The artist schreef: ↑zo 13 jan 2013, 01:00
Excuses voor de onduidelijke opzet. Ik probeer zelf wat structuur te vinden in het onstaansmechanisme van hartfalen vandaar.
Wat druk en volumebelasting betreft:
Drukoverbelasting => Hart moet harder werken om tegendruk te overwinnen bv bij een stenose
Hier ontstaat er hypertrofie, is dit correct?
Volumeoverbelasting => Lekkage van vocht door bv: insufficiënte hartklep
Hier gaat de wand uitzetten
Inderdaad.
Drukoverbelasting = hart moet tegen een te hoge druk pompen
Volumeoverbelasting = hart moet een te groot volume bloed pompen
The artist schreef: ↑zo 13 jan 2013, 01:00
Uit wat jij zegt kan ik dus concluderen dat hartfalen ontstaat vanuit 1 van de 3 cardiomyopathieën uiteindelijk, welke ontstaan door een bepaalde aandoening:
- Hetzij een aandoening die de cardiomyopathie op zich veroorzaakt.
- Als een andere oorzaak die zorgt voor volume en/of drukbelasting.
Dat laatste punt is erg belangrijk, want hartfalen hoeft niet per se te ontstaan op basis van een cardiomyopathie. Als ik jou 10 liter intraveneus fysiologisch zout geef in een uur, ga je ook decompenseren. Hoe gezond je hart ook is (volumeoverbelasting).
Voorts zal een gezond hart het ook erg moeilijk krijgen in het geval van een acute cocaïne-intoxicatie (hypertensie > drukoverbelasting).
The artist schreef: ↑zo 13 jan 2013, 01:00
Als ik dan weer naar mijn voorbeeld refereer (aoklepinsufficiëntie) ontstaat er door volumeoverbelasting een gedilateerde hartkamer:
1) Het slagvolume zal verhoogd zijn, maar blijft dit zo? Is het pas nadat alle compensatiemechanismen tekort schieten dat de cardiac output gaat dalen? Want dit resulteert toch in hartfalen nadien? M.a.w. ontoereikende perfusie.
2) Kan het hart door de gedilateerde linker ventrikel nog wel efficiënt contraheren? Omdat zoals er staat er toch nog steeds een verhoogd slagvolume zal zijn.
Bij een gedilateerde ventrikel
daalt je ejectiefractie. Een zieke ventrikel moet niet verward worden met een gezonde ventrikel die meer bloed krijgt vanwege een langere diastole (zoals bij het gebruik van b-blokkers) via het Frank-Starling mechanisme waardoor de ejectiefractie
stijgt. Door het grotere volume kan het
stroke volume gelijk blijven/toenemen, maar uiteindelijk zal deze ook afnemen zoals je zegt.
Een gedilateerde cardiomyopathie wordt daarom ook wel een ziekte genoemd van de systolische functie.
Bij een hypertrofische ventrikel
stijgt je ejectiefractie. Contra-intuïtief is dit helemaal niet goed, omdat de ejectiefractie niet stijgt op basis van het eerder genoemde fysiologische Frank-Starling mechanisme, maar op basis van verminderde diastolische vulling. Het hartvolume is letterlijk kleiner geworden. In ernstige gevallen kun je een EF van 100% hebben, terwijl absoluut gezien het
stroke volume klein is.
Een hypertrofische cardiomyopathie wordt daarom ook wel een ziekte genoemd van de diastolische functie.
That which can be asserted without evidence can be dismissed without evidence.