Chronische blootstelling aan straling

[Amaya]

Ik wist niet precies waar ik deze vraag kwijt kon, ik kan me namelijk ook voorstellen dat het bij de biologie of geneeskunde kan horen. Hopelijk staat het goed.
 
Ik kan erg veel vinden over acute blootstelling aan straling en de effecten daar van, veelal met de waarden in millisievert. Wat ik echter niet kan vinden zijn effecten en limieten bij chronische blootstelling. Weet iemand toevallig waar ik daar over iets kan vinden of waarom er niets over te vinden is?
 
Wat ik wel tegenkom zijn limieten voor medewerkers van bijvoorbeeld ziekenhuizen en kerncentrales. Bijvoorbeeld 100 millisievert per 5 jaar. Houdt dat ook in dat er een gemiddelde van 20 millisievert per jaar is of ligt het gemiddelde per jaar dan hoger? Aangezien ik me voor kan stellen dat het lichaam zelf ook een deel van de straling kan herstellen.
 
Daarbij lijkt het me ook dat de mensen niet constant aan de straling blootgesteld worden. Wat als dit wel het geval is zoals bij astronauten, heeft 100 millisievert aan constante blootstelling dan meer schade aangericht dan 100 millisievert totaal aan blootstelling met intervallen?
 
 
Bedankt alvast!

[physicalattraction]

Opmerking moderator

Wellicht past dit onderwerp beter in Geneeskunde thuis, vandaar dat deze verplaatst is vanuit Natuurkunde.

[Benm]

Voor zover ik me herinner uit de opleiding voor certificatie is het maximum 20 mSv/jaar, over er uitzonderingen zijn waarbij het gemiddeld mag worden durf ik niet te zeggen. 
 
Overigens gaat het natuurlijk om veilig werken, het is niet de bedoeling dat je 1 dag per jaar 10 mSv blootstelling hebt en de rest niets, je bent op die dag verkeerd bezig. Incidenten gebeuren natuurlijk wel eens, maar dat mag niet de planning zijn.
 
Een uitzondering hierop is werk in de ruimte, op het ISS loop je in de regel pakweg 100 mSv/jaar op, maar dat is niet te voorkomen. 
 
Middelen over een lange periode kan overigens niet zomaar: stel dat je zou gaan middelen over 50 jaar en op de eerste dag 1 Sievert oplopen maar verder niets. Dan loopt je al risico op acute schade, en is de kans aanzienlijk kleiner dat je die 50 jaar uberhaupt zult halen. 
 
Heel erg veel kennis is er niet over chronische blootstellingen aan kleine hoeveelheden. Dat komt denk ik vooral omdat het erg lastig te onderzoeken is gezien mensen een bijzonder lang leven hebben en daardoor goede dierproeven lastig maken. 

[Thionyl]

Misschien kun je info krijgen via de Petten-kerncentrale. Daar waren ooit berichten over het werken met verarmd Uranium, die ook weer .....verdwenen. 

[Benm]

Het lijkt me sterk dat ze daar het antwoord zullen geven, gezien de trainingen voor radiologisch werker niet gedaan worden in/om/door dergelijke kerncentrales. 
 
Bedenk dat die limieten vrij arbitrair gekozen zijn, de ene instantie kiest 20 mSv/a en de andere 50 mSv/a, maar het is niet de bedoeling dat je daar daadwerkelijk aan blootstaat. 
 
Zelfs uitgesmeerd over de hele carriere zijn er verschillen, in europa vaak 600 mSv totaal, maar NASA hanteert in principe 1 Sv over de gehele carriere van een astronaut. 
 
Overigens zijn er genoeg plaatsen waar de natuurlijke achtergrond hoger is dat de grens voor radiologisch werkers, bijvoorbeeld in brazilie waar water uit de amazone activiteit uit gesteentes meevoert, en de achtergrond oploopt tot 200 mSv/a - een maandje vakantie daar met je dosimeter in je borstzak is goed voor een onderzoek als je toevallig in dat veld werkt. 

[Thionyl]

ach een beetje grot onderzoeker krijgt ook met Radon enz te maken. Ja zal lastig zijn daar echt wat zinvols op tafel te krijgen. Zoals ik al noemde...................verdween. Maar wat ik me vaag kan herinneren is dat die platen met verarmd Uranium wel invloed hadden op het krijgen van kinderen. Maar sorry zit ergens in het geheugen en is niet meer zo betrouwbaar na tig jaar. 
 
Daarnaast is het ook een statistisch iets, wat het nog lastiger maakt. Blijft voor mij een grijs gebied.

[Benm]

Verarmd uranium is sowieso een lastig goedje: qua radioactiviteit valt het mogelijk allemaal wel mee, maar uranium is ook een behoorlijk giftig metaal. Het heeft een hoge dichtheid en is behoorlijk hard, wat het ideaal maakt voor armor piercing munitie. Uiteraard komt het ook vrij als je bewapening maakt van verarmd uranium en iemand daar stukken uit begint te schieten.
 
Voor zover ik begrepen heb is dit wel een punt van zorg voor militaire toepassing, maar het staat vrijwel geheel los van de radioactieve aspecten. 

[Vincent van Steeg]

Inteval straling is per definitie niet schadelijker dan constante,

Constante straling is vaak erger omdat dit ondanks de wellicht lage concentratie toch geruime tijd de kans heeft cellen te ' besmetten'
 
 
Bij reddingswerkers in een radioactive vervuilt stuk land proberen ze zoveel mogelijk op interval te werken.

Korte periodes van veel werk, dit schijnt de cellen een rustmoment te geven en proberen zich te herstellen hoeverre mogelijk natuurlijk.

[Benm]

Het zal er ook vanaf hangen hoeveel stralingsbelasting je ergens oploopt. Als dat bijvoorbeeld 1 mSv/hr is ben je na 20 uur aan je jaarlijkse dosis.
 
Mensen werken over het algemeen geen 8 uur efficient aan 1 stuk, ongeacht wat ze doen. In 10 shifts van 2 uur doe je wellicht meer dan in 3 van 8, met minder belasting.