colloiden

[narda]

Kan er iemand mij iets meer vertellen over coagulatie van colloidale oplossingen? Wat is dit juist?

thx

x

[rwwh]

Een colloide is een oplossing van kleine deeltjes (wel veel groter dan een molecuul) die mooi blijven zweven. Het coaguleren betekent dat die deeltjes aan elkaar gaan plakken zodat ze als klontjes toch gaan scheiden van de rest van de vloeistof.

Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Collo%C3%AFde

[mironteau]

Zoals je op wiki kon lezen, is een colloidale oplossing stabiel. Dat dankt zij aan het feit dat de positieve en negatieve ladingen elkaar in evenwicht houden (denk maar aan eiwitten: carbonzure en amino groepen zijn bij een bepaalde pH waarde allebei in ionen gesplitst en trekken elkaar aan/stoten elkaar af. (Zwitterion)

Door de pH te verhogen of te verlagen ga je ervoor zorgen dat de negatieve of positieve ladingen verdwijnen, waardoor je colloide gedestabiliseerd wordt. Dat principe wordt toegepast om een gepocheerd ei te bereiden: ipv het eiwit te destabiliseren door temperatuursverhoging (koken, bakken) ga je het met azijn aanzuren, waardoor het eveneens "denatureert". Nog een andere methode van destabilisatie bestaat erin het oplosmiddel te veranderen door bijvoorbeeld alcohol toe te voegen.

Wellicht zijn hier mensen aanwezig die mijn uitleg kunnen verbeteren, cq aanvullen?

Groeten,

[Robin85]

ja, in feite zijn die colloiden of 'sols' over het algemeen negatioef geladen. Dit belet hen om uit te vlokken aangezien zij elkaar afstoten. Daarom worden vaak middelen toegevoegd die die grensvlakpotentiaal van deze colloiden verlaagd. vb Al³⁺ en Fe³⁺ (vaak sulfaatzouten hiervan) worden daar vaak voor gebruikt. Zij 'neutraliseren' als het ware de lading van die colloïddeeltjes en geven deze de kans om te coaguleren (samenklonteren) en vervolgens te bezinken.

Dit proces wordt vaak in de afvalwaterzuivering gebruikt.

[rwwh]

Colloiden hoeven helemaal niet geladen te zijn. Natuurlijk geldt dat wel voor eiwitcolloiden zoals melk, die dan ook bij het iso-elektrisch punt (waar de eiwitten netto ongeladen zijn) uitvlokken.

De echte onderliggende eis is dat als twee colloidbolletjes tegen elkaar botsen, ze niet aan elkaar mogen blijven plakken. Dat kan met eiwitten, maar ook met silica- of latexbolletjes!

[woelen]

ja, in feite zijn die colloiden of 'sols' over het algemeen negatioef geladen. Dit belet hen om uit te vlokken aangezien zij elkaar afstoten. Daarom worden vaak middelen toegevoegd die die grensvlakpotentiaal van deze colloiden verlaagd. vb Al³⁺ en Fe³⁺ (vaak sulfaatzouten hiervan) worden daar vaak voor gebruikt. Zij 'neutraliseren' als het ware de lading van die colloïddeeltjes en geven deze de kans om te coaguleren (samenklonteren) en vervolgens te bezinken.

Dit proces wordt vaak in de afvalwaterzuivering gebruikt.

Dit principe is toch iets anders. De deeltjes bezinken, maar dat komt vooral door opname van de ijzer(III) of aluminium ionen. Dus niet alleen de colloid deeltjes bezinken, maar de metaalionen ook.

[Beryllium]

Zoals je op wiki kon lezen, is een colloidale oplossing stabiel.

Feitelijk ben ik het daar niet mee eens, in zoverre dan dat een colloide helemaal niet per se stabiel is.

Tenzij een masterstage SERS heb ik veel met zilvercolloiden gewerkt, en 1 van de dingen die ik daar heb geleerd, is wel dat zilvercolloiden feitelijk per definitie instabiel zijn. Wat je ook probeert, veel langer dan een weekje of 2 blijven ze niet goed.

Goudcolloiden zijn een stuk stabieler.

Thee is juist weer enigszins instabiel: laat maar eens een kop thee een paar uur staan. Je zal zien dat hij toch wat uitvlokt.

[hzeil]

Colloiden hoeven helemaal niet geladen te zijn.

Colloidale systemen ontlenen hun stabiliteit juist wel doordat ze geladen zijn. Een ongeladen dispers systeem is altijd instabiel t.o.v. het samengebalde systeem omdat het samenballen zorgt voor een veel kleinere oppervlakte/volumenverhouding, voor een kleinere oppervlakte-energie en daarmee voor een kleinere Gibbs vrije energie G. van een stof.

Maar, hoe groot is ons colloidale deeltje eigenlijk? Een deel van de electrolietoplossing moeten we ook nog rekenen als behorende tot het colloidale deeltje. De deeltjes lading wordt dan de algebraische som van de ladingen in het deeltje zelf, in de sternlaag en in de (diffuse) gouylaag. Er is dus sprake van een ladingsverdeling in axiale richting rondom een bolvormig colloidaal deeltje. Dit wat betreft de electrostatische krachten.

Voor de hydrodynamica, het bewegen van het colloidale deeltje in het water, geldt een andere definitie van deeltjesgrootte. Namelijk die groote waarbij het water zich nog net niet vrij kan bewegen t.o.v. het deeltje. Eigenlijk is deze tweede definitie nog het belangrijkste omdat de ( zeta-) potentiaal in dit hydronamisch afschuifvlak bepalend is voor de interactie van het deeltje met een electrisch veld. En niet dus de deeltjes lading.

[taam]

Ik ben zelf bezig met een exp waarbij antistoffen aan latex worden gekoppeld. Echter hebben we wat moeite om colloïdale stabiliteit te verkrijgen. Iemand tips voor ingrediënten die stabiliteit verhogend werken?

Peter Taam