Liefde..waarom?

[Kleine Psycholoog]

Ik ben op mijn site over liefde bezig aan een psychologisch gedeelte en ik wil erop in gaan tot in de diepste puntjes..dus daar komt het...

Hoe ontstaat liefde? waarom worden wij verliefd? en wat is de diepliggende gedachte erachter? komt het uit de oertijd? of willen wij mensen gewoon onze verlangens vervullen?

En als het stuk gaat willen we weer opnieuw beginnen, waarom na die keer pijn gehad te hebben??

Wie kan mij vertellen hoe het werkt.....

Liefs Kleine Psycholoog

[Napoleon Dynamite]

Ik doe onderzoek over relaties en verliefdheid.

Ik neem hier twee standpunten in:

• Verliefdheid ontstaat vanuit het evolutionair voordeel dat je eruit haalt: overdracht van genen, nageslacht (De mens in de schemerzone van de rationaliteit en de instincten)
• Liefde en relaties moet je aanzien als sociale fenomenen
  
  (let wel; ik ben een van de weinige mensen in de wereld dat tegen een relatie aankijkt als een groepsproces).
  
  Als theorie gebruik ik de social identity theory waarbij het zelfbeeld een focaal construct is. Mensen bevatten een persoonlijk zelfbeeld en/of een sociaal zelfbeeld afhankelijk van de situatie. Het idee is dat mensen streven naar een positief zelfbeeld wat ze vanuit de persoon of de groep kunnen halen.
  
  Om je een voorbeeld te geven: een verstikkende relatie is een relatie waarbij de sociale identiteit overmatig centraal staat. Men identificeert zich zo hard met "het koppel" dat je geen aandacht meer hebt voor de eigen ontplooiingsmogelijkheden.

Natuurlijk is dit een ruwe schets. En zal je het misschien niet echt begrijpen.

Als je er meer over wilt weten, mag je een PMtje sturen. Ik heb wel een onderzoekje waar bijvoorbeeld de gevolgen van kwaadheid in een relatie worden uitgelegd.

[trudo]

Ik neem hier een puur biologisch standpunt

Hoe ontstaat liefde? liefde onstaat als een reactie van een organisme op hormanale stoffen uitgescheiden door een ander organisme van dezelfde soort en een ander geslacht

waarom worden wij verliefd? als een soort middel waarop ons lichaam (onze genen?) kan beïnvloeden met wie we genen uitwisselen

en wat is de diepliggende gedachte erachter? de mens voegt er een sociale dimensie aan toe

komt het uit de oertijd? waarschijnlijk wel

of willen wij mensen gewoon onze verlangens vervullen? het hormoon dat afgescheiden word in ons lichaam, is als een soort natuurlijke drugs

[pietertje]

Bij liefde spelen volgens mij twee zaken een belangrijke rol. Het verlangen naar sex is natuurlijk de motor achter liefde, of zeg maar verliefdheid.

Daarna ontstaat langzaamaan iets dat je ook vriendschap zou kunnen noemen, maar omdat het in een sexuele relatie plaatsvindt, spreken we over liefde. Ik hoor partners in een huwelijk wel eens zeggen dat ze echte maatjes zijn (geworden), waarbij ik me dan soms afvraag of het in bed ook (nog) zó goed gaat. Of maak ik me dan voor niets zorgen?

Sex draait eigenlijk om spanning en afwisseling, terwijl vriendschap draait om zekerheid en vertrouwen. En dat spreekt elkaar dus een beetje tegen, waardoor het aangaan en hebben van een liefdesrelatie ons voor (zeer) moeilijke keuzes kan stellen.

Waarom mensen toch steeds weer nieuwe relaties willen aangaan, moge duidelijk zijn, met als bijkomende reden dat men zich ook zeer gevleid kan voelen, wanneer een ander je "goed genoeg" vindt om een (sexuele) relatie mee aan te gaan. Het streelt dus ook nog eens je ego.



Minder duidelijk wordt het wanneer dezelfde mensen elkaar toch steeds weer opzoeken, ook al is reeds duidelijk gebleken dat de relatie niet werkt, zoals door wederzijdse of eenzijdige mishandeling, of middels een huizenhoge muur van list en bedrog tussen de partners. En toch schijnen ze niet zonder elkaar te kunnen, want het lukt hen maar niet om (voorgoed) te scheiden.

Daarover zul je wel nooit alles te weten komen,....Kleine Psycholoog.

Maar mocht je er dieper op in willen gaan, dan moet je het maar laten weten. Wat ben je trouwens allemaal van plan met je site, en waar kan ik hem vinden? Ik wil zelf ook een soort psychologisch discussie en hulpverlenings forum starten. Heb je ook nog tips voor mij, inplaats van ik alleen voor jou?

Vriendelijke groet

Pieter

[ZonnTroLL]

...Bij liefde spelen volgens mij twee zaken een belangrijke rol. Het verlangen naar sex is natuurlijk de motor achter liefde, of zeg maar verliefdheid...

Pietertje, met het grootste deel van de tekst ga ik min of meer akkoord of kan ik begrijpen,alleenj geldt voor mij het meeste niet.

Met dit gezegde hierboven ben ik minder akkoord:

Het verlangen naar seks de natuurlijke motor achter liefde?

Ik ervaar dat toch anders.

[Napoleon Dynamite]

Bij liefde spelen volgens mij twee zaken een belangrijke rol. Het verlangen naar sex is natuurlijk de motor achter liefde, of zeg maar verliefdheid.

Daarna ontstaat langzaamaan iets dat je ook vriendschap zou kunnen noemen, maar omdat het in een sexuele relatie plaatsvindt, spreken we over liefde. Ik hoor partners in een huwelijk wel eens zeggen dat ze echte maatjes zijn (geworden), waarbij ik me dan soms afvraag of het in bed ook (nog) zó goed gaat. Of maak ik me dan voor niets zorgen?

Sex draait eigenlijk om spanning en afwisseling, terwijl vriendschap draait om  zekerheid en vertrouwen. En dat spreekt elkaar dus een beetje tegen, waardoor het aangaan en hebben van een liefdesrelatie ons voor (zeer) moeilijke keuzes kan stellen.  

Waarom mensen toch steeds weer nieuwe relaties willen aangaan, moge duidelijk zijn, met als bijkomende reden dat men zich ook zeer gevleid kan voelen, wanneer een ander je "goed genoeg" vindt om een (sexuele) relatie mee aan te gaan. Het streelt dus ook nog eens je ego.

 

Minder duidelijk wordt het wanneer dezelfde mensen elkaar toch steeds weer opzoeken, ook al is reeds duidelijk gebleken dat de relatie niet werkt, zoals door wederzijdse of eenzijdige mishandeling, of middels een huizenhoge muur van list en bedrog tussen de partners. En toch schijnen ze niet zonder elkaar te kunnen, want het lukt hen maar niet om (voorgoed) te scheiden.

Dat is dan weer een zeer psycho-analytische opvatting (ik lees een beetje Freud maar geen echte concepten) die weinig rekening houdt met de diade. Een relatie is met twee, niet alleen. Je kan het zien zoals de ontwikkelingspsychologische theorieën in de jaren '40-'50 die weinig rekening hielden met de interactionele omgeving. (Daar is pas verandering in gekomen met de gehechtheidstheorieën.

Freud ziet liefde als een vorm van lust waarbij seks centraal staat. Het vrijen kon Freud niet verklaren omdat hij een spanningstheorie voorstelde. De mens streeft naar spanningsreductie.

Hij loste dit ongeveer op door seks te aanzien als Vorlust (ràm door om van die spanning af te geraken) en Endlust (het punt na de orgasme).

Minder duidelijk wordt het wanneer dezelfde mensen elkaar toch steeds weer opzoeken, ook al is reeds duidelijk gebleken dat de relatie niet werkt, zoals door wederzijdse of eenzijdige mishandeling, of middels een huizenhoge muur van list en bedrog tussen de partners. En toch schijnen ze niet zonder elkaar te kunnen, want het lukt hen maar niet om (voorgoed) te scheiden.

Je zou dat kunnen verklaren met het begrippen van Lacan (plaisir,...die me ontgaan).

Kortom, Liefde is hier eerder vanuit de driften verklaard wat niet echt wetenschappelijk is.

Je kan ook de humanistische psychologie erbij gaan halen die liefde als een vorm van zelf-ontplooing zagen.

[pietertje]

Freud is het inderdaad niet, Napoleon, want daar geloof ik niet in. Het verlangen naar sex komt voort uit het feit dat een orgasme zo'n prettig gevoel geeft, wat maakt dat we naar een orgasme streven. Zoals we er ook naar streven om pijn te vermijden, omdat het zo'n onprettig gevoel geeft. (geslachts)Hormonen spelen hierbij natuurlijk ook een niet te onderschatten rol, maar ik vind persoonlijk het psychische spel interessanter om te bespreken, in deze.

En waar jij (Nappo) spreekt over gehechtheidstheoriën, spreek ik waarschijnlijk over vriendschap.

Een relatie heb je met z'n tweeën ja, maar ieder gaat hem aan vanuit een individueel verlangen naar zo'n relatie.

De wetenschappelijkheid van mijn theoriën moet worden afgelezen aan de logica van wat ik zeg, want een professor mag ik mij niet noemen. Ik weet dat de meeste mensen echter niet buiten een dergelijke titel kunnen, zullen ze iets van je willen aannemen.

Is liefde een vorm van zelfontplooing?

Zo kún je het natuurlijk zien, net als werken en/of studeren, maar wat zegt dit dan verder nog over liefde?

Een veel interessanter punt vond ik dan ook de tegenstrijdigheid tussen het sexuele verlangen, en de vriendschap die ontstaat, in een relatie.

En dat mensen elkaar toch steeds weer opzoeken, terwijl de relatie niet blijkt te werken, daar heb ik wel zo mijn eigen ideeën over, maar het voert misschien te ver om daar nu op in te gaan. Dan moet daar eerst een verhaal bij, of een vraag over komen.

Pieter

[Kleine Psycholoog]

Oke...dus als ik het goed begrijp is de liefde opzoeken wel een oerdrang? in eerste regel.

Liefde komt omdat mensen sexuele behoeftes hebben en die willen vervullen, en als een relatie niet werkt mensen toch om diverse redenen uit elkaar gaan, maar soms kunnen ze toch niet zonder elkaar..niet helemaal. Hmm zou daar die sexuele behoefte in meespelen.

Dat de stoffen die vrij komen in je lichaam verslavend zijn daar was ik al achter..men wil meer en meer. Uit drang zich voort te willen planten? ook al willen ze het niet het is de oerdrang...

En na een keer verliefd te zijn geweest willen ze het weer worden om die natuurlijke drug weer te kunnen gebruiken? zal ongetwijfeld een reden zijn.

Maar dat verliefdheid eerst begint met sexuele behoeftes en later uitgroeit tot vriendschap ben ik het niet helemaal mee eens. Ik zelf ervaar het als eerst een al bijzondere vriendschap hebben wat razendsnel uitgroeit tot veliefdheid en behoefte tot meer

Kan per persoon verschillen..?

Ik blijf het een apart verschijnsel vinden, want waarom gaat het bij iedereen toch zo vaak verkeerd en verslijt de gemiddelde vrouw van tegenwoordig toch rondom de 10 mannen in haar leven? en sommige hebben er maar eentje en doen er de rest van hun leven mee.

De ene vrouw is al tig keer door een man belazerd en heeft veel pijn gehad en gaat toch weer opnieuw proberen om toch die ene tegen te komen? want vervolgens toch weer onbegonnen werk blijkt te zijn geweest?

En de ander heeft meteen de goede pakken en wordt niet belazerd?

Waarom toch het willen...en de meeste mensen sterven toch maar alleen zonder zich te hebben voortgepland. het blijft een ingewikkelde kwestie

Pietertje mijn site is: http://groups.msn.com/MegaMsnLiefde

[url="http://Groetjes%20Kleine%20psycholoog"]Groetjes Kleine psycholoog[/url][/i]

[Cognition]

Ik vraag me ook af wat de exacte relatie is tussen sex en liefde. Je voelt ook liefde voor je ouders en je broers en zussen, maar ik zou er geen sex mee willen. Maar ik denk wel dat in vele relatie er eerst wel lichamelijke aantrekkingskracht moet zijn en dat daarna de kans op liefde groot wordt (na een tijd) als er ook mentale aantrekkingskracht is. Bij echte liefde is de sex niet erg belangrijk, maar blijft het natuurlijk nog steeds wel een fijn aspect van de relatie. Ik snap ook niet de evolutie-waarde van liefde die mannen kunnen voelen, want evolutionair gezien is het toch veel handiger om geen liefde te voelen en je zaad zoveel mogelijk te verspreiden? Bij liefde ben je als man sneller geneigd om trouw te blijven aan 1 vrouw, dus evolutionair gezien lijkt het me onhandig.

[pietertje]

Ook op de evolutie moet je je niet verkijken hoor.

Evolutionair gezien, nog belangrijker dan overleven en je voort te planten, is vooral het: NIET TE STERVEN, wanneer iedereen om je heen krepeert vanwege één of andere ziekte, of een ander dodelijk ongemak.

Juist wanneer slechts enkele exemplaren van een soort overblijven, ontstaat een revolutie binnen de evolutie, en onstaan de nieuwe soorten. Ook inteelt is dus een evolutionair mechanisme van belang, zoals de vele hondenrassen wel bewijzen.

Of zoals met de chimpansee en de bonobo, die van elkaar geïsoleerd raakten door een rivier, en zich zo ontwikkelden tot bovengenoemde soorten.

Het evolutionaire pad kent rare kronkels, dus om nu meteen op zoek te gaan naar een evolutionaire verklaring voor ons gedrag (met betrekking tot liefde, in dit geval) lijkt me ook niet erg zinvol. Zeker niet op deze manier, met zulke simpele uitgangspunten.

De "liefde" die je voelt voor je ouders, broers en zussen, is geen echte liefde, want je wilt geen sex met ze hebben, zoals je zelf al zegt.

Het is meer vriendschap dus (in een gunstig geval), maar omdat die term weer is voorbehouden voor vrienden (zodat er in ieder geval geen verwarring met liefde kan ontstaan), zou je het natuurlijk ook VERBONDENHEID kunnen noemen, wat je met je familie hebt.

Snap je het nu, cognition?

Met deze nieuwe term er bij.

Ik merk hier bij dit topic in ieder geval wel, dat het niet direct een voordeel hoeft te zijn om psychologie gestudeerd te hebben, of veel van dergelijke kost te weten, om nog maar even te verwijzen naar een ander topic dat over deze laatste kwestie gaat.

Pieter

[Cognition]

Ook op de evolutie moet je je niet verkijken hoor.

De "liefde" die je voelt voor je ouders, broers en zussen, is geen echte liefde, want je wilt geen sex met ze hebben, zoals je zelf al zegt.

Het is meer vriendschap dus (in een gunstig geval), maar omdat die term  weer is voorbehouden voor vrienden (zodat er in ieder geval geen verwarring met liefde kan ontstaan), zou je het natuurlijk ook VERBONDENHEID kunnen noemen, wat je met je familie hebt.

Snap je het nu, cognition?

Ik ben het ten dele wel met je eens, maar ik denk dat het sexuele aspect juist bij mensen die je sowieso verder ook wel aanspreken een soort interne hormoon-tornado kan veroorzaken (zoals ook wel bekend is over

verliefdheid), als de omstandigheden kloppen. Maar ook met hele goede vrienden, kun je een relatie ontwikkelen die bijna een "huwelijk" lijkt zonder de sex. Ik vraag me dan ook af of de gevoelens erg anders zijn. Ik denk zelf van niet. Maar dit is uiteraard puur een gevoel.

[ZonnTroLL]

Eerst en vooral: ik ben een man, en ja: echt waar.

Ik vraag me ook af wat de exacte relatie is tussen sex en liefde. Je voelt ook liefde voor je ouders en je broers en zussen, maar ik zou er geen sex mee willen.

Liefde voelen voor je ouders, broers en zussen noem ik ook niet verliefd zíjn. In mijn ogen is dat zelf niet veel liefde, eerder een sterke band.

Maar ik denk wel dat in vele relatie er eerst wel lichamelijke aantrekkingskracht moet zijn en dat daarna de kans op liefde groot wordt (na een tijd) als er ook mentale aantrekkingskracht is.

Jammer, want dan ben ik echt fout bezig...Ik ben eerst verliefd, daarna kan er meer volgen...

Bij echte liefde is de sex niet erg belangrijk, maar blijft het natuurlijk nog steeds wel een fijn aspect van de relatie.

Met echte liefde begin ik dus...

[ZonnTroLL]

De "liefde" die je voelt voor je ouders, broers en zussen, is geen echte liefde, want je wilt geen sex met ze hebben, zoals je zelf al zegt.

Dus volgens u moet je met iemand seks willen om er verliefd op te kunnen zijn? Bij mij interesseert de seks mij niet direct.

Als ik verliefd wordt op iemand denk ik niet direct van

"ik wil seks." Nee, ik zie dat anders. Bij mij begint liefde met het gevoel van een zeer sterke verbondenheid, aandacht en geruststelling (bij die persoon voel ik mij op men gemak) , maar om direct perse seks te willen.

Nee, dat is niet nodig.

Trouwens, je kan ook met iemand seks willen zonder er écht verliefd op te zijn...Denk ik toch...

[Cognition]

Jammer, want dan ben ik echt fout bezig...Ik ben eerst verliefd, daarna kan er meer volgen...  

Met echte liefde begin ik dus...

Met "echte liefde" begin ik?? Dat lijkt me nogal overdreven, want echte liefde is bij mij datgene wat ik voel voor een ander waarbij ik echt ALLES wil doen en dat ontstaat echt niet als eerste. Dat lijkt me ook vreemd, want als ik echte liefde voor iemand voel, wil ik voor degene door het vuur en doe ik er ALLES voor om de ander gelukkig te maken. Dit groeit, en komt niet op de eerste avond als ik die persoon tegenkom. Wel kan ik snel verliefd worden, maar verliefdheid heeft sterk te maken met lichamelijke aantrekkingskracht (sex dus), en echte liefde ontstaat pas later. Ik kan iemand heeeeeel erg aardig vinden en supergezellig en het kan perfect klikken, maar ik wordt niet verliefd op die persoon als die persoon niet sexueel/lichamelijk aantrekkelijk is. Er moet iets zijn dat je "geil" vind aan een ander, anders heeft verliefdheid geen kans. En bullshit over verliefd worden op iemand zijn karakter geloof ik ook niet. Ik ben het in al die jaren nooit echt tegengekomen. Mensen die een relatie aangaan met iemand bij wie ze goed passen en die goed voor ze is, maar die ze niet echt supergeil vinden, heeft als basis dat ze bang zijn om over te blijven of geborgenheid willen, maar geen pure verliefdheid.

[ZonnTroLL]

Ja oke, ik geef toe dat ik niet direct superverliefd ben, maar om pas echt verliefd te zijn na seks dat vind ik zever, dan was het daarvoor minder ofzo? Als ik heel de tijd aan die persoon denk en erover droom door het karakter én de schoonheid, dan vind ik dat die echte liefde er al is en niet pas na de seks. Waarom kan dat volgens u dan niet?

Schoonheid schreef ik daarnet : ja, omdat ik niet verliefd kan worden op mensen die in mijn ogen minder mooi zijn (zoals u zelf zegt, daarin hebt u gelijk) en daarmee zeg ik niet dat ik op alle mooie mensen verliefd wordt. Ik vind het pas waanzinnig als je slechtst verliefd op iemand bent omdat die persoon prachtigmooi is, er moet wel een bijpassend karakter bij zijn tegenover jezelf anders gaat die liefde binnen een bepaalde tijd toch weg.

Dus: mooi + karakter, beter dan: mooi

(Daarom dat het ook zo lang duurt eer ik verliefd word)

Daarmee moeten we het toch akkoord zijn.