Als we het hebben over het vermeende concept van "seksuele voorkeur" is dat wel degelijk relevant.
Jullie weten onderhand dat ik een hekel heb aan terminologische discussies: ze werpen een rookgordijn over de inhoud.
Ik verwacht dat die homo-gen nooit gevonden zal worden. Je kunt de resultaten van diermodellen niet zinvol projecteren op mensen.
Waarom niet?
Heeft dat [dierenwelzijn laten voorgaan op psychopathologie] zin?
Dat leek me zo, omdat ik aannam dat de mens i.c. geen leed ondervindt, maar de discussie over dierenwelzijn wordt onhoudbaar. Dus laten we verder gaan...
Dit is discriminatie Gijs! Misschien bedoel je het niet zo maar als ik dit letterlijk lees zoals het er staat dan discrimineer jij homofiele mensen.
Blij dat iemand dat inziet! Als ik daar trouwens even dit aan mag toevoegen:
Ik heb te doen met homo's en pedofielen.
Dit medelijden is compleet misplaatst, het getuigt van dezelfde eigenwaan die we terugvinden bij de gelovige die "zal bidden voor het zielenheil" van de atheïst.
De vergelijking met bestialiteit (sex met dieren) gaat dan ook niet op aangezien dit itt homosexualiteit niet algemeen maatschappelijk aanvaardt is in onze maatschappij. (...) Ik ben erg open en progressief mbt het doorbreken van taboe's, ik beschouw bestialiteit echter niet als een taboe maar eerder als iets wat afgekeurd wordt en zal blijven worden. Het zou mij verbazen als dit over enkele decennia wel breed maatschappelijk aanvaardt zou worden.
Hoewel ik het met je eens ben, vind ik dat er aan de maatschappelijke aanvaarding van homoseksualiteit nog wel wat werk is (meen ik ook te mogen afleiden uit een aantal voorgaande posts).
Bij een normale sexuele ontwikkeling leer je om een relatie met een man of een vrouw te ontwikkelen op basis van verliefdheid en gelijkwaardigheid wat uiteindelijk resulteert in sex. Verliefd worden op een dier lijkt mij onmogelijk voor een mens! Een sexuele relatie op basis van gelijkwaardigheid met een dier is per definitie onmogelijk omwille van de enorme grote verschillen.
Je redenering klopt wel, maar - zoals jdr al aangaf - is een relatie geen absolute noodzaak voor seks. Hier zit een gevaarlijk addertje onder het gras...
Het gaat dus niet enkel om de maatschappelijk normen hoewel die maatschappelijke normen zoals Veertje het mooi uitlegde niet uit de lucht komen vallen.
Het gaat om gezond vs ongezond.
Uit de lucht komen vallen doen ze zeker niet, maar dat wil niet zeggen dat ze altijd berusten op een correct waardenstelsel. Er mag perfect getornd worden aan de maatschappelijke normen. Laten we inderdaad proberen vooruit te komen in de kwestie rond (geestelijke, seksuele) gezondheid.
De normale maatschapelijke normen liggen een stukje dieper dan dat; ik kan mij immers niet voorstellen dat wanneer je het leuk hebt met een jongen/meisje, je verliefd op hem/haar wordt en een seksuele relatie ontwikkeld en dit ten uitvoer brengt midden op het marktplein tijdens koopavond dit binnen de gangbare normen zal vallen.
Het zou nogal wat vreemde taferelen opleveren. Maar wat zegt ons dit?
Een gezonde opwinding valt dan ook gebruikelijkerwijs in de taboesfeer (lees buiten de normatieve seksuele kaders) te halen
Kun je dit even toelichten? Ik geloof dat ik anders de draad kwijtraak...
-----
Goed, de aanzet is nu reeds gegeven, ik probeer even mijn mening te formuleren. Wat mogen wij als "normaal" (altijd opletten met zo'n term), of gezond beschouwen? De liefde van de ene mens tot de andere, zij het hetero- of homofiel, is niet alleen normaal, maar ook mooi. Ten tweede is er de seksuele opwinding en het plezier dat men eraan beleeft.
Omdat er nogal wat geschermd is met pedofilie als model, wil ik daar nog even op ingaan. Voor mij is dit een voorbeeld van een compleet gedegenereerde seksuele ontwikkeling. Het valt nóch gezond, nóch normaal te noemen dat iemand zijn lusten botviert op een kind, en hem/haar aldus zowel psychisch als fysiek martelt.
Wat dan met bestialiteit? De vergelijking met de vibrator of masturbatie in het algemeen gaat niet op, daar dit enkel gericht is op het plezier van de seksuele stimulering. Dikwijls gaat er ook nog een dosis fantasie mee gepaard, die gericht is op andere mensen. Als seks met dieren slechts op bevrediging van de zuivere lust gericht zou zijn, zijn er wel andere middeltjes voor handen. Ook een relatie van liefde is hier niet mogelijk (als je dit denkt, zit er n.m.m. ook iets fout). Er zijn dus wel degelijk mensen die zich om een of andere reden aangetrokken voelen tot dieren. Ook hier kunnen we spreken van een vreemdsoortige seksuele ontwikkeling.
In hoeverre is deze problematisch?
Ik wil even aanstippen dat als mijn redenering correct verloopt, er een extra dimensie kan ontstaan, naast liefde en lust. Hoe noemen we deze?
Puzzels
