Dogma in religieuze en wetenschappelijke paradigma's

[theoriegeladen]

Ik denk dat er verschillende perspectieven zijn tegenoverstaande de mens als mens. Het perspectief bepaalt de kennis die je krijgt.

In de eerste plaats is er de mens als top of the chain. Vanuit dit perspectief zijn we een winnaar. Het meest intelligente dier dat over geavanceerde mogelijkheden beschikt voor communicatie en techniek. Verworven door zichzelf voor zichzelf.

Dan is er het er het perspectief van de eeuwigheid. Wat zijn wij meer dan dat eindige perspectief? Hoe verhouden wij ons tot de cosmos, tot het absolute, het eeuwige? En wat zegt dit perspectief over ons als hyperontwikkelde mensen?

Geven deze twee perspectieven niet meer aan dan dat wij een product zijn van onze omgeving? Niet meer dan een complexe schakel koolstof en eiwitten? Of geeft het perspectief van de eeuwigheid ons inzicht in onze goddelijkheid?

Ik weet het niet? Ik kan mezelf heel groot voelen en heel klein, maar mensen blijven mensen. Daar gaat het denk ik om, dat je beseft zowel een eindigheid als oneindigheid te bezitten. Absoluut geloof in een religie of wetenschap is daarom af te keuren.

Of wij nu dan een duidelijk beeld hebben? Als ik kijk naar waar we vandaan komen, als ik besef dat ik niet meer dan een complexe schakel ben van een natuurkundig proces, dan denk ik dat we nu een duidelijk beeld hebben van de cosmos. Als ik dat alles overzie, er afstand van neem, dan is het eindig.

[theoriegeladen]

Ik zie kennis trouwens als iets dat onveranderlijk in de mens ligt. Zelf-bewustzijn bepaald dus de mate van kennis. Alles buiten ons (waarneming) wordt door gedachtes verbonden aan die kennis. Het gaat te ver om die kennis aangeboren te noemen, maar ik denk dat zij wel degelijk is verbonden aan ons menszijn.

Ons beeld van de cosmos zie ik verbonden aan bepaalde begrippen van onze kennis. Deze gedachtes leiden tot bepaalde vermoedens en geloofsovertuigingen.