Een bizarre vraag over tijdsbesef.

[bats]

Ik heb een hele bizarre vraag over tijdsbesef.

Voordat ik verder ga hou ik het eerst simpel.

Iedereen ervaart dat als je ouder wordt het voor je gevoel lijkt dat de tijd steeds sneller en sneller lijkt te gaan. Ik merk het zelf ook.

Vroeger vond ik een jaar best lang. Toen ik een jaar of 20 was vloog de tijd en was voor mijn gevoel een jaar zo om. Nu ik 34 ben gaat voor mijn gevoel de tijd wel 2 keer zo snel (bij wijze van! In ieder geval veel sneller) als toen ik 20 was.

Iets dat iedereen wel ervaart (heeft) of zal ervaren met het klimmen der jaren.

Logisch ook een kind van 4 jaar ervaart een jaar als 25% van zijn of haar leven, dus daar duurt een jaar heel lang voor, terwijl voor iemand van 80 een jaar niks voorstelt, dat is voor zo'n iemand maar 1,25% van zijn of haar leven.

Nu komt wat ik zo bizar vind.

Ik heb eens een keer gelezen in een krant, bij het kopje dat over natuur en wetenschap gaat, over het hierboven beschreven fenomeen en de dood.

Wetenschappelijk wordt het fenomeen wat ik hierboven beschreven heb verklaart met het feit dat naarmate je ouder wordt de stofwisseling en al de andere processen in je lichaam trager verlopen.

Ook dat klopt. Bij een kind is de stofwisseling en de andere lichaamsprocessen veel sneller dan bij een ouder iemand.

M.a.w. als de processen in je lichaam trager gaan, gaat voor je gevoel de tijdsbeleving sneller.

En wat er ook stond in de krant, wat ik even bizar als angstig vind is:

"De lichaamsprocessen kunnen niet trager gaan dan wanneer iemand dood is. Daarbij staan alle processen stil. Als je in die "toestand" nog besef zou hebben van het leven op aarde, dan zal de tijdsbeleving met de maximale snelheid gaan.

Dan zou alle tijd één uiterst klein moment duren."

M.a.w. als je dood zou zijn en je zou dus in die toestand tijdsbesef hebben (wat dus niet kan, maar stel dat!) dan zou voor je gevoel de tijd oneindig keer sneller gaan als toen je nog leefde. Dus dan zouden perioden van miljarden en miljarden jaren in een oogwenk voorbij zijn, die zouden dan infeite 0,0 seconden duren.

WAT BIZAR!

Nu heb ik een vraag daarover, het is dan wel zo, dat niemand dat heeft na kunnen vertellen, maar het is heel goed mogelijk dat als de processen zo langzaam kunnen lopen, denk maar eens aan een hele diepe slaap of als je onder narcose wordt gebracht, dat zelfs in die toestand het lijkt of je maar een paar tellen weg bent geweest terwijl er in werkelijkheid al een paar uur zijn verstreken.

Ik heb wel eens verhalen van mensen gehoord die geöpereerd moesten worden, vervolgens onder narcose gebracht werden en zonder dat ze het door hadden was alles al achter de rug.

Maar goed nog even over die vraag dat als je dood zou zijn en je zou dan besef hebben van tijd dat de tijd dan oneindig snel zou gaan.

1.Ik vraag me af, stel dat dat zou kunnen, wat moet ik me er dan bij voorstellen, als de tijd voor je gevoel oneindig snel zou gaan?

2. En wat wordt er bedoelt met alle tijd voor je, letterlijk oneindig veel tijd, of kun je dat ook in miljarden jaren uitdrukken? Ik kan me geen voorstelling van zoveel tijd maken, laat staan oneindig, en al helemaal als het voor het gevoel maar 0,0 seconden duurt. En wat zou je dan beseffen? De eeuwigheid?

Echt bizar en angstaanjagend!

3. En betekent dat ook dat alle tijd die voor je was, dus voor dat je bestond ook voor het gevoel 0,0 seconden geduurd heeft?

Ik bedoel het begin der tijden was zegmaar 15miljard voor onze tijd, en als je toen besef van tijd en het leven wat nog moest komen had, zou dan ook die 15 miljard jaar maar een uiterst klein moment duren? Immers toen was er van een mens nog niets, dus ook geen lichaamsprocessen.

Echt waar ik kan me daar geen voorstelling van maken, ik vind het gewoon bizar.

[John Nash]

Ha, mooi topic. Ik heb nog niet echt een inhoudelijke reactie maar ik moest aan de volgende twee dingen denken. Namelijk dat ik ooit had gelezen in een wetenschappelijk artikel dat de tijd ook echt sneller zou gaan en aan de stelling dat mocht je met de snelheid van het licht kunnen reizen dat dan de tijd stil staat....

[Heezen]

Wie weet hebben doden wel besef, en wie weet weten we dondersgoed wat er allemaal afspeelt..

Maar niemand, die het ooit kan navertellen...

Goed topic :)

[Assassinator]

Het is inderdaad zowat onmogelijk voor ons om de tijdschalen die niet met de onze overeenkomen voor te stellen. Zoals de geologische tijdschaal, of de tijdschaal van het leven van een kat of hond. Dat komt omdat wij niet in die tijdschaal leven, vrij simpel maar toch we irritant :)

[Herodotus]

De beleving van tijd is relatief.

Dus in theorie kan een moment een eeuwigheid duren.

[bstard]

De beleving van tijd is relatief.

Dus in theorie kan een moment een eeuwigheid duren.

Niet alleen in theorie, aandoeningen als bv ADHD beinvloeden direct hoe je tijd ervaard.

[G]

Het lijkt mij volkomen logisch en waar!

Het moment van overlijden is het laatste moment dat er een sprake kan zijn van een gedachte proces. Stel dat die gedachte, de laatste die je ontwikkeld hebt, blijft hangen. Die duurt dan eeuwig, maar wordt beleeft als moment.

Mocht je instaat zijn nog waar te nemen of te beleven na de dood, dan zal je beleving zich in dat tempo van waarneming voortzetten en zal de tijd dus niet zo razend snel gaan.

[bats]

De beleving van tijd is relatief.

Dus in theorie kan een moment een eeuwigheid duren.

Maar toch kan ik me daar geen enkele voorstelling van doen.

Wat moet ik me voorstellen bij het feit dat een oneindig lange tijd in de beleving van een dode 0 seconden duurt?

En wat gebeurt er daarna? De eeuwigheid?

Ik bedoel stel dat je 100 jaar zou slapen, en je zou in zo'n diepe slaap zijn dat je in die toestand geen besef van tijd zou hebben. In dat geval zou een ander 100 jaar zien voorbijgaan maar diegene die slaapt zou het gevoel hebben dat die maar een uiterst kort moment heeft geslapen, die zou volgens z'n eigen gevoel nog het idee hebben dat het 2007 is terwijl het in werkelijkheid 2107 is. Maar hoe zit dat dan bij een oneindig lange tijd?

[collegavanerik]

Ik heb een hele bizarre vraag over tijdsbesef.

Voordat ik verder ga hou ik het eerst simpel.

Iedereen ervaart dat als je ouder wordt het voor je gevoel lijkt dat de tijd steeds sneller en sneller lijkt te gaan. Ik merk het zelf ook.

Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt

http://www.histuitg.nl/omslagen/4704.jpg

geïllustreerd

284 bladzijden

isbn 90 6554 4704

eu. 24,95

zesde druk

In het autobiografische geheugen tekenen we onze persoonlijke lotgevallen op. Het is het register dat we raadplegen als iemand ons vraagt wat onze vroegste herinnering is, hoe het huis eruit zag waar we als kind hebben gewoond of wat het laatste boek is dat we hebben gelezen. Het autobiografische geheugen groeit samen met ons op. Het is onze intiemste metgezel, maar stelt ons ook voor vragen.

Waarom trekt het zich zo weinig van onze opdrachten aan, maakt het zoek wat we hadden willen bewaren, of komt het kwispelstaartend aandragen wat we juist hadden weggegooid om het kwijt te raken? Waarom zijn we vrijwel alles vergeten wat voor ons derde of vierde gebeurde? Hoe komt het dat geuren zulke vroege herinneringen losmaken? Waarom hebben we zo'n feilloos geheugen voor krenkingen? Waarom lijkt het leven sneller te gaan als je ouder wordt?  

En dit zijn nog maar de alledaagse vragen. Het psychologische onderzoek naar het autobiografische geheugen probeert ook op te helderen waarom iedereen nog precies weet waar hij was toen hij hoorde dat prinses Diana was verongelukt, hoe déjà vu's ontstaan, waarom onze herinnering altijd voorwaarts en nooit achterwaarts verloopt, of hoe een damgrootmeester blind tientallen partijen tegelijk weet te spelen. Hoe kan het dat stervenden soms hun hele leven 'als een film' aan zich voorbij zien trekken? De antwoorden komen soms van de zolders of uit de kelders van de psychologie, en kunnen niet altijd tot in decimalen worden gegeven, maar ze hebben hun oorsprong in de nieuwsgierigheid naar dat deel van het geheugen dat tegelijk ons verleden en onze identiteit uitmaakt.

Een briljant boek, geschreven met de elegantie van een wetenschapper die zich voor iedereen begrijpelijk kan maken omdat hij zijn vak tot in de toppen van zijn vingers beheerst.

Voor Waarom het leven sneller gaat als je ouder wordt ontving Draaisma de J. Greshoff-prijs (2002) voor beschouwend proza, de Eureka!prijs (2003) voor het beste non-fictie boek op het gebied van kennis en wetenschap, de literaire Jan-Hanlo-Essay-prijs (2003), en de NIP-(Nederlands Instituut voor Psychologen)-Van Gorcum-media-prijs (2003) voor de eminente publicist op het gebied van de psychologie. De Engelse vertaling bereikte de shortlist van de prestigieuze Aventis-Prize (2005), die door de Royal Society wordt toegekend aan het beste en meest toegankelijke boek op het gebied van wetenschap.  

[Adpruys]

Heb je het boek gelezen Collega?

Het zou me verbazen als hij tot een andere verklaring komt dan ik: emotionele gebeurtenissen onthoud je veel beter en gedetailleerder dan alles wat je ervaart en nauwelijks raakt. Nieuwe ervaringen hebben een sterkere emotionele lading en zijn leerzamer dan gebeurtenissen die je al zo vaak hebt meegemaakt. Als je ouder wordt en met dezelfde partner, hetzelfde werk, dezelfde collega's dezelfde grapjes maakt gaan er dagen, weken, maanden voorbij dat er niets opmerkelijks gebeurt. Die sla je niet op in je geheugen. Waarom zou je? Als je dan terugkijkt op het afgelopen jaar dan lijkt het jaar in een vloek en een zucht voorbij te zijn gegaan.

Een teken dat je verkeert bezig bent.

[RoelO]

Heb je het boek gelezen Collega?

Het zou me verbazen als hij tot een andere verklaring komt dan ik: emotionele gebeurtenissen onthoud je veel beter en gedetailleerder dan alles wat je ervaart en nauwelijks raakt. Nieuwe ervaringen hebben een sterkere emotionele lading en zijn leerzamer dan gebeurtenissen die je al zo vaak hebt meegemaakt. Als je ouder wordt en met dezelfde partner, hetzelfde werk, dezelfde collega's dezelfde grapjes maakt gaan er dagen, weken, maanden voorbij dat er niets opmerkelijks gebeurt. Die sla je niet op in je geheugen. Waarom zou je?  Als je dan terugkijkt op het afgelopen jaar dan lijkt het jaar in een vloek en een zucht voorbij te zijn gegaan.  

Een teken dat je verkeert bezig bent.

Dit lijkt me niet helemaal waar; vroeger, toen ik ongeveer 7 jaar oud was, merkte ik al dat een jaar sneller ging dan vroeger. Elk jaar merkte ik dat weer. Ook nu dus nog. Maar in groep 6/7(10/11jaar oud) Werd ik gepest, dat zou je toch als een vrij emotionele gebeurtenis kunnen beschouwen, toch? Maar ook die jaren gingen sneller dan de voorgaande jaren.

Conclusie: De verklaring dat de tijd sneller gaat dan vroeger omdat het een kleiner deel van je leven is lijkt me relevanter.

[collegavanerik]

Heb je het boek gelezen Collega?

Ik ben er in bezig, heel interessant leesvoer, ook over savanten, blindsimultaan dammen en deja vu ervaringen, het hoofdstuk "waarom het leven..." staat achterin en ben ik nog niet aan toe gekomen (Ik ben ook Dawkins aan het lezen)

[Hildebrand]

Ik heb eens gelezen dat het idee dat tijd sneller gaat naarmate we ouder worden, te maken heeft met het feit dat de ervaringen die wij opdoen tijdens ons leven, steeds minder uniek worden. Er is in toenemende mate sprake van een onbewust deja-vu, een 'reeds gezien', waardoor gebeurtenissen een afnemende emotionele lading krijgen en minder blijven haken als 'markeringen' in de tijd.

[Adpruys]

een week of 3 geleden gelezen Hildebrand?

[RoelO]

Ik heb eens gelezen dat het idee dat tijd sneller gaat naarmate we ouder worden, te maken heeft met het feit dat de ervaringen die wij opdoen tijdens ons leven, steeds minder uniek worden. Er is in toenemende mate sprake van een onbewust deja-vu, een 'reeds gezien', waardoor gebeurtenissen een afnemende emotionele lading krijgen en minder blijven haken als 'markeringen' in de tijd.

Op deze manier kan ik me er nog iets bij voorstellen ja.