hoef toch niet altijd per se een onderbouwing te geven....
Gelieve de regels van dit forum nog eens goed lezen.
Je mag ELKE mening hebben zolang je ze onderbouwt op een ernstige manier. En dit geldt zeker wanneer je een expliciete uitspraak doet die helemaal geen algemeen goed is.
Als ypsilon, of anderen naar onderbouwing vragen, geef je onderbouwing. Anders is je mening geen deel van een discussie meer maar blijven het holle woorden.
En mijn vraag: ik gaf een voorbeeld van een kunstenaar die haast hoofdzakelijk politiek geïnspireerd is, wat is hier mis mee, en waarom?
Als je zaken als deze post, voorzie dan in onderbouwing. Je zegt niet waarom wat je zegt zo zou zijn, of waarom dat onwenselijk zou zijn.
Dat zegt hij wel. De stelling "politiek en kunst moet je gescheiden houden"wordt immers gevolgd door de verklaring "anders wordt het politieke kunst of kunst politiek". Lijkt mij heel kort en helder (en aanvechtbaar dus een prima aanzet voor verdere discussie, zoals ED al begonnen is).
Ik denk dat kunst vanaf de grottenkunst van duizenden jaren geleden tot nu toe, heel algemeen een geintensiveerde en geconcentreerde expressie is van geestelijk leven, van het mentale, van een idee, concept, gedachte, emotie, ervaren, wereldbeeld, visie, geloof, metafysica. En dat het daarmee ook een pogen is te komen tot een beter verstaan van werkelijkheid, om dan aldus dit betere verstaan door te geven aan stamgenoten, cultuurgenoten. De eerste kunstenaars waren waarschijnlijk sjamanen. En later waren het mensen die nauw gelieerd waren aan priesters en adel. Het is pas bij mensen als Leonardo da Vinci en Mozart dat zich de worsteling inzet om kunst te maken die meer individueel gekozen is en niet opgedrongen vanuit een bepaald wereldbeeld. En tegenwoordig lijkt kunst geheel autonoom geworden: de kunstenaar stelt iets aan de orde. Maar toch steeds weer in een geintensiveerde en geconcentreerde vorm. Zodat je erdoor gegrepen wordt. Zodat het hoe dan ook, wat dan ook, kunst is.
Trouwens dat Wilders-kunstwerk doet mij heel erg denken aan de voodoo-praktijk van het prikken van naalden in een poppetje. Het lijkt een soort wensdenken: die man moet dood. Maar het kan ook zijn dat de kunstenaar een diepere laag aanboort, en bijvoorbeeld aldus een commentaar levert op de samenleving van tegenwoordig. Hoezeer daarin sympathie en antipathie emotioneel hoog op kunnen lopen, ik denk aan het woord 'demoniseren', met soms daadwerkelijk een moord tot gevolg (Fortuyn). Hoezeer ook dit laatste controversieel is, en historici waarschijnlijk pas over honderd jaar die kwestie nuchter kunnen bekijken.
Het uiteengaande en het samenkomende en daaruit de schoonste harmonie - Heraclitus
Benedict Broere schreef:Ik denk dat kunst vanaf de grottenkunst van duizenden jaren geleden tot nu toe, heel algemeen een geintensiveerde en geconcentreerde expressie is van geestelijk leven, van het mentale, van een idee, concept, gedachte, emotie, ervaren, wereldbeeld, visie, geloof, metafysica. En dat het daarmee ook een pogen is te komen tot een beter verstaan van werkelijkheid, om dan aldus dit betere verstaan door te geven aan stamgenoten, cultuurgenoten.
Hoezeer ook dit laatste controversieel is, en historici waarschijnlijk pas over honderd jaar die kwestie nuchter kunnen bekijken.
Is dat zo? Waar leid je deze gedachte uit af dat kunst al sinds het prille begin gericht is op het doorzichtig maken van de werkelijkheid? Ik kan me zo voorstellen dat dit juist bij uitstek een (post-)moderne gedachte is. Denk daarbij vooral aan het werk van de filosoof A.C. Danto. Zijn stelling is dat de kunst aan zijn einde is gekomen sinds het steeds meer de vraag is gaan stellen naar wat kunst nu eigenlijk is. In onze tijd is een kunstwerk steeds meer onderdeel geworden van een zoektocht naar de essentie van de kunst zelf. Kunst is dichter bij de filosofie komen te liggen en is daarmee van het ideaal van schoonheid en het sublieme verwijderd. Kunst is om het maar zo te zeggen geconceptualiseerd.
Hoezeer ook dit laatste controversieel is, en historici waarschijnlijk pas over honderd jaar die kwestie nuchter kunnen bekijken.
Hebben de historici dan zo diep in het glaasje gekeken dat ze daar honderd jaar voor nodig hebben?
Wetenschap is geen geschiedenis van idealen maar van successen.
Ik vind niet dat je mij juist citeert en eerder mijn tekst manipuleert.
Zou je zelf zo bejegend willen worden?
Trouwens, wie heeft het over het 'doorzichtig maken van de werkelijkheid'?
Dat lijkt inderdaad erg modern.
Maar neem de situatie van de sjamaan. Eerste mythologie, een vroege poging tot verstaan. Men maakt een beeld van... een god. Het maken is op zich een ontdekken, een karakter geven, een zich voorstellen van werkelijkheid die men zich denkt. En dit communiceert zich naar de leden van de groep, de stam. Denk aan bijvoorbeeld aboriginal-kunst. Men geeft gestalte aan mythe. De borubudur, de kathedralen, metafysica in steen. En al makend ook ontdekken, wat men eigenlijk denkt.
Je zegt verschillende dingen:
kunst als doorzichtig maken van werkelijkheid
kunst als vraag naar kunst
kunst als zoeken naar essentie van kunst
kunst als filosofie (verwijderd van schoonheid en het sublieme)
kunst als concept
Enerzijds denk ik dat deze vragen altijd al gespeeld hebben, maar anderzijds zie ik ze als heel erg van nu, van dat postmoderne.
Het uiteengaande en het samenkomende en daaruit de schoonste harmonie - Heraclitus
Ik vind niet dat je mij juist citeert en eerder mijn tekst manipuleert.
Zou je zelf zo bejegend willen worden?
Benedict Broere,
Gezien het leven nogal eens manipulatie is dien je mijn wijze van citeren (in de vorm zoals jij je deze voorstelt!) maar te beschouwen als een poging om dichter bij de werkelijkheid te geraken.
Wat de 'onheuse' bejegening betreft; ik zou er geen enkel probleem mee hebben om zelf zo bejegend te worden zoals ik de ander bejegen. Scherp, eigenzinnig en doorgaans met een vleugje humor.
Benedict Broere schreef:Trouwens, wie heeft het over het 'doorzichtig maken van de werkelijkheid'?
Dat lijkt inderdaad erg modern.
Een beter verstaan van de werkelijkheid heb ik geinterpreteerd als het doorzichtig maken van de werkelijkheid. Mocht je het anders bedoeld hebben dan hoor ik het graag.
Maar neem de situatie van de sjamaan. Eerste mythologie, een vroege poging tot verstaan. Men maakt een beeld van... een god. Het maken is op zich een ontdekken, een karakter geven, een zich voorstellen van werkelijkheid die men zich denkt.
Een fijn voorbeeld in dit verband. Het is in het geval van deze 'primitieve' kunst -althans zo heb ik het begrepen- eerder een kwestie van representatie (een in de plaats stellen van de werkelijkheid om het beheersbaar te maken) dan van een ontdekken van- of doordringen in de werkelijkheid.
Enerzijds denk ik dat deze vragen altijd al gespeeld hebben, maar anderzijds zie ik ze als heel erg van nu, van dat postmoderne.
Op basis van welke historische gegevens neem je aan dat deze vragen altijd al gespeeld hebben? Wel heb ik moeite met de tegenstelling in je laatste opmerking; enerzijds zijn de bewuste vragen van alle tijden en anderzijds zijn ze bij uitstek postmoderne vragen. Hoe valt dat te rijmen?
Wetenschap is geen geschiedenis van idealen maar van successen.
Je manier van citeren is niet kosjer, welke draai je er ook aan geeft.
In geval van de sjamanen-kunst, ik denk dat dat noch te maken heeft met beheersbaar maken noch met doorzichtig maken van werkelijkheid, want dat is allebei zeer gedacht vanuit een moderne mentaliteit. De wereld is bezield, men heeft daar ideeen over, men ontwikkelt een mythe, men geeft gestalte aan de belangrijke componenten van die mythe, en al doende komt het eigen denken scherper in beeld, meer helder, als veruitelijking van het grote verhaal dat men elkaar vertelt, over meerdere generaties.
Die bewuste vragen... Ook de sjamaan zal soortgelijke gedachten hebben gehad bij zijn activiteit van verbeelden en bedenken van rituelen. Zonder ooit het idee gehad te hebben met kunst bezig te zijn, of kunstenaar te zijn, want dat is heel modern denken. Maar hij zal zich wel afgevraagd hebben waar hij mee bezig is, en wat goed is, sterk, overtuigend.
Ik had het trouwens over kunst heel algemeen, als geintensiveerde en geconcentreerde expressie van van alles wat zich maar voordoet in het mentale, en wat dat mentale op een bepaald moment in wat voor cultuur dan ook van belang vindt tot expressie te brengen. En dat mensen dat doen om te onderzoeken en te communiceren wat men eigenlijk denkt, ervaart, enzovoort. En ook vanuit een drang om te verbeelden natuurlijk, om iets te bedenken, om te spelen, te creeren, creatief te zijn.
Je moet hier eigenlijk een hele mentaliteitsgeschiedenis bij denken. Een ontwikkeling in mentaliteit, een gestaag heel anders de wereld ervaren en interpreteren - hoewel dat 'interpreteren' ook weer een uitermate modern woord is. En dat postmoderne bevragen van kunst nu, ja dat is heel erg nu, deze tijd, deze mentaliteit. De mate van afstandelijkheid die dat vraagt, dat die kunst tot analyseerbaar object maken, dat kom je in vroegere culturen amper tegen, en zeker niet in de wereld van de sjamaan.
En wat betreft die historici en de moord op Fortuyn... Ook tegenwoordig nog zijn de emoties daar omheen te groot om tot een goed afgewogen verhaal te komen. Er is daarvoor afstand nodig, afstand in tijd.
Het uiteengaande en het samenkomende en daaruit de schoonste harmonie - Heraclitus
Als je zaken als deze post, voorzie dan in onderbouwing. Je zegt niet waarom wat je zegt zo zou zijn, of waarom dat onwenselijk zou zijn.
Dat zegt hij wel. De stelling "politiek en kunst moet je gescheiden houden"wordt immers gevolgd door de verklaring "anders wordt het politieke kunst of kunst politiek". Lijkt mij heel kort en helder (en aanvechtbaar dus een prima aanzet voor verdere discussie, zoals ED al begonnen is).
Allemaal goed en wel, maar er kwam geen enkel argument bij de stelling kijken. Uiteraard, dat vermenging van politiek en kunst tot politieke kunst leidt is zelf-evident. Rogerakkerman ronde echter af met "Neeh" (begrijp: "Dat wil ik niet.") En dan vragen wij (begrijp: de moderators) dat je dat onderbouwd. Die regel is allesbehalve nieuw op WSF. Als iemand die regel echt niet kan aanvaarden, staat het feedbackforum voor hem (of eventueel haar) open. Hier verder on-topic en mét onderbouwing.
In geval van de sjamanen-kunst, ik denk dat dat noch te maken heeft met beheersbaar maken noch met doorzichtig maken van werkelijkheid, want dat is allebei zeer gedacht vanuit een moderne mentaliteit.
Indien deze stelling geldig is, ben je het er dan ook mee eens dat dit evenzeer geldt voor jouw interpretatie van deze sjamanen-kunst?
Ik had het trouwens over kunst heel algemeen, als geintensiveerde en geconcentreerde expressie van van alles wat zich maar voordoet in het mentale, en wat dat mentale op een bepaald moment in wat voor cultuur dan ook van belang vindt tot expressie te brengen. En dat mensen dat doen om te onderzoeken en te communiceren wat men eigenlijk denkt, ervaart, enzovoort. En ook vanuit een drang om te verbeelden natuurlijk, om iets te bedenken, om te spelen, te creeren, creatief te zijn.
Deze definitie sluit weinig uit en heeft daarmee weinig zeggingskracht. Je zult dan bijv. ook moeten erkennen dat ook deze discussie op het wetenschapsforum een kunstzinnige is. Ook de wetenschap zou daarmee het universum van de kunst ingezogen worden. Dat is immers allemaal expressie van het mentale. Zelf heb ik weinig fiducie in een dergelijk brede opvatting van kunst.
Wetenschap is geen geschiedenis van idealen maar van successen.
Wat betreft dat onjuist citeren nog een nadere uitleg: je citeert zodanig dat er zinnen achter elkaar komen te staan die in wat ik oorspronkelijk schreef niets met elkaar te maken hebben. En je doet dat zodanig dat dat jou uitkomt in jouw mening, maar ondertussen schuif je mij dan een uitspraak in de mond die ik zo helemaal niet bedoeld heb. In een integere filosofische discussie is een dergelijke handelwijze not done.
Wat betreft die sjamanen-kunst... Wat ik daarover zeg is strikt genomen mijn persoonlijke interpretatie natuurlijk. Maar er is zoiets als antropologisch onderzoek, dat zijn neerslag heeft gekregen in vele boeken, die gewoon in de handel zijn om te lezen. En strikt genomen kun je zeggen dat dit ook allemaal slechts interpretatie betreft, en dat ik een interpretatie geef van dat onderzoek, enzovoort. En uiteindelijk is dan alle wetenschap slechts interpretatie, waarmee al dat antropologisch onderzoek slechts interpretatie is, en mijn interpretatie daarvan niets anders is dan een mening die ik er zo toevallig over heb. Maar eerlijk gezegd denk ik dat die antropologen best wel op de hoogte zijn van de valkuilen van eigen voorverstaan en vooroordelen en algemeen de westers-moderne 'bril' die men opheeft als men kijkt naar andere cultuur en mentaliteit, bijvoorbeeld die van de aboriginals. Reden waarom men zich tot het uiterste inspant, door bijvoorbeeld een jarenlang verblijf in dergelijke gemeenschappen, om juist in staat te zijn die andere vorm van ervaren in beeld te kunnen brengen.
Wat ik zeg over kunst, je beperkt dat nu tot enkel 'expressie van het mentale'. Maar ik zeg er nog een paar dingen bij is 't niet? Hoewel je wetenschap ook als een vorm van kunst zou kunnen zien, maar waaraan dan eisen vastzitten wat betreft controleerbaarheid en werkbaarheid. Ik denk dat bij bijvoorbeeld nog Leonardo da Vinci wetenschap en kunst een geheel vormden. Waarnaast veel moderne kunstenaars (bijv. Mondriaan) zich ook zagen als een soort van wetenschappers die dachten essentiele aspecten van de werkelijkheid in beeld te brengen.
Kijk, met dat woordje 'kunst' komt er ineens iets in beeld dat zeker niet 'alles' kan betekenen, maar het zal zeker niet ook zijn alleen datgene wat bijvoorbeeld de Romantiek daarover dacht. Maar wat wij daar tegenwoordig over denken, maakt dat we de ornamenten op potscherven van culturen van duizenden jaren geleden zien als reeds een eerste expressie van kunst. En plaatjes daarvan treffen we dan ook aan in historische overzichtswerken van de kunst van de mensheid. En wij kunnen tegenwoordig terug kijken op heel die ontwikkelingsgang, met steeds weer andere vormen, en daarachter steeds andere wereldbeelden en mentaliteiten. En dan ben je uiteindelijk geneigd om zo'n brede omschrijving van kunst te kiezen zoals ik die gedaan heb.
En wat betreft deze discussie, de kunstzinnigheid daarvan... Je zou het kunnen zien als een Socratisch gesprek, een zoeken, afwegen, in beeld brengen van verschillende aspecten, en mogelijk daaruit de geboorte van inzicht. Of in ieder geval het inzicht dat het toch een uiterst complex en moeilijk onderwerp betreft, waar enorm veel aan vastzit. Daarom ook lijkt mij dat postmoderne onderzoek van kunst heel interessant. Is daar al meer uitgekomen dan alleen maar de idee dat de kunst aan zijn einde is gekomen? Persoonlijk zie ik de kunst gewoon doorgaan, zichzelf steeds weer opnieuw uitvinden. Ik denk dat Danto te gretig meegaat met de neiging om maar van van alles het einde te verkondigen. Enige jaren terug werd het einde van de filosofie verkondigd. Maar de filosofie leeft meer dan ooit tevoren. En ook de kunst - handel, musea, architectuur - is wereldwijd een miljardenbuseness. En 'het einde van de geschiedenis' is ook niet bepaald een staand gegeven.
Niettemin lijkt mij dat postmoderne onderzoek heel nuttig. De zoveelste stap in de doorgaande analyse van onze werkelijkheid, van de materie, van culturen, wereldbeelden, het wetenschapsbedrijf, het denken. Wat er ook te zeggen is over kunst, je komt er niet onder uit dat het iets is dat heel erg des mensen is, dat het gekoppeld is aan een complex brein, dat wij elkaar uitgebreide interpretaties vertellen van de werkelijkheid, en dat wij daar ook gestalte aan geven in een eindeloze reeks van expressies. En dat ons dat inmiddels, analytisch uiteengelegd, meer specifiek gemaakt, die hele waaier heeft gegeven van religie en filosofie en wetenschap en wiskunde en kunst. Maar dat eigenlijk dit alles tezamen onze kunst is. Met uiteindelijk daaromheen nog altijd de werkelijkheid, als nog altijd maar beperkt begrepen enigma.
Het uiteengaande en het samenkomende en daaruit de schoonste harmonie - Heraclitus
Wat betreft dat onjuist citeren nog een nadere uitleg: je citeert zodanig dat er zinnen achter elkaar komen te staan die in wat ik oorspronkelijk schreef niets met elkaar te maken hebben. En je doet dat zodanig dat dat jou uitkomt in jouw mening, maar ondertussen schuif je mij dan een uitspraak in de mond die ik zo helemaal niet bedoeld heb. In een integere filosofische discussie is een dergelijke handelwijze not done.
Benedict, als de nabobs manier van citeren maakt dat zijn repliek niet ingaat op wat jij bedoelde, geef dan aan waarom ze dat doen. Indien niet, ga er dan op in, anders praten jullie naast mekaar en dat levert geen discussie op, hoe integer je dan ook bent.
Nou, ik denk dat ik de hele tijd al heel duidelijk inga op wat Nabob schrijft.
Maar als aanvulling dan nog het volgende:
Kunst heeft ook iets van het schrijvcen van een dagboek, dat mensen doen om bijvoorbeeld beter te weten te komen wat hen beweegt of om het eigen denken meer helder te krijgen. Waarbij komt dat het maken van een kunstwerk meteen ook het ontdekken is ervan, het beter in beeld krijgen, het uitkristalliseren van wat eerst nog maar een vaag idee was.
En wat betreft het verschil van de sjamaan en de postmodernist, dan denk ik dat die sjamaan veel meer een participerend en holistisch ervaren heeft van de werkelijkheid, en de postmodernist veel meer een objectiverend en analyserend ervaren. Bijvoorbeeld het Baconiaanse 'het de natuur op de pijnbank leggen' om haar 'haar laatste geheimen te ontfutselen', dat zou hij waarschijnlijk volstrekt niet kunnen bevatten, omdat het zeer ver verwijderd is van hoe hij natuur ervaart. Zoals wij met onze modern-westerse mentaliteit maar moeilijk het ervaren van aboriginals kunnen navolgen. Hoewel ik met dit laatste niet teveel wil generaliseren natuurlijk, want de variatie in mentaliteit en wereldbeeld lijkt de laatste decennia zeer toe te nemen, zozeer als er sprake is van neo-animisme en neo-mystiek naast het meer gebruikelijke ego- en materie-georienteerde bewustzijn.
Het uiteengaande en het samenkomende en daaruit de schoonste harmonie - Heraclitus
Wat betreft dat onjuist citeren nog een nadere uitleg: je citeert zodanig dat er zinnen achter elkaar komen te staan die in wat ik oorspronkelijk schreef niets met elkaar te maken hebben. En je doet dat zodanig dat dat jou uitkomt in jouw mening, maar ondertussen schuif je mij dan een uitspraak in de mond die ik zo helemaal niet bedoeld heb. In een integere filosofische discussie is een dergelijke handelwijze not done.
Desondanks is het nog altijd zo dat ik jou letterlijk citeer. Wat is nu het probleem? Misschien het volgende: eigenlijk stel je nu ('dat er zinnen achter elkaar komen te staan die in wat ik oorspronkelijk schreef niets met elkaar te maken hebben') dat jouw betoog geen onderlinge samenhang kent en dat ik daar misbruik van maak. Ik denk dat je daar gelijk in hebt. Zie dat onheuse citeren van mij dan maar vooral als een uitnodiging aan jouw persoon om wat beter, meer helder en vooral wat meer samenhangend te formuleren. Hier laat ik het bij.
En wij kunnen tegenwoordig terug kijken op heel die ontwikkelingsgang, met steeds weer andere vormen, en daarachter steeds andere wereldbeelden en mentaliteiten. En dan ben je uiteindelijk geneigd om zo'n brede omschrijving van kunst te kiezen zoals ik die gedaan heb.
Hier wil ik tot op zekere hoogte in meegaan. Wat wij tegenwoordig onder kunst verstaan is het weergeven van al die voorbeelden waarvan wij het gevoel hebben (zonder een beroep te doen op expliciet rationele overwegingen en redelijke criteria) dat ze tot de dimensie van de kunst behoren. Het hele verhaal over interpretatie, expressie en beter verstaan van de werkelijkheid zou ik liever achterwege laten. Niet omdat er niet zoiets als de werkelijkheid zou bestaan maar juist omdat je jezelf een louter postmoderne interpretatie van de kunst aanmeet en daarmee op enkel deze wijze tot een verstaan van de kunst probeert te komen. Kunst is méér dan omgang met de werkelijkheid, het is bijv. ook het verhaal van de schoonheid. Kunst één op één in relatie brengen met de werkelijkheid -alsof het een concurrerend alternatief voor de natuurwetenschappen betreft- doet de eerstgenoemde tekort. Maar ik heb zo het vermoeden dat het daar ook wel mee eens bent.
Persoonlijk zie ik de kunst gewoon doorgaan, zichzelf steeds weer opnieuw uitvinden. Ik denk dat Danto te gretig meegaat met de neiging om maar van van alles het einde te verkondigen.
Wat Danto zegt is dat na de Brillo-dozen van Warhol alles kan en mag in de kunst. Kunst is posthistorisch én daarmee pluralistisch geworden. Juist daar ligt het einde van de kunst stelt Danto. Er is geen richtinggevend historisch narratief meer dat de kunst ergens kan brengen. De vraag naar wat kunst is kan simpelweg beantwoord worden met 'alles!'.
Wetenschap is geen geschiedenis van idealen maar van successen.
Ik denk dat kunst vanaf de grottenkunst van duizenden jaren geleden tot nu toe, heel algemeen een geïntensiveerde en geconcentreerde expressie is van geestelijk leven, van het mentale, van een idee, concept, gedachte, emotie, ervaren, wereldbeeld, visie, geloof, metafysica. En dat het daarmee ook een pogen is te komen tot een beter verstaan van werkelijkheid, om dan aldus dit betere verstaan door te geven aan stamgenoten, cultuurgenoten. De eerste kunstenaars waren waarschijnlijk sjamanen. En later waren het mensen die nauw gelieerd waren aan priesters en adel. Het is pas bij mensen als Leonardo da Vinci en Mozart dat zich de worsteling inzet om kunst te maken die meer individueel gekozen is en niet opgedrongen vanuit een bepaald wereldbeeld. En tegenwoordig lijkt kunst geheel autonoom geworden: de kunstenaar stelt iets aan de orde. Maar toch steeds weer in een geintensiveerde en geconcentreerde vorm. Zodat je erdoor gegrepen wordt. Zodat het hoe dan ook, wat dan ook, kunst is.
Trouwens dat Wilders-kunstwerk doet mij heel erg denken aan de voodoo-praktijk van het prikken van naalden in een poppetje. Het lijkt een soort wensdenken: die man moet dood. Maar het kan ook zijn dat de kunstenaar een diepere laag aanboort, en bijvoorbeeld aldus een commentaar levert op de samenleving van tegenwoordig. Hoezeer daarin sympathie en antipathie emotioneel hoog op kunnen lopen, ik denk aan het woord 'demoniseren', met soms daadwerkelijk een moord tot gevolg (Fortuyn). Hoezeer ook dit laatste controversieel is, en historici waarschijnlijk pas over honderd jaar die kwestie nuchter kunnen bekijken.
En dit is jouw citaat:
Ik denk dat kunst vanaf de grottenkunst van duizenden jaren geleden tot nu toe, heel algemeen een geïntensiveerde en geconcentreerde expressie is van geestelijk leven, van het mentale, van een idee, concept, gedachte, emotie, ervaren, wereldbeeld, visie, geloof, metafysica. En dat het daarmee ook een pogen is te komen tot een beter verstaan van werkelijkheid, om dan aldus dit betere verstaan door te geven aan stamgenoten, cultuurgenoten. Hoezeer ook dit laatste controversieel is, en historici waarschijnlijk pas over honderd jaar die kwestie nuchter kunnen bekijken.
Zie je het verschil?
En nu ben je in je wiek geschoten, en verwijt je mij onsamenhangend schrijven.
En ik zie kunst juist niet als een concurrerend alternatief voor de natuurwetenschappen, en ik heb ook meerdere malen uitgelegd waarom ik dat juist niet denk.
Als Danto dat bedoelt met het einde van de kunst, dan ga ik akkoord. Maar dat doet toch helemaal niets af aan wat ik probeer als definitie van kunst? Die Brillo-dozen van Warhol zijn echt wel meer dan alleen maar Brillo-dozen.
Het uiteengaande en het samenkomende en daaruit de schoonste harmonie - Heraclitus
En ik zie kunst juist niet als een concurrerend alternatief voor de natuurwetenschappen, en ik heb ook meerdere malen uitgelegd waarom ik dat juist niet denk.
Ik gaf eerder al aan dat ik wat dat laatste betreft al zo'n vermoeden had. Mijn woorden hadden ook een meer algemene strekking. Namelijk dat we moeten oppassen de kunst niet te verwarren met louter een omgang met de werkelijkheid om deze te doorvorsen op een soort natuurwetenschappelijke wijze. Dat lijkt mij een naieve opvatting.
Kunst als mimetische representatie is, ik heb het al eerder gezegd, juist een vervanging van de werkelijkheid -denk hierbij aan de kunsthistorische studie naar representatie van Ernst Gombrich. Kunst wordt er m.a.w. voor in de plaats gesteld. De werkelijkheid zelf verliest gaandeweg zijn positie t.o.v de kunst. Dat is ook wat Danto betoogt. In de postmoderne tijd is kunst filosofie geworden. Het heeft zichzelf tot onderwerp gemaakt op een bijna hegeliaanse wijze. Dit alles met als doel de eigen betekenis en aard te duiden. Ook hier zul je het wellicht mee eens zijn.
Die Brillo-dozen van Warhol zijn echt wel meer dan alleen maar Brillo-dozen.
Wat zijn het meer dan enkel Brillo-dozen?
Wetenschap is geen geschiedenis van idealen maar van successen.
Puzzels
