Bizar?

[Vitruvius]

Als je iemand kende die nu begraven is, denk je er dan weleens over na hoe het lichaam onder de grond er na een bepaalde tijd uit zal komen te zien (ontbinding dus)? En beter nog, hoe kom je weer van zo'n gedachte af?

Het is immers een bizar idee als je je realiseert dat het lichaam van iemand die je eens goed kende, daar nu totaal niet meer op lijkt en ligt weg te rotten, om het maar even hard te zeggen.

Wat er maar weer eens op neerkomt dat het een apart idee is; iemand die je kende is dood, ligt onder de grond maar dat is alleen zijn lichaam. De 'ziel' is echter ergens anders heen. Dat is echter een ander verhaal dat ik hier niet wil aansnijden. Maar maakt dat uit, als hetgeen dat de ziel als het ware omvatte (het lichaam dus, hoe jij de overledene kende) nu in zo'n staat verkeert dat het bizar te noemen valt?

Kortom: Denk je daar weleens over na (hoe een lichaam van een bekende in ontbinding eruit ziet), hoe denk je daar over na en hoe kom je er weer vanaf?

Absoluut niet denken dat ik hier mijn eigen problemen wil aankaarten; ik wil alleen weten hoe andere mensen hierover denken en hoe ze daarmee omgaan.

[PdeJongh]

Ik denk niet dat veel mensen daar over na zullen denken. Ik zoiezo niet. Loop liever met de gedachte rond dat ze er gewoon niet meer zijn, dat ze onder de graszoden liggen weg te rotten.

Zit je toch eenmaal met de gedachten van een wegrottend lichaam onder de grond, dan is er, denk ik, wel een manier om er vanaf te komen. Gewoon aan leuke, positieve dingen denken. Elke keer als je aan het rottende lichaam denkt, gaan denken aan positieve dingen. Dit doe je net zolang totdat je niet meer aan het rottende lichaam denkt

[Assassinator]

Het is het lichaam maar, de persoonlijkheid/ziel van het persoon is bewaard gebleven in de herinneringen van geliefden en kennissen. Dat is wat er toe doet, dat het lichaam verrot kan ook een leuke gedachte zijn: via die weg komt wat ooit die persoon was weer in een nieuw persoon terecht. Toch mooi, zo'n cirkel

[p__]

Moet je eens proberen in te denken hoe iemand die door een gehaktmolen gaat eruit ziet

Maar nee ik denk er niet dagelijks over na. Heb er weleens aan gedacht natuurlijk, maar het is net zoiets als een slapend zeepaardje of een geperste druif, het komt gewoon niet in me op.

[Moslim]

Sommige mensen zoals op de eerdere post hier, zeggen dat je jezelf wijs moet maken om aan positieve dingen te denken en de realiteit achter de schermen te laten. Je probeert hier duidelijk jou manier van denken te manipuleren.

Hoofdstuk (De Koe, vers 28)

28. Hoe kunt gij Allah (God) verwerpen, terwijl gij levenloos waart en Hij u leven schonk? Hij zal u doen sterven en daarna zal Hij u doen herleven en dan zult gij tot Hem worden teruggebracht

bekijk de realiteit hoe het is en zet geen fantasieverhaaltjes daarachter, want wij zullen allen sterven.

[Vitruvius]

Via die weg komt wat ooit die persoon was weer in een nieuw persoon terecht.

En als je je dan bedenkt dat zo'n proces heel lang kan duren?

Hoe lang duurt zo'n proces überhaupt? Met deze laatste vraag sla ik wel een andere weg in, maar hoe lang duurt zoiets (afhankelijk van omstandigheden)?

[PdeJongh]

bekijk de realiteit hoe het is en zet geen fantasieverhaaltjes daarachter, want wij zullen allen sterven.

Natuurlijk zullen we ooit sterven. Maar de gedachte dat je ziel je lichaam dan verlaat en elders heen gaat is toch een stuk beter dan de gedachte aan een wegrottend lichaam onder de grond? Daarom zullen mensen het liever zo verwoorden

[Hildebrand]

Als je iemand kende die nu begraven is, denk je er dan weleens over na hoe het lichaam onder de grond er na een bepaalde tijd uit zal komen te zien (ontbinding dus)? En beter nog, hoe kom je weer van zo'n gedachte af?

Het is immers een bizar idee als je je realiseert dat het lichaam van iemand die je eens goed kende, daar nu totaal niet meer op lijkt en ligt weg te rotten, om het maar even hard te zeggen.

Wat er maar weer eens op neerkomt dat het een apart idee is; iemand die je kende is dood, ligt onder de grond maar dat is alleen zijn lichaam. De 'ziel' is echter ergens anders heen. Dat is echter een ander verhaal dat ik hier niet wil aansnijden. Maar maakt dat uit, als hetgeen dat de ziel als het ware omvatte (het lichaam dus, hoe jij de overledene kende) nu in zo'n staat verkeert dat het bizar te noemen valt?

Kortom: Denk je daar weleens over na (hoe een lichaam van een bekende in ontbinding eruit ziet), hoe denk je daar over na en hoe kom je er weer vanaf?

Absoluut niet denken dat ik hier mijn eigen problemen wil aankaarten; ik wil alleen weten hoe andere mensen hierover denken en hoe ze daarmee omgaan.

Het is heel gewoon dat mensen af en toe eens denken aan wat ons allen wacht, de dood, en wat er vervolgens aan ontbindingsprocessen op gang gaat komen. De meesten weten de feiten niet en soms is dat maar goed ook want als je het weet is het hebben van een sterke maag een aanrader. Ik wist bijvoorbeeld vroeger niet dat het lichaam na de dood opzwelt doordat er rottingsgassen vrijkomen. Ook wist ik niet dat een lijk zwart wordt en uiteindelijk lijkt te 'smelten' doordat het vlees van het lichaam tot pulp wordt en de stoffelijke resten in de eigen lijkvloeistof komen te liggen. Bij obese mensen is er zelfs de mogelijkheid dat de buik ontploft, ook weer door het vrijkomen van rottingsgassen.

Al met al geen onderwerp waar je je graag mee bezighoudt, hoewel het zeker nut heeft als men interesse heeft voor een loopbaan in de forensische geneeskunde.

[PdeJongh]

Nu vertel je allemaal processen waar ik inderdaad nog niet over nagedacht had. Maar de gedachte wat er met jouw dode lichaam gebeurt, wordt er in ieder geval niet vrolijker op. Toch valt er niks aan te doen en moeten we het gewoon accepteren. Het beste is om gewoon de positieve kant van dood gaan te bekijken (niet dat ik pro dood gaan ben ofzo). De gedachte dat de ziel het lichaam verlaat en gewoon dezelfde persoon blijft (alleen nu zonder lichaam) is m.i. toch een stuk aangenamer [rr]

[Assassinator]

Waarom niet? Ik vind het niet erg, ik vind het juist een mooie gedachte dat het lichaam van die persoon terecht komt in allerlei andere levende wezens door middel van die proccesen. Wat is daar negatief aan?

[PdeJongh]

Het is wel mooi dat alles wat dat betreft hergebruikt wordt, alleen de gedachte dat heel m'n lichaam opzwelt is raar [rr]

[The Don]

Ik vind het juist prachtig om te zien hoe die ontbindingsverschijnselen eruit zien. Vroeger kreeg ik eens een filmpje te zien van een dode muis (je weet wel zo'n filmpje waarbij de tijd versneld is), prachtig gezicht als de muis langzaam verteerd wordt en de maden uit de muis ziet komen en op het laatst als skeletje overblijft.

Ook de "body farm" waar vrijwilligers hun lichaam doneren als onderzoeksobject voor de wetenschap en de forensische onderzoekers is iets fascinerends.

Kortom ik denk er puur rationeel overna en ik heb er geen problemen mee. Ik vind het een beetje raar zelfs dat dit onderwerp als "bizar" wordt bestempeld.

[RoelO]

Ik heb ook geen enkel bezwaar tegen het denken aan ontbinding. Ik vind het gewoon interessant. Mijn hobby is ook het opzetten van vogels: alle ingewanden, spieren, etc. eruit en stro erin. Maar ik dank en dan ook niet bij na dat dat ooit geleefd heeft. De ziel van het arme beest is ergens anders.

Maar ik snap wel je probleem, misschien moet je, steeds als je aan rottende lijken denkt, een lied/nummer nuriën waar je prettige herinnerngen aan hebt; dan ga je na een tijd misschien automatisch neuriën en denk je aan die herrinnnering.

Succes in elk geval, als het werkt hoor ik het graag!

[Kyran]

Kortom ik denk er puur rationeel overna en ik heb er geen problemen mee. Ik vind het een beetje raar zelfs dat dit onderwerp als "bizar" wordt bestempeld.

Inderdaad, ik snap ook niet wat er ''bizar'' aan is, misschien denkt men dit alleen omdat het de menselijke soort betreft. De ontbinding van mussen etc. is dan in veel gevallen natuurlijker.

Trouwens bij de jaïnisten, religieuze stroming uit India, is het doodnormaal om lijken in de open lucht weg te laten rotten, overeenkomstig het ashes to ashes, dust to dust. Ik vind het ook alleen maar een geruststelling dat mijn lichaam met de dood volledig afgebroken wordt in de natuur en alles weer kan worden (=soort recycling)