Campion schreef:1. Jij hebt het erover dat als je binnen de ruimte lang genoeg 1 kant uit zou gaan, je weer op het begin punt terug komt. Dit kan volgens mij niet omdat als je ergens heen gaat dan een bepaalde tijd verstrijkt waardoor je dus niet meer op het zelfde punt kunt terug komen omdat dat punt in het verleden ligt. Zo zou je dus meer in een spiraal lopen (om even in de 2d vergelijking te blijven).
Klopt deze gedachtegang een beetje?
Klopt, het is inderdaad niet op hetzelfde punt in de ruimtetijd. Wel hetzelfde punt in de ruimte, maar dan op een ander moment. Net zoals dat jij iedere dag dat je thuis komt, eigenlijk steeds op een andere plek komt (in de ruimtetijd).
Terugkomen op hetzelfde punt in de ruimtetijd zou trouwens ook betekenisloos zijn, je bent/was daar immers al.
2. Je hebt het over tijd als 4e dimensie, maar voor mijn idee kan ik in deze dimensie maar 1 kant uit. Klopt dit ook? Want in de 1e,2e,3e dimensie kan ik zeg maar vooruit, achteruit, links, rechts, naar onderen en naar boven. Ik kan zelfs op mijn kop staan, en nog schuin naar voren enz. Ik kan dus eigenlijk oneindig veel kanten uit. Geld dat dan ook voor de tijd? Of is de tijd dan geen dimensie zoals de eerste 3 dimensies?
Wij kunnen in die dimensie inderdaad maar één kant uit. Of dat voor alles in de ruimte geldt is de vraag, en misschien ook een kwestie van interpretatie, want je hebt bijvoorbeeld deeltjes waarvan natuurkundig gezien de anti-deeltjes eigenlijk hetzelfde zijn maar dan achteruit in de tijd gaan. Als ik me niet vergis kun je bijvoorbeeld een positron ook opvatten als een electron dat achteruit in de tijd gaat, zoiets.
De tijdsdimensie lijkt me anders werken dan de ruimtelijke (temporale en spatiale dimensies heet dat geloof ik ook wel).
In theory, there's no difference between theory and practice. In practice, there is.