Waarom wordt er beweerd dat mensen die aan Anosmie lijden niet kunnen proeven?

[Plectrum]

Anosmie: reukstoornis.
Vanaf geboorte lijd ik hier aan.
Nooit het vermogen gehad om maar iets te kunnen ruiken. Er is op internet weinig over te vinden. 
Blijkbaar is er nog niet veel onderzoek overgedaan omdat het niet een dodelijke aandoening is.
 
Men beweert dus dat als je niet kan ruiken, ook niet kan proeven.
Ik ben het levende bewijs dat het niet zo is. Ik proef alles, maar ruik niks.
Ik kan met een gerust hart naast iemand zitten die een scheet laat, ik ruik niks.
Soms heeft het zijn voordelen, maar het kan ook gevaarlijk zijn. Ik ruik dus ook geen gas om maar wat te noemen.
 
Staat reuk en smaak dus in feite los van elkaar?
Ik hoor graag meer over deze aandoening. 

[Back2Basics]

Geen flauw idee waarom dat beweerd schijnt te worden.
Ik kan me wel nog enkele proefjes herinneren welke we bij het vak Biologie deden. Eén ervan was proeven/ruiken. Je kreeg een pin op je neus, om het reukgedeelte 'uit te schakelen', en dan onderzoeken welke dingen je kon proeven. Kaneel proefde niemand, maar iedereen ontdekte dat het bittere kinine het sterkst gesmaakt werd midden-achter op de tong. Nadat de pin was verwijderd, konden we wel kaneel 'proeven', maar dat was dus ruiken.
Wij concludeerden daaruit dat de reuk- en smaakfunctie van elkaar gescheiden waren.

[Benm]

Het hangt er van af wat het precies is: voor sommige dingen heb je normaliter reukvermogen nodig om ze te herkennen, voor andere niet (bijvoorbeeld suiker). Dat toont het proefje met de neusklem ook wel aan. 
 
Bij aangeboren anosmie kan ik me voorstellen dat je hier geen erg in hebt - je weet tenslotte niet anders. Er zijn natuurlijk andere kenmerken van voedsel waardoor je het kunt herkennen, niet alleen de smaak of de geur, maar ook zaken als textuur. 
 
Iemand die pakweg kleurenblind is ziet ook alles, behalve als hij zijn observaties vergelijkt met iemand die niet kleurenblind is en uitgelegd krijgt wat er mis is. 

[anusthesist]

Het hangt er van af wat het precies is: voor sommige dingen heb je normaliter reukvermogen nodig om ze te herkennen, voor andere niet (bijvoorbeeld suiker). Dat toont het proefje met de neusklem ook wel aan. 
 
Bij aangeboren anosmie kan ik me voorstellen dat je hier geen erg in hebt - je weet tenslotte niet anders. Er zijn natuurlijk andere kenmerken van voedsel waardoor je het kunt herkennen, niet alleen de smaak of de geur, maar ook zaken als textuur. 
 
Iemand die pakweg kleurenblind is ziet ook alles, behalve als hij zijn observaties vergelijkt met iemand die niet kleurenblind is en uitgelegd krijgt wat er mis is. 

 
Geur heeft inderdaad een grote invloed op smaak. Een van de redenen waarom je 'niets' proeft als je snotverkouden bent. Het voorbeeld van suiker 'proeven' is in dit geval een klein beetje valsspelen, want het proeven van zoet, zuur, bitter etc. gaat alleen via de smaakpapillen van de tong. Als er niets mis is met je tong, behoud je dit onderscheidend vermogen.
 
Maar smaak is alleen meer dan zoet of zout en daarin speelt de bulbus olfactorius een grote rol, die volzit met 'geurreceptoren' die desbetreffende geur doorgeven aan je hersenen.
 
Het is wel frappant dat als je anosmie hebt, je gewoon alles kunt proeven, dat zou 'eigenlijk niet moeten kunnen', zoals TS ook aangeeft. Wat eventueel een verklaring zou kunnen zijn, is dat bij TS de tong gevoeliger is voor het differentieren van complexere smaken in tegenstelling tot alleen zout, zuur etc. Desondanks is het niet zo dat je bij anosmie helemaal NIETS proeft, alleen in mindere mate. Sommige bestandsdelen van voeding worden ook via de smaakpapillen 'herkend'. Denk hierbij bijvoorbeeld aan tannines e.d.

[Benm]

Maar hoe weet je dat je alles kunt proeven als het een aangeboren aandoening is?
 
Als je later in het leven je reukvermogen verliest is het verschil merkbaar, in de zin van dan 'vroeger' peren heel anders smaakten dan appels of iets dergelijks. Bij een aangeboren situatie weet je niet wat je mist, maar heb je wel een goede sensorische match tussen de smaak en het gevoel van een voedingsmiddel zodat dingen bekend 'smaken'. 
 
De meeste mensen zullen het verschil tussen appel en peer maken op basis van de geur/smaak, maar de textuur verraadt ook het nodige. Of dat behouden blijft als je er moes van maakt oid blijft de vraag. 

[anusthesist]

Maar hoe weet je dat je alles kunt proeven als het een aangeboren aandoening is?

 
Door subtiele smaakverschillen te vergelijken met gezonde proefpersonen. Textuur e.d. kun je voor corrigeren. Daarnaast vraag ik mij hetzelfde af: het zou eigenlijk niet moeten kunnen volgens wat we weten over hoe proeven werkt. Maar dit wordt eenzelfde discussie als: 'zie ik hetzelfde rood als jij of zie ik groen waar jij rood ziet?'. Wat een beetje een flauwe (no pun intended) discussie is.

[ArcherBarry]

Ik heb thuis wel wat literatuur over proeven en "ruiken". zal het één en ander doorlezen en hopelijk kan ik ook nog wat extra duidelijkheid scheppen.
 
Textuur is zeer belangrijk voor de preseptie van geuren en smaken. Dit komt o.a. doordat aromatische stoffen in een vloeistof veel makkelijker retronasaal de geurreceptoren kunnen bereiken dan in een wanneer aanwezig in een vaste stof. Een simpel voorbeeld hiervoor zijn de kersen winegums (hier onder) welke ± 75% suiker en een flinke klap zuur en aroma bevatten. Deze snoepjes zijn best lekker, maar als je de zelfde concentraties vloeibaar als "sap"concentraat neemt, dan is het een verschrikkelijke kakentrekker.
 

[Plectrum]

Ik merk dus aan de verschillende gedachtegangen dat er inderdaad weinig van anosmie bekend is. Zelfs de spellingscontrole op mijn computer komt in actie omdat hij het woord niet kent.
Ik weet alleen wat ik ervaar.
Ik proef naar mijn idee bijna alles.
ik heb wel moeite met dingen als, tijm, dille, knoflook enzovoort. Maar als ik daarnaast mayonaise, jus, witlof (yuk), zoete snoepjes, peren, appels enz proef weet ik wat het is. En niet alleen aan de hand van de structuur daarvan.
Misschien is het ontbreken van mijn reuk orgaan oorzaak dat ik verfijnde smaken niet kan onderscheiden.
Neuspoliepen heb ik niet, want anders zou ik toch niet door mijn neus kunnen ademen?
Als hier meer forum gebruikers zijn die hier aan lijden hoor ik graag hun ervaringen.

[Benm]

 
Door subtiele smaakverschillen te vergelijken met gezonde proefpersonen. Textuur e.d. kun je voor corrigeren. Daarnaast vraag ik mij hetzelfde af: het zou eigenlijk niet moeten kunnen volgens wat we weten over hoe proeven werkt. Maar dit wordt eenzelfde discussie als: 'zie ik hetzelfde rood als jij of zie ik groen waar jij rood ziet?'. Wat een beetje een flauwe (no pun intended) discussie is.

 
Daarin heb je gelijk, al heeft het ook wel iets weg van aan een blind geboren persoon proberen uit te leggen wat kleur is. 
 
Als je bijvoorbeeld zonder te ruiken een slok zwembadwater neemt, smaakt dat dan anders dan kraanwater? Ik zou vermoeden dat het een beetje zout smaakt, maar die karakteristiek naar chloor (nouja, wat wij een chloor-geur noemen, chloorgas is wat anders).