Eigen artikel

[Rutger de Vries]

Vooraf
Beste forumleden ik ben vrij nieuw op dit forum, de reden dat ik hier terecht gekomen ben is omdat ik mezelf zo af en toe met vraagstukken en dergelijke bezighoud. Hoewel psychologie niet bepaald mijn vakgebied is bleek ik nadat iets mijn interesse getrokken had over het onderwerp te gaan schrijven en wilde het resultaat eigenlijk delen, voor bijvoorbeeld discussie/feedback. Ik ben benieuwd naar jullie reacties! Let wel op dat het geen academisch artikel is, hoogstens informatief.
 

Het brein van een verslaafde
 
Wat algemeen bekend is is dat een verslaafde (daarbij buiten beschouwing latend geestelijke aandoeningen), alles zullen doen om hun high te behalen. Dit omdat de stoffen die ten gevolge van de drugs een gelukzalig gevoel geven. Dit gebeurd door chemische processen in ons brein, zo kunnen drugs de afgifte van serotonine en dopamine stimuleren. Dit ervaart de persoon als een 'high'. De verslaving van deze persoon zal voorduren omdat het brein een tolerantie ontwikkelt voor de stoffen die de high geven. Dit heeft als gevolg dat de persoon steeds vaker zal gebruiken om steeds weer in de 'high' te geraken.
Wat echter minder bekend is is de relatie tussen de emotie verveling en drugsgebruik. Dit heeft met name effect op het brein van jeugdigen maar is ook aanwezig bij oudere verslaafden. Voor jeugdigen is verveling zelf 1 van de 3 risicofactoren voor drugsverslaving. (samen met veel stress en het hebben van veel geld). Zeker ook omdat verveling om kan slaan in depressie.  Het interessante aan verveling is dat het, in tegenstelling tot de andere factoren veel vatbaarder is voor invloeden van binnenuit, het brein om specifieker te zijn.

Stimuli en het brein
De reden hiervoor is dat het menselijk brein continue opzoek is naar stimulatie. De emotie verveling is in feite een gebrek aan deze stimulatie. Dit is de eerste trap van de ladder die je beloopt als je brein een gebrek aan stimuli heeft. Omdat stimuli voor een brein van belang zijn (het helpt onder andere met de aangroei van nieuwe hersencellen en het kan oudere hersencellen langer behouden) heeft het brein zelf er belang bij gestimuleerd te worden. Dit is een mogelijk vervolg dus van verveling wat zich in meerdere vormen kan uitten. Om te beginnen met de milde variant van een brein dat zichzelf probeert te stimuleren: fantasie en het autobiografisch geheugen. Een persoon die zich verveelt laat een verhoogde activiteit zien in het gebied voor autobiografisch geheugen en ook in dat van fantasie. Dit zijn manieren  van het brein om stimuli te veroorzaken. Wanneer men echter in een hele prikkelarme omgeving geplaatst wordt kan er een ander proces plaats gaan vinden: vergevorderde eigenstimulatie van het brein, ofwel hallucinaties. Dit is dus ook weer een manier voor het brein om zichzelf bezig te houden, prikkels te verzinnen die er niet zijn. Opzich niet veel verschillend van drugs dus, deze zijn er namelijk ook om het brein te prikkelen. Verveling kan dus voor mensen een aanleiding zijn om naar de drugs te grijpen.

Aanleg
Sommige mensen hebben meer last van verveling dan andere mensen, dit kom omdat alle mensen verschillend zijn. Waarbij een van deze verschillen die hier van belang is, de dopamine receptoren in het brein, verband houd met verveling en daardoor ook indirect met drugsgebruik. Bijvoorbeeld; iemand met weinig dopamine receptoren in het brein zal meer stimuli nodig hebben dan iemand met veel dopamine receptoren. De persoon met minder receptoren zal dus eerder last hebben van verveling en de kans dat deze persoon dus naar drugs grijpt om zijn brein te stimuleren groter zijn dan van een persoon met meer receptoren.
Zo heeft onderzoek uitgewezen dat aan de 'hoeveelheid verveling' die een persoon ervaart, en de kans dat deze na een verslaving clean blijft verband houdt met elkaar. Omdat verveling, zoals eerder uitgewezen een persoon stimuleert om opzoek te gaan naar prikkels om het brein bezig te kunnen houden, daardoor in een prikkelarme omgeving de kans op terugval te verhogen.

Niet je eigen schuld
Wat hier dus uit blijkt is dat drugsgebruik nog vooral veroorzaakt wordt door omgevingsfactoren. Echter het verdere proces van verslaving en eventueel clean worden (en blijven), is dus ook afhankelijk van de persoon die je bent. Hoewel je zelf niet per se aan te wijzen bent als bron van het drugsprobleem, kan het wel zijn dat je vatbaarder bent voor drugsverslaving (en eigenlijk ook verslaving in het algemeen) dit is dus vaak aangeboren en persoonsafhankelijk. De rest van de risicofactoren echter, zijn volledig debet aan het leefmilieu. Daarzijnde: de aanwezigheid van prikkels, beschikbaarheid van drugs of geld, stressverhogende factoren etc. Dit uit zich in dat veel mensen (niet alle) die ene drugs of ander verslavingsprobleem hebben, een onderliggende probleem hebben. Met nader woorden er is een reden waarom deze mensen aan de drugs geraakt zijn, met als gevolgd dat er eigenlijk alleen maar goed tegen op te treden is als de oorzaken van de verslaving uit de weg geruimd zijn. Hierdoor zullen er veel minder prikkels zijn om terug de vallen in het oude patroon.
 
 
 

[DrBibber]

Ik ben het niet zo eens met de stelling "Niet je eigen schuld".

De persoon in kwestie kiest er zelf voor om drugs te gebruiken ipv andere middelen te vinden om de verveling tegen te gaan. Een persoon met gezond verstand kan zelf bedenken dat er een kans op verslaving is.

[Rutger de Vries]

Ik ben het niet zo eens met de stelling "Niet je eigen schuld".

De persoon in kwestie kiest er zelf voor om drugs te gebruiken ipv andere middelen te vinden om de verveling tegen te gaan. Een persoon met gezond verstand kan zelf bedenken dat er een kans op verslaving is.

Daar ben ik het wel mee eens ik heb mezelf dan misschien ook ietwat ongelukkig uitgedrukt. Het is echter wel gedeeltelijk waar, omdat mensen een andere genetische aanleg hebben. Uiteindelijk heb je zelf de verantwoordelijkheid, maar in hoeverre je sterk op je benen staat is ook afhankelijk van wie je bent. Niet alleen van wie je geworden bent, genetica heeft nu eenmaal veel invloed op de mens.