Déjà vu

[marit]

Hoi Kokos,

ik ben opgelucht te lezen dat ik niet de enige ben. Ik heb ook een aantal rare symptomen waarvan mijn neuroloog zegt

dat ze door de migraine komen. Toch blijft het beangstigend. Ik zal het kort samenvatten, misschien voor jou een opluchting als je ze herkent en voor mij ook (en als iemand anders ze herkent, laat me dit svp weten want dat stelt me gerust). Ik denk soms dat ik gek wordt! Ik heb vaak dat ik weet wat iemand gaat zeggen een fractie voordat het wordt gezegd en als het dan inderdaad wordt gezegd krijg ik een soort black-out van ongeveer 20 sec (misschien van schrik). Het lijkt een beetje op een deja-vu maar is eigenlijk net iets anders. Ook heb ik soms dat mijn geheugen niet helemaal goed werkt en heb ik flikkerscotomen, hemianopsie (de helft van je gezichtsveld niet zien, dit was 1x) en ik heb 1x gehad dat ik een soort afasie had (ik begon duits te praten tegen een vriendin terwijl ik daar helemaal niet goed in ben). Ik realiseer me nu ik dit zo op een rijtje zet dat het allemaal wel heel gek is. Maar dit is in een periode van 10 jaar opgetreden en meestal in de periode van een hoofdpijnaanval. Ook denk ik wel eens dat die dejavus en geheugenproblemen zichzelf in stand houden doordat ik er bang van ben. Groetjes Marit

[tomas63]

Ook denk ik wel eens dat die dejavus en geheugenproblemen zichzelf in stand houden doordat ik er bang van ben.

Dat lijkt mij sterk. Ook al heb ik er geen verstand van. Ik denk eerder dat tijdens een migraineaanval er willekeurige storingen kunnen optreden in je hersenen, waar je weinig tot niks over te zeggen hebt. Dus ook je angst niet.

Ik heb dejavu's ook wel eens, heel weinig, maar ik kan echt niet voorspellen wat er gaat gebeuren op dat moment. Niet fysiek, heb jij wel eens getracht om op dat moment snel te roepen wat er dan gaat gebeuren om iedereen te overtuigen van wat je overkomt? Die keer dat ik dat dus wilde proberen realiseerde ik me dat ik het dus eigenlijk niet wist, dat het slechts een gevoel was.

Als je achteraf de situatie gaat reconstrueren in je geheugen dan weet je wat er gebeurd is en je had voor de gebeurtenis het gevoel dat je wist wat er ging gebeuren. Deze achteraf reconstructie kan dat gevoel erg versterken.

Eigenlijk is alles wat we meemaken een herinnering van het gebeuren achteraf. En die kan op allerlei manieren verstoord zijn. En al helemaal als je gevoelens (het gevoel van herkenning) ook in de war raken. Het gevoel van herkenning is volgens mij een emotie waar we niet zo erg op letten, maar die heel belangrijk voor ons is. We herkennen onze straat, wijk, kinderen, etc zonder dat we bewust vergelijkingen doen met de beelden en wat er in ons geheugen is opgeslagen. Het komt in ons bewustzijn meestal niet verder dan het gevoel. En dat gevoelssignaal kan net zo goed verstoord worden. Als dat gebeurt in je eigen straat, heb je opeens een heel vreemd en onwerkelijk gevoel. Je weet dat je bijna thuis bent, maar het gevoel zegt van niet. Of gezichtsherkenning etc etc. En ik denk dat migraine dat heel goed kan veroorzaken. En lijkt me heel vervelend.

[flippiekuh]

Hallo,

Ik heb ook periodes waarin ik veel déjà vu's heb (ongeveer een viertal per maand) en periodes waarin ik ze minder heb (tot 1maal per maand of 1 maal om de 2 maand).

Bij mij is het nog wat anders eigenlijk, de misselijkheid en het rare gevoel heb ik ook (meestal wel 15minuten lang) maar bij mij zijn mijn déjà vu's gebaseerd op mijn dromen (ook dromen van jaren terug).

De meeste mensen waaraan ik dit vertel komen dan af met zo van die dingen van "maar dan moet je gewoon tegen je eigen zeggen dat het allemaal niet echt is", wel geloof mij het helpt niet hoor :eusa_whistle: .

Ik ben al enorm gerust gesteld dat er nog mensen zijn die dit vieze gevoel hebben.

Groetjes

[Dido]

Dit geeft een idee over het voorkomen van en over de mogelijke verklaringen ervan:

<object width="425" height="350"></param></param><embed src="" type="application/x-shockwave-flash" wmode="transparent" width="425" height="350"></embed></object>

Dido

[annemarijke45]

Hallo

Helaas lees ik dat deze forum al een tijdje bestaat en op dit forum misschien niet meer gereageerd wordt, maar ik probeer het toch maar :eusa_whistle:

Na een intensieve ziekenhuis opname , waarvan 8 weken verplicht liggen in een verpleeghuis en daarna 6 weken revalidatie, in een revalidatiecentrum, ben ik eind oktober thuis gekomen, nadat ik 1 week thuis was, kreeg ik paniekaanvallen en daarnaast , ik noem het maar dejavus, het zijn flitsen die ergens een vlaag van herkenning vinden, dat kan heel breed zijn, kijk in de krant en "flits" komen er flitsen van iets van herkenning, zelfde met mensen die praten(het is dus niet altijd zo dat het linkeroog wat eerder waarneemt !! aangezien dit dan iets is wat ik hoor!), of tv beelden, het kan heel breed zijn, ik heb zelfs dat mijn dromen zo naar boven komen, alsof ik ze te echt waarneem.

ook ik heb daarbij een heel raar buikgevoel, lijkt of mijn hersenen een eigen leven leiden op dat moment, het duurt niet lang, het zijn flitsen, maar ik raak er behoorlijk van van slag. het is heel heftig, normaal als je iets herkent, kun je dat wel plaatsen,"ach het was een droom, of het is een herkenning"maar dit is voor mij heel heftig. en vooral die angstgevoelens daardoor, ik wil zo graag weten wat het is en wat ik er zelf aan kan doen, wil liever geen antidepressiva slikken,

Doordat ik in het ziekenhuis e.d. heb gelegen, gaat men er vanuit dat ik overspannen ben, de 1 zegt ptts, de ander noemt het dessociatie en weer een ander zegt derrealisatie, maar wanneer ik google vind ik niet overeenkomsten met het voorgeschrevene,

wat k hier lees voelt meer wat ik heb, tis ook zo moeilijk aan een ander uit te leggen wat je ziet en voelt, ik hoop zo dat ik hier een antwoord annex oplossing vind. wacht met spanning een antwoord af

Liefs Annemarijke

[Dido]

Beste Annemarijke,

Ik snap dat het erg lastig moet zijn voor je als je geconfronteerd wordt met zo'n ervaringen én je daarbij de indruk hebt dat verschillende mensen jouw probleem een andere naam geven, waarin je jezelf niet herkent. Los van het feit dat dissociatie, derealisatie en PTSS vaak samen voorkomen en ze dus elkaar niet hoeven tegen te spreken (PTSS is het algemene plaatje, de andere zijn eerder de symptomen), denk ik dat internet jou weinig vooruit zal helpen. Op een forum naar een diagnose en een oplossing zoeken, is al helemaal moeilijk en soms zelfs gewoonweg gevaarlijk. De enige mensen die je echt kunnen helpen zijn professionelen (jouw behandelende arts, huisarts, een psychiater en ev. een psycholoog en neuroloog) nadat ze grondig hebben doorgenomen, samen met jou, wat jij ervaart. Op een forum kàn dat gewoonweg niet.

Zie ook:

2. Persoonlijke psychologische problemen

Vraag niet om hulp bij persoonlijke medische of psychologische problemen. De meeste gebruikers van dit forum zijn niet gekwalificeerd om hier antwoord op te geven. Bovendien is het internet niet geschikt om een diagnose te stellen (hiervoor is uitgebreid onderzoek nodig), noch om de nodige psychologische hulp en ondersteuning te bieden. Een recent onderzoek waarschuwt voor de gevaren van "dokter google".

In geval van medische en/of psychologische problemen kun je bij de huisarts terecht. Indien nodig kan hij/zij je doorverwijzen naar een specialist. We verwijzen hierbij naar de links psychologische problemen en hulpverlening, hier vind je zowel de officiële instanties voor het bieden van psychologische hulp, als een aantal plekken op het internet waar je terecht kunt.

zie: Bijsluiter psychologie en sociologie, Lees mij voor je iets post!

Vandaar, ik denk dat je best (nogmaals) contact neemt met de arts(en) die jou begeleiden. Desnoods kan je bij een andere arts aankloppen voor een second opinion, als je het gevoel hebt dat men jou niet begrijpt. Bij wie je dan best langs gaat, vraag je het best aan jouw huisarts.

Ik wens je het allerbeste toe!

Dido

[annemarijke45]

Beste Annemarijke,

Ik snap dat het erg lastig moet zijn voor je als je geconfronteerd wordt met zo'n ervaringen én je daarbij de indruk hebt dat verschillende mensen jouw probleem een andere naam geven, waarin je jezelf niet herkent. Los van het feit dat dissociatie, derealisatie en PTSS vaak samen voorkomen en ze dus elkaar niet hoeven tegen te spreken (PTSS is het algemene plaatje, de andere zijn eerder de symptomen), denk ik dat internet jou weinig vooruit zal helpen. Op een forum naar een diagnose en een oplossing zoeken, is al helemaal moeilijk en soms zelfs gewoonweg gevaarlijk. De enige mensen die je echt kunnen helpen zijn professionelen (jouw behandelende arts, huisarts, een psychiater en ev. een psycholoog en neuroloog) nadat ze grondig hebben doorgenomen, samen met jou, wat jij ervaart. Op een forum kàn dat gewoonweg niet.

Zie ook:

zie: Bijsluiter psychologie en sociologie, Lees mij voor je iets post!

Vandaar, ik denk dat je best (nogmaals) contact neemt met de arts(en) die jou begeleiden. Desnoods kan je bij een andere arts aankloppen voor een second opinion, als je het gevoel hebt dat men jou niet begrijpt. Bij wie je dan best langs gaat, vraag je het best aan jouw huisarts.

Ik wens je het allerbeste toe!

Dido

Beste Dido

Ontzettend lief dat je zo snel reageert!

Je hebt helemaal gelijk dat ik het bij de artsen moet zijn, ben al bij de neuroloog geweest, voor een ct scan, niets op te zien, loop bij de psych, omdat het allemaal zo complex is en aangezien iedereen (huisarts. psycholoog, psychiater)maar een naam geeft aan mijn verhaal, maakt het mij alleen maar onzeker, je hoopt zo dat er iemand is die mij helemaal invoeld."ow ja dat herken ik en dit heb ik er aan gedaan!!" tuurlijk google is niet het genezend medicijn, maar zoek eigenlijk meer herkenning !!!en horen wat anderen hebben gedaan om er vanaf te komen,

want het gaat mijn leven in negatieve zin beinvloeden,

dank je wel voor je reactie. :eusa_whistle:

[mmmeijer0]

Je omschrijft bijna wat ik ook wel eens mee maak .Alleen krijg ik tijdens zo'n "Deja-vu" geen hoofdpijn en zorg ik dat ik het gevoel onderdruk ,ik heb er dus nooit 10 minuten in gezeten .

Bij mij kunnen bijvoorbeeld woorden die in een film uitgesproken worden zo'n gevoel triggeren ,als ik dan weer uit die beleving ben en dat woord nog een keer af speel is er niks aan de hand .

Ik zal proberen het gevoel te beschrijven ,ik voel eerst letterlijk dat ik de grip op realiteit kwijt raak ,ik wordt angstig (kan ook door het verliezen van de grip komen) en in mijn mond maak ik heel veel speeksel aan en ik krijg een misselijk gevoel .Als ik het gevoel en de gedachten dan onderdruk ben ik er meestal snel weer uit en is alles weer normaal .Vaak krijg ik beelden voor me van heel vroeger ,b.v. ijsjes en snoepgoed die ze toen der tijd hadden ,ik weet het het klinkt erg vreemd .

De eerste keren dat ik met het verschijnsel te maken had was ik gewoon gezond ,nu heb ik er vandaag een aantal keren last van gehad (8-januari) ..terwijl ik vanaf 6 januari grieperig thuis zit (dus verlaagde weerstand) .

Bij mij is er wel wat gebeurt dat er mischien mee te maken kan hebben ,in 2005 heeft mijn vader zich helaas van z'n eigen leven berooft .Het gekke is alleen dat de "Deja-vu's" niet gelijk zijn begonnen .

Ik hoop dat iemand iets aan m'n input heeft en mij mischien ook kan vertellen wat ik heb .Ik heb tijdens het typen van dit bericht ook alweer dit vreemde gevoel gehad .Ik kreeg wel weer beelden in m'n hoofd die me aan vroeger deden denken ,het vreemde is dat ik dit keer pas na een paar minuten misselijk werd en speeksel aanmaakte .

voor het geval ik deze thread uit het oog verlies ,wil je dan mailen als je op mij persoonlijk reageerd?

<knip: e-mailadressen in posts niet toegestaan>

Groetjes ,Martin

[ypsilon]

Hallo mmmeijer0, welkom op Wetenschapsforum!

Bij mij is er wel wat gebeurt dat er mischien mee te maken kan hebben ,in 2005 heeft mijn vader zich helaas van z'n eigen leven berooft .Het gekke is alleen dat de "Deja-vu's" niet gelijk zijn begonnen .

Ik hoop dat iemand iets aan m'n input heeft en mij mischien ook kan vertellen wat ik heb .Ik heb tijdens het typen van dit bericht ook alweer dit vreemde gevoel gehad .Ik kreeg wel weer beelden in m'n hoofd die me aan vroeger deden denken ,het vreemde is dat ik dit keer pas na een paar minuten misselijk werd en speeksel aanmaakte .

We staan helaas geen persoonlijke medische of psychologische hulpverlening toe via het forum, om de reden dat de meeste van onze gebruikers hier niet voor gekwalificeerd zijn, en dat (voor degenen die er wel voor gekwalificeerd zijn) een goed diagnostisch onderzoek via het internet zelden mogelijk is.

Het is blijkbaar iets waar je toch redelijk wat last van ondervindt. Het lijkt me dan ook aangewezen dat je hierover je huisarts aanspreekt. Hij of zij kan je eventueel doorverwijzen naar andere artsen of een psycholoog/psychiater. (En als dat nodig is, is dat niets om je over te schamen. Je ziet dat er wel meer mensen zijn met vergelijkbare problemen. Ik wens je in ieder geval sterkte toe.)

voor het geval ik deze thread uit het oog verlies ,wil je dan mailen als je op mij persoonlijk reageerd?

<knip: e-mailadressen in posts niet toegestaan>

Het is geen al te best idee om je e-mailadres zomaar op internetfora achter te laten. Spambots die fora afschuimen kunnen je adres zo veel te gemakkelijk oppikken en voor je het weet zit je inbox vol reclame. We hebben een betere methode: klik rechtsboven, naast de titel van dit topic op "opties > volg dit onderwerp" en vink de derde optie aan in het menu dat je krijgt. Dan krijg je vanzelf een mailtje als er in dit topic gereageerd wordt.

[ederooy]

Ik ken deze gevoelens ook heel goed. Ik heb ook de diverse onderzoeken gehad (CT-scan, MRI-scan) maar nog steeds weten ze niet wat het is. Het nadeel van de artsen is dat ze altijd eerst in het dossier kijken en daar vaak de conclusie van hun collega overnemen.

Ik werd door de "toevallen" zo angstig dat ik intussen een angst- en paniekstoornis ontwikkeld heb. Het begon met dat ik ineens door één oog niets meer zag. Ik dacht dat ik een hersenbloeding kreeg. Ik had van te voren nog nooit een dergelijke aanval gehad.

Ik begrijp heel erg goed dat mensen op een forum gaan zoeken wat het zou kunnen zijn. Artsen zijn vaak afstandelijk en wanneer het niet helemaal duidelijk is wat het is, plaatsen ze het gewoon in een hokje, ongeacht of dat dit waar is. Wanneer je dan een second opinion aanvraagd heb je vervolgens weer een grote kans dat deze arts de mening van de vorige arts overneemt.

Maar al te vaak is het voorgekomen dat artsen niet verder keken dan hun neus lang was. De patiënt gaat vervolgens op internet zoeken en ontdekt dezelfde symptomen. Door deze informatie krijgt de patiënt een stuk rust omdat hij/zij niet de enige op deze wereld is met dit probleem. Alleen al die rust wordt vaak niet gegeven door de artsen.

Ook komt het maar al te vaak voor dat de patiënt oplossingen op het internet vindt welke hij/zij aandraagd bij de behandelend arts, waar de arts vaak niet aan gedacht heeft. We leven tegenwoordig in een maatschappij waarbij ook verlangd wordt dat je zelf heel allert en mondig bent.

Ik ben dus een grote voorstander van lotgenoten contact en zoeken op het internet. Natuurlijk moet je voorzichtig zijn met de informatie die je daar vindt, maar is dit ook niet met de informatie die de arts geeft? Hij heeft het ook allemaal moeten leren vanuit teksten die hem aangeboden zijn. De arts heeft zelf vaak niet de kwaal gehad en heeft er dus nooit 100% ervaring mee. Wanneer de arts na een dag werken naar huis gaat neemt hij de kwaal niet mee. Degene die last heeft van de kwaal daarentegen wel. Deze is dus meer gemotiveerd om een oplossing voor de klachten te vinden.

[317070]

Ik begrijp heel erg goed dat mensen op een forum gaan zoeken wat het zou kunnen zijn. Artsen zijn vaak afstandelijk en wanneer het niet helemaal duidelijk is wat het is, plaatsen ze het gewoon in een hokje, ongeacht of dat dit waar is. Wanneer je dan een second opinion aanvraagd heb je vervolgens weer een grote kans dat deze arts de mening van de vorige arts overneemt.

Het kan natuurlijk ook zijn dat ze het gewoon met elkaar eens zijn, after all, ze krijgen beide dezelfde symptomen te zien. Als je dingen die je op het internet zag, aandraagt bij een arts is er inderdaad geen probleem mee, maar dikwijls gebeurt dit laatste niet. Overigens staat het vrij om een arts te vragen niet te lezen wat de vorige conclusie was om tot een echte second opinion te komen. Misschien vereist dit eventjes op de strepen staan, maar dan weet je het ook meteen.

Ook is het dikwijls zo dat placebo-effect en/of spontane genezing worden verward met een echt middel, hierdoor kan iets waarvan iemand die overtuigd is dat het werkte helemaal niet werken bij jou, en zelfs schadelijk zijn. Omgekeerd kan het ook leiden tot een 'het zal wel niet zo belangrijk zijn', wat ook niet altijd de bedoeling is.

[Dido]

Ik ken deze gevoelens ook heel goed. Ik heb ook de diverse onderzoeken gehad (CT-scan, MRI-scan) maar nog steeds weten ze niet wat het is.

Tja, meestal is er ook geen diagnose te stellen dmv. beeldvorming (CT, MRI), als er geen duidelijk biologische basis is voor de klachten. En bij psychologische/ psychiatrische klachten zoals angst & paniek (en ev. ook een déja-vu) is dit wel vaker zo dat er op beeldvorming niets te zien is.

Het nadeel van de artsen is dat ze altijd eerst in het dossier kijken en daar vaak de conclusie van hun collega overnemen.

Als je een second opinion vraagt aan een andere arts van een ander ziekenhuis of een andere huisarts, krijgt die enkel de info die jijzelf of die jouw verwijsbrief aanbrengt. En dan kan men niet zomaar het dossier inkijken over jou van een collega. Zo zit dit toch in België en het zou me ten zeerste verwonderen mocht dit anders zijn in Nederland. Het beroepsgeheim laat dit niet toe, tenzij je daarvoor uitdrukkelijk jou toestemming geeft.

Als je in hetzelfde ziekenhuis blijft, is het wél vaker zo dat het dossier wordt ingekeken.

Bovendien heeft dit ook een meerwaarde: het is zinloos van telkens opnieuw dezelfde onderzoeken te laten herhalen (waarbij een andere arts dus steeds 'dezelfde' plaatjes te zien krijgt). Bovendien staat een patiënt dan steeds weer bloot aan één of andere straling, wat ook weer z'n nadelen kan hebben.

Wanneer je dan een second opinion aanvraagd heb je vervolgens weer een grote kans dat deze arts de mening van de vorige arts overneemt.

Zie hierboven: klopt niet steeds.

Artsen zijn vaak afstandelijk en wanneer het niet helemaal duidelijk is wat het is, plaatsen ze het gewoon in een hokje, ongeacht of dat dit waar is.

...

Maar al te vaak is het voorgekomen dat artsen niet verder keken dan hun neus lang was. De patiënt gaat vervolgens op internet zoeken en ontdekt dezelfde symptomen. Door deze informatie krijgt de patiënt een stuk rust omdat hij/zij niet de enige op deze wereld is met dit probleem. Alleen al die rust wordt vaak niet gegeven door de artsen.

Ik merk in elk geval behoorlijk wat wrok tegenover (jouw) artsen. Als je het gevoel hebt dat zij jou niet begrijpen, dan is het belangrijk dat je dit bespreekt met een arts die jij wel voldoende vertrouwt (jouw huisarts???). Er lopen echt wel heel wat artsen rond die wél langer kijken dan hun neus lang is, niet zo afstandelijk zijn én wel degelijk rust kunnen brengen.

Verder lijkt het me essentieel dat je met jouw huisarts overloopt welke behandelopties er zijn voor jouw problemen. Een psycholoog/ psychotherapeut inschakelen die jou leert omgaan met jouw angst en paniek is daar bijvoorbeeld één van.

Ik ben dus een grote voorstander van lotgenoten contact en zoeken op het internet.

Sommige mensen voelen zich inderdaad heel goed bij een zelfhulpgroep. Als je daar nood aan hebt, is dit een optie.

Natuurlijk moet je voorzichtig zijn met de informatie die je daar vindt, maar is dit ook niet met de informatie die de arts geeft? Hij heeft het ook allemaal moeten leren vanuit teksten die hem aangeboden zijn. De arts heeft zelf vaak niet de kwaal gehad en heeft er dus nooit 100% ervaring mee.

Een arts heeft meestal ook de ervaring van heel veel patiënten die gelijkaardige klachten hebben geuit. Hoe zij dit ervaren hebben, hoe zij ermee omgegaan zijn en wat hen het beste heeft geholpen. Dit vinden ze vaak niet in de boeken, maar veel artsen bezitten (gelukkig) ook deze kennis/ ervaring.

En verder... artsen zijn ook mensen. Dit betekent dat zij ook vroeg of laat patiënt zijn geweest/ worden. Of hun naasten maakten ernstige ziektes door. Ze zitten dus helemaal niet op die 'ivoren toren', zonder veel ervaring met pijn, verdriet en ziekte.

Al zal je er zeker vinden waarbij dit wel zo is. En dan zoek je best iemand anders. Want nogmaals, wees er maar zeker van dat er heel wat betrokken artsen rondlopen.

Wanneer de arts na een dag werken naar huis gaat neemt hij de kwaal niet mee.

Gelukkig dat een arts niet elke kwaal van z'n patiënt meeneemt naar huis... Of hij is helemaal niet meer in staat om nog maar iemand van z'n patiënten te helpen.

Degene die last heeft van de kwaal daarentegen wel. Deze is dus meer gemotiveerd om een oplossing voor de klachten te vinden.

Al is 'er middenin zitten' ook dikwijls een hindernis. Aangezien je dan soms verblind wordt door jouw eigen angsten en wensen. Het is niet voor niets dat artsen dikwijls slechte artsen zijn voor zichzelf... Objectiviteit én vooral, er even kunnen uitstappen (als arts), is juist vaak essentieel om mensen goed te kunnen helpen.

Alles bij elkaar genomen: internet doet vaak méér kwaad dan goed. Op een forum hengelen naar een diagnose is voor velen geen goede aanpak. Het lijkt me een veel betere aanpak om deze energie te stoppen in het zoeken naar een arts die jou wel ligt en die tijd voor je vrijmaakt. En je vindt ze zeker, ze zijn helemaal niet zo zeldzaam.

Dido

[ypsilon]

We begrijpen dat het aangenaam kan zijn om lotgenoten te vinden via het internet. We denken echter dat er plaatsen zijn op het internet die daar beter voor geschikt zijn. Een aantal van die plaatsen vind je hier. Wetenschapsforum is echter een andere omgeving: dit forum is bedoeld voor wetenschappelijke discussie, en dit topic is daar geen voorbeeld van. Dit topic wordt daarom gesloten.

[Dido]

Voor de geïnteresseerden: een vlot leesbare én interessante tekst over déjà-vu, met daarin de enkele wetenschappelijke theorieën die dit fenomeen proberen te verklaren: How déjà vu works

Dido