collegavanerik schreef:Ik ben er niet op gebrand mensen iets te ontnemen, mensen zijn er op gebrand mij iets op te dringen. Causaliteit en zingeving is een andere discussie.
Misschien dat jij die opdringerigheid vaak ervaren hebt, daar kan ik niet over oordelen, maar ik had niet de indruk dat Johan2 je
hier en
nu iets aan het opdringen was en de sterkste staaltjes van opdringerigheid in dit topic kwamen voor mijn gevoel juist van de atheïstische zijde -al dan niet gepresenteerd als rationele "gelijkhebbende" zijde.
We kunnen godservaringen opwekken door bepaalde hersendelen te stimuleren, we kunnen dus geen onderscheid maken tussen een waanidee en een godsidee.
In dit verband snap ik ook je opmerking over het wetenschappelijk verklaren van godservaringen. Het gaat je dus om een verklaring in termen van hersenpatronen of iets dergelijks. Waar gaat het dan eigenlijk om? Waarschijnlijk om geloof te kunnen reduceren tot een paar stofjes en elektrische impulsen zodat je het echt goed en definitief "onschadelijk" kunt maken. Maar zie je dan niet over het hoofd dat in een reductionistisch materialistische beschouwing
alle ervaringen van de mens -inclusief je bijdragen op dit forum- op een dergelijke manier "onschadelijk" te maken zijn? Het zou me niets verbazen, of nee, het zou me zelfs vreemd lijken als het niet zo was, dat een moment van spirituele verrukking in de hersenen geassocieerd is met fysieke processen die óók bij verrukkingen voorkomen die een ándere oorsprong hebben en dat het opwekken van die processen via elektroden, magnetische velden of wat heb je, omgekeerd ook gedachten oproept aan de verrukkingen die je in leven hebt ervaren.
Aartsvader Abraham zou anno 2006 TBS krijgen, wegens poging tot moord op Izaak (of is het Ismael?).
Er zijn sowieso twee versies van dit verhaal in omloop, de versie van de Koran en de versie van de bijbel. En voorzover ik in korte tijd kan nagaan is het niet zeker welke zoon bedoeld werd in de Koran.
Maar goed. Welke versie van het verhaal je ook neemt, uiteindelijk werd die zoon geen haar gekrenkt, dus een veroordeling voor poging tot moord zit er niet in. Bovendien is het erg gevaarlijk om vroegere gebeurtenissen te beoordelen met huidige normen. Ik heb even wat zitten zoeken en het schijnt ongeveer zo te zitten dat in de tijd dat Abraham geleefd zou hebben het nog gewoon was dat men mensenoffers bracht voor de goden. De nieuwe moderne godsdienst schreef via dit dramatische voorbeeld van "Stel dat het je eigen zoon was", in plaats daarvan voor dat men een dier moest offeren in plaats van een mens, en die boodschap lijkt te zijn overgekomen.
Kijk, geloof in God aanvallen op een positie van duizenden jaren geleden, is natuurlijk, sorry dat ik het zeg, een beetje gemakkelijk. Het is een beetje als astronomie aanvallen op grond van de stand van zaken in Egypte, duizenden jaren voor onze jaartelling met een huidig tekstboek in de hand.
Wat
ik niet zo goed begrijp is het blind staren op een star beeld van de werkelijkheid, waarin de geestelijke mens eigenlijk niets heeft te zeggen en volledig passief is als een willekeurig nietig stofje in een nietige uithoek met eeuwige wetten, speelbal van zijn lichaam. De enige vorm van ethiek die daar uitrolt is een soort van DNA-ethiek over het doorgeven van genen die op die van jou lijken. In die ethiek kan Abraham rustig een zoon doden, wanneer hij voldoende verwanten in leven laat. Het is niet zo, dat deze fysieke ethiek onbelangrijk is -we kunnen er eigenlijk niet omheen al zouden we het willen- maar ik zou niet alleen maar met een dergelijke fysieke ethiek door het leven willen gaan.
De volledige werkelijkheid is volop in beweging en bevat niet alleen consensus en harmonie, maar ook wrijving en tegenstelling, paradox en chaos. Wat er gezegd is over het woord dat doodt, het kan verkeerd uitgelegd worden als dat woorden nutteloos zijn, maar het betekent alleen maar dat de werkelijke kern van het bestaan, de nulde bron, niet in componenten uiteen te rafelen is.