleeft de vergiftiging, maar krijgt ernstige Parkinson, en sterft alsnog 19 maanden later.

-Een 34-jarige man, 73kg, eet 1g KCN op, in een zelfmoordpoging. Hij raakt in coma, maar na behandeling met natriumthiosulfata en natriumnitriet hersteld de patient volledig.

Dus, die verhaaltjes over het opeten van 200mg en dan binnen 2 minuten dood zijn is natuurlijk een beetje flauwekul. Je raakt wel heel snel buiten westen, maar dan ben je nog niet dood. Als de doctoren weten dat je cyanide hebt gegeten, is er nog een hoop kans op herstel. Dat zie je bij dit geval waar een man ca. 4x de theoretische dodelijke dosis eet, en volledig is hersteld.

Wat opvalt is dat cyanide alleen dodelijk bij zeer hoge concentraties in een korte tijdsduur. Zo is in een onderzoek aangetoond, dat muizen gezond door kunnen leven bij een dosis van 250mg/kg/dag, over de hele tijdsduur verspreid! Waarom denk je dat de MAC voor HCN 5ppm is en die van chloor 1ppm? En HCN is veel gevaarlijker dan broom! Dat komt omdat lage levels KCN tolereerbaar zijn.

Die site is zeker interessant.

[Marjanne]

Interessante site, Jor.

Ik vond er trouwens toevallig ook nog een, zoekend naar info over iets dat ik ooit gelezen meen te hebben, nl. dat een kleine hoeveelheid cyanide per dag een gunstige invloed op het lichaam zou hebben (ik weet er overigens ook niets méér van dan dat). Die info vind ik niet meer, maar wel info dat cyanide eigenlijk gewoon een zwaar metaal is:

De 12BWell zuigtablet zorgt ervoor dat een zogenaamde methylgroep (CH3) (bouwsteen) beschikbaar komt voor de opbouw van het koolstofskelet van de celwand (muur) die elke lichaamscel heeft.

........

Van zware metalen als cyanide is bekend dat het extra uitgeplast wordt door de vitamine in de12BWell zuigtablet.

Bron: klik.

[ArcherBarry]

in zuid amerika is er een indianen stam of enkele stammen die een bepaalde boom gebruikt als voedsel. die boom wordt gekapt, uitgehold en de merg wordt gegeten. echter als ze het meteen eten dan zal het hele dorp meteen sterven aan cyanide. Door de merg van de bomen te wassen gaat het meeste er uit. Het beetje dat achter blijft geeft een amandel smaak maar de lokale bevolking heeft voldoende resistentie om het als een hoofdproduct voor de maaltijd te houden.

hoe wat waar precies weet ik niet meer.

1 fout van me zelf was dat bij een stage van me vetten proefden op ranzigheid en andere defecten. Dit werd (en wordt) bijna altijd gedaan omdat je met FFA en PV soms tegenstreidige conclusies kregen. Echter heb ik een collega bijna het loodje laten leggen doordat ik vergeten was te vertellen dat me vet bijna volledig gehard palmolie was, IV~7 trans vrij.

dat stolde bijna meteen in haar mond. oopsie, gelukkig goed afgelopen.

[Al Dehyde]

Twee jaar geleden had ik mijn glazen filters schoongemaakt met xxx en zwavelzuur. Hierna goot ik het 'filtraat' in een glazen potje. Ik stond er niet bij stil dat ik dit potje net schoongemaakt had met acetone. Ik stond met een collega te babbelen. Toen zag ik dat de inhoud begon te bubbelen. Snel duwde ik het potje met een spatel achterin de zuurkast, trok het raam van de zuurkast oplaag en....KNAL! Ongeveer de knal van een strijker. Gelukkig vond de explosie plaats in een open potje, als het in een kolf was geknald dan hadden de scherven rondgevlogen.

Natuurlijk wist ik dat deze chemicalien niet gemixt mogen worden. Stomweg was ik het restje acetone in het potje vergeten.

Ook heb ik ooit C/Pd in een Parr buis gegooid zonder N₂ toe te voegen. Voep!! Collega's lijken dit soort dingen maar niet te vergeten, je blijft eraan herinnerd worden...

[Fuzzwood]

Net zoals je hun an hun stommiteiten laat herinneren, uiteraard.

[woelen]

Ik had gister toch wel een vrij heftige ervaring. Ik heb een blik met nitromethaan, maar dat blik werd wel heel erg roestig aan de buitenkant en ik heb nu meerdere goede flessen met teflon afsluiting. Ik schenk de nitromethaan over in zo'n mooie fles en zet het lege blik weg. Een dag later, zunig als ik ben, wou ik de laatste paar druppels uit dat blik niet verloren laten gaan en daar ging ik maar eens een klein proefje mee doen. Ik "wring" de laatste drie, vier druppels uit dat blik in een reageerbuis en zo had ik zowaar misschien nog wel een kwart ml aan nitromethaan. Tja... wat doe je daar nu mee? Ik heb sinds kort poedervormig Na₂O/NaOH-mix (onduidelijke samenstelling, percentages onbekend, er staat een pracht analyse op de pot, met <0.001% Cl, < 0.0003% zware metalen e.d., maar de verhouding NaOH/Na2O is niet gespecificeerd). Ik gooi een spateltje vol van dit poeder in de nitromethaan. Een seconde later WHOOP-->BOEM en een felle oranje steekvlam uit de reageerbuis met een lengte van 10 cm . Dat had ik niet verwacht. Ik wist van de heftige reactie van nitromethaan en natriumhydroxide en heb er zelfs een webpagina over (http://woelen.homescience.net/science/chem...aOH_CH3NO2.html), maar met poedervormig natriumhydroxide is het nog wel een heel ander verhaal. Gelukkig was het echt maar iets van een kwart ml, als dit was gebeurd met meerdere ml, dan was het wel heel heftig geweest. Moraal van het verhaal: zelfs restjes opruimen van een lege fles kan gevaarlijk zijn.

[MachteldWijns]

Oh, ik heb ook al wel wat stommiteiten gezien en zelf voorgehad. Soms wat grappig soms al wat minder.

Iedereen breekt soms al wel eens iets. Verwarmd glaswerk te snel laten afkoelen of te hard verwarmen.

- vb eens een bekerglas met water laten koken op een verwarmingselement en ik dacht het eraf te nemen. Niets wetende pak ik het vast en hoor plots het geluid van vallend en sissend water. Ik kijk in mijn hand en heb alleen de ronde zijkant van het bekerglas vast en de bodem stond nog op het verwarmingselement. Woops zeggen we dan

- of erger: vandaag nog waren we bezig met het bereiden van Natriumcarbonaat. Dus via het toestel van Kipp CO₂ bereiden. Een mede student van me gaat zo'n toestel, bestaande uit 3 glazenbollen waarvan de onderste 2 aan elkaar hangen en de bovenste los is, halen niets wetend dat de bovenste bol los zit, pakt het van boven vast en *pats* een toestel van 400 a 500 euro tegen de grond.

- spelen met vuur mag niet maar soms kan je er niet veel aandoen. Ik had eens in mijn eerste labo jaren een gasdarm aangesloten op de gaskraan om de bunsenbrander aan te steken. Ik draai de kraan open, lucifer aan, kraan van de brander goed en niets. Nog een stekje en niets. Ik bekijk de darm eens en zie dat deze een beetje kapot is. Ik ga een nieuwe halen sluit hem aan en probeer opnieuw. De lucifer ging aan en ineens stond heel het tafelblad van de zuurkast in lichter laaien. Ik had de gaskraan wel terug toe gezet maar de vorige darm had een lek. 8-[

- Het ergste wat ik mee maakte was een ongelukje met zoutzuur. Btw best wel een bijtend stofje. Ik moest voor OC (organische chemie) een stof bereiden, god weet welke, in een scheitrechter met geconcentreerd HCl en ... . Er zou veel gas ontwikkeling zijn dus laat je via het kraantje de gas af.

Zwenk voorzichtig! En hier is het fout gegaan.

Ik "zwenk" tweemaal en zeg tegen mezelf nu zal ik maar de gas aflaten via het kraantje. het kraantje stond vanonder en met mijn hand stevig op de stop zwenk ik nogmaals. Mijn hand werd letterlijk door de gasdruk weggeblazen en het zoutzuur spoot in het rond. Gelukkig had ik een bril en handschoenen aan maar toch was heel mijn gezicht en armen nat. Vlug deed ik al mijn natte kleren uit en begon mijn gezicht en armen overvloedig af te spoelen met water.

Zo zoutzuur over je gezicht en armen dat voel je wel direct pikken!

Gelukkig heb ik er niets van overgehouden.

Nu iets wat niet gebeurde in het labo maar gisterenavond bij het eten. Nu denk je wat gaat hij nu vertellen maar het is best wel grappig.

Zoals altijd maakt men moeder lekker eten en dessert als ik nog eens afkom. Maar deze keer was het een dodelijk dessert!

Ze had appeltjes met custard gemaakt. In de appel zit confituur en als finishing touch moet het even in de oven.

Na het eten gaat ze de schaal halen en legt in elk glazenpotje een appel. Ik was nog rustig mijn uitleg aan't doen en zie de rest al eten. Ik wil beginnen met eten en wil het kommetje dichter schuiven. Bij het aanraken van het kommetje spat het ineens met een serieuze knal uit elkaar.

Stom verbaasd staan we te kijken. Ik weet nog steeds niet wat het veroorzaakt heeft maar volgens mij was het de confituur in de appel. Suiker kan heel goed de hitte bewaren en zal het kommetje misschien onder een spanning gezet hebben. Of bestaat er zoiets als glasmoeiheid 8-[

Allee veel verhaal

mvg,

Bert

Bahaaa Bert...

Ja, die laboverhalen zijn toch te erg soms.. Weet ge nog met die aceton? Zo aceton in een petrischaaltje, blauw kleuren, en daar een proefbuis opzetten. Of toch zoiets. En die Eline met een lucifer boven dat schaaltje, vlam, alles in brand en dan opeens *pets* het schaaltje stuk. Mooie tijden..

[Ambidexter]

Dit is een voorbeeld waaruit blijkt dat kennis belangrijk is.

Ik had al een paar jaar met succes en zonder ongelukken scheikundeproefjes gedaan. Nu wilde ik een experiment doen met natriumsulfiet, maar deze stof kon ik nergens krijgen (het is al weer een tijdje geleden). Ik had daarom besloten om het te maken door zwaveldioxide door een natriumhydroxide oplossing te leiden. Punt was: hoe kwam ik aan zwaveldioxide? Een testje gaf aan dat een zwavelkaarsje na korte tijd dooft als je het in een gesloten potje aasteekt. Bovendien ontstond er geen overdruk, waardoor ik het gas niet door de NaOH oplossing kon leiden.

Ik besloot om wat zwavel te koken in een platbodemkolfje en dat aan te steken. Vervolgens leidde ik er zuurstof in, dat uit een kolfje met waterstofperoxide en wat bruinsteen kwam. Het ontstane gas werd door de NaOH oplossing geleid.

Ik had al bedacht, het lucht/zwaveldioxide mengsel steeds minder stikstof en steeds meer zwaveldioxide/zuurstof zou gaan bevatten. De stop zat daarom niet heel vast op de platbodemkolf, zodat ik deze snel zou kunnen verwijderen als de verbranding van het zwavel te heftig zou worden.

Tot twee maal toe doofde het aangestoken zwavel kort nadat ik de stop erop had gezet; kennelijk was de zuurstoftoevoer niet voldoende om de reactie gaande te houden. De derde keer leek alles goed te gaan en borrelde er wat gas door de NaOH oplossing.

Na een paar minuten klonk er een daverende dreun die zo hard was dat mijn oren er van suisden. Er zat een scheur in de platbodemkolf, die een meter verderop lag. De stop met de (versplinterde) beide buisjes erdoor vond ik aan de andere kant van het hok terug.

Wat ik me niet had bedacht was dat zuurstof en zwaveldamp een explosief mengsel kunnen vormen. Natriumsulfiet heb ik nooit gemaakt, maar aantonen dat zuurstof en zwavel een explosief mengsel kunnen vormen wel.

Waar ik achteraf heel erg dankbaar voor ben is de hoge kwaliteit van de kolf. Je wilt niet weten wat er was gebeurd als ik de glasscherven met kokende zwavel eraan in mijn gezicht had gekregen.....

[Jor_CF]

Kijk en als dat nou gebeurd bij de synthese van iets heel moois, ja dan kun je dat risico nemen

Maar natriumsulfiet. Kilo'tje, paar euro's

Zo woelen, dat klinkt als een heftige ervaring. Hoe reageert dat spul met water, er zit immers Na₂O in

[Ambidexter]

Ach, jeugdzondes

Wat moest je ook in een tijd waarin HTML nog niet was uitgevonden? Laat staan dat je aanbieders via internet kon opsporen. Sterker nog, de Commodore 64 was nog onbetaalbaar, laat staan dat je je de luxe van een disk drive kon permitteren.

Maar je kunt ook blunderen op psychisch inzicht. Kan ook link zijn --

Ik zei eens tegen een vriend (nou ja...) dat er in dat bruine flesje geconcentreerd zwavelzuur zat en dat dat nogal agressief was. Terwijl ik even naar de WC was, had hij bedacht dat het wel interessant zou zijn om te kijken of dat agressief genoeg was om te reageren met mijn gefineerde spaanplaten bureau. Ik moet wel zeggen dat zijn experimentele methodes nog best aardig waren; hij had heel discreet een pipet gepakt en 3 druppels op een bepaalde plek op het bureau gedruppeld.

Conclusie van het experiment was dat er een gat in ontstond van een paar mm diep. De spaanders oxideerden naar zwart.

[woelen]

Zo woelen, dat klinkt als een heftige ervaring. Hoe reageert dat spul met water, er zit immers Na₂O in

Inderdaad nogal heftig. Ik wil dit experiment nog een keer doen, maar dan met iets grotere hoeveelheden en onder strict gecontroleerde condities: achter een dikke glasplaat, met een camera die het geheel filmt en een stok van 2 meter, waarmee ik een ml CH₃NO₂ toevoeg aan een flinke spatel vol van dat NaOH/Na₂O mengsel.

Het NaOH/Na₂O mengsel reageert redelijk heftig met water. Als je er water bij doet krijg je een sissend geluid, het wordt erg heet en dan heb je een oplossing van NaOH.

[adrianvm]

Ik (en een aantal klasgenoten) hebben een leuke gehad met het autoclaveren van agar.

kijk altijd eerst bij hoeveel graden, en of de reageerbuis rekjes wel bestand zijn tegen die temperatuur!!

dit hadden wij dus niet gedaan!

iets van 5 reageerbuis rekjes heel erg stevig om de reageerbuizen heen gesmolten.

nog een andere:

met spiritus je werktafel ontsmetten, vervolgens is er een klasgenoot die het aansteekt en dan de meest domme actie van een andere klasgenoot: dit proberen te doven door er een schoonmaakpapiertje op te gooien

[Zev]

Mijn stomste actie was denk ik toch wel de volgende:

Ik was op school bezig met een simpele proef, de reactie was voltooid en ik moest de organische laag extraheren. Simpeltjes met een scheidtrechter.

Het probleem was echter dat we door een storing in een aantal zuurkasten met 3 man in 1 zuurkast moesten werken, hierdoor stond de zuurkast echt stamp en stamp vol.

Ik dus schudden met dat ding en wil hem terugzetten om de lagen te scheiden en ik sla zo de hele onderkant van dat glaswerk eraf.

Nou was er vanwege de overvolle zuurkast ook geen ruimte voor een opvang vat dus uit reflex douw ik zo mijn platte hand tegen de onderkant aan om de vloeistof tegen te houden.

Niet zo slim. Heel mijn hand onder het bloed en organische zooi. Ik mag nog van geluk spreken, de stof die ik had gemaakt was niet zo heel schadelijk en ik was er snel bij met wassen van de wond.

Ik werd door mijn klasgenoten zowel uitgelachen voor mijn stomiteit en geprezen voor mijn fanatisme voor het redden van mijn opbrengst.

---------

Een andere stomme actie was toen ik dacht dat een bekerglas vol zat met demiwater, terwijl het in feite vrij sterk zoutzuur was. Ik hield het bekerglas onder mijn neus (weet niet meer wat voor reden) en ging bijna van m'n stokje.

M'n neus voelde nog een uur lang aan alsof het in brand stond.

Het voordeel was dat ik een week lang geen enkele last had van een verstopte neus (heb nogal last van hooikoorts dus dat is vrij zeldzaam voor me).