Een zuur herken je aan de aanwezigheid van een waterstofatoom. Dat wil natuurlijk niet zeggen dat alle moleculen met een waterstofatoom een zuur zijn, in tegendeel. Een zuur bevat ook nog een zuurrest die is opgebouwd uit niet metalen, zoals bijvoorbeeld zwavel en zuurstof. Organische zuren worden gekenmerkt door de groep "COOH". Het "herkennen" van zuren doe je vooral vanuit "van buiten weten".
Die minnetjes en plusjes duiden de lading van het atoom aan (die dan ionen zijn). Een zuur is meestal negatief geladen (als het geladen is!) en base meestal positief. Dit komt omdat zuren een waterstofion afstaan en basen er één opnemen (volgens bepaalde zuur-base defenities toch voor ik hier bepaalde mensen op mijn dak krijg ), waardoor hun lading verandert. Dit is al minder leek natuurlijk omdat je een idee moet hebben van de ladingen van elementaire deeltjes en atomen.
Wie zuren en basen perfect zou begrijpen, staat wellicht bij de verklaring van het leven... In ons lichaam en dat van andere dieren zijn er verschillende temperaturen en de zuurtegraad is anders naargelang het proces dat er dient te gebeuren (hoewel verbranding van koolstof met zuurstof naar pure broeikasgassen - hihi, de onnozelaars van de opwarming - CO2 en H20 wel de belangrijkste is).
Ik grijp oh zo graag terug naar de uitleg zoals die in de boeken in de jaren 1950 veel duidelijker was dan nu:
In één liter water bevinden zich normaal 1 over 10 miljoen grammoleculen waterstof-ionen (en daarnaast ook nog hydroxyl-ionen, zie de persoon hierboven met zijn groep). De pH van dit water is 7 bij deze concentratie.
Als de concentratie stijgt naar 1 op 1 miljoen dan wordt de zuurtegraad (pH) al 6. Bij een concentratie 1 op 100 of 10 tot de minus tweede, kom je op een pH van 2 uit.
Sorry dat ik het hier dan ook eens met een praktische uitleg over planten verder toelicht:
De pH-waarde van de bodem (onze aarde) is zeer belangrijk voor plantengroei. De meeste kropgewassen houden niet van zure grond (rhododendrons dan wel weer wel), dus liefst pH 7 tot 8). Hier gaat men dikwijls kalk aan de bodem toevoegen om de zuurtegraad te doen dalen.
Nu kun je de wetenschappelijke analyse hierboven wellicht beter volgen?
Nog een praktische oefening?
Jouw lichaam houdt van een pH rond de 7,4 (zeer zwak basisch). Maar je maag moet natuurlijk alles kunnen verteren en houdt van de sterke zuurwaarde pH = 2.
Als je deze praktische dingen in het hoofd houdt, dan zul je wel ontdekken waar koolstof in brand vliegt om de boel te verbranden... en zul je ook met je plusjes en minnetjes ze beter kunnen onthouden.
Als je me gek vindt, laat het me weten, als ik de formules verder moet uitwerken, zeg je het ook maar, maar ik geef zelf soms les en kan het soms niet laten een paar denkstappen bewust achterwege te laten om de activatiegraad in je neuronen te bevorderen...
Liefs van rebels Van Belletje uit Bellegem en bedankt voor de vraag die ook onszelf nog dikwijls tot vergissingen doet leiden (gelukkig maar; denken is evolueren).
Als ik achteruit ga, is het om een aanloop te nemen.
de H3O+ is in feite verantwoordelijk voor de zure eigenschappen
de OH- voor de basische eigenschappen wat dit samen een neutraal product geeft.
Als ik die H3O bekijk naar valentie-elektronen toe dat zie ik rond de O met 6 elektronen 3H's met elk 1 elektron zweven. Dit geeft 9 ipv de edelgasconfig. In wat resulteert die 9 ipv 8?
Bij de OH heb ik er maar 7 ipv 8 ==> heeft dit een weerslag op het herkennen van zuren/basen?
Houdt dit in dat de H3O er inderdaad één H kan afstaan en OH er één kan opnemen?
Bij hydronium heeft 1 van de 3 H's zelf geen elektron meer. Dit heet een datieve covalente binding. Beide bindingselektronen komen van 1 vrij elektronenpaar van het zuurstof vandaan. Nu weet je ook waarom je er niet uitkomt bij hydroxide.
En denk eens hierover na ook: water aan de ene kant, en een zuur aan de andere kant waarmee je elektriciteit kunt maken... Toch gaat er geen energie verloren in gelijk welk proces. Maar eigenlijk is deze formule toch een... klein chemisch wonder!
Als ik achteruit ga, is het om een aanloop te nemen.