[quote="Windsurfer"]Dat wordt het - zoals ik in mijn eerste reactie al vermoedde-  dus toch een semantische kwestie.[/quote]

Daar is - lijkt me - niets mis mee. Misverstanden zijn vaak op te lossen door de termen scherp te definiëren.

Dat wordt het - zoals ik in mijn eerste reactie al vermoedde-  dus toch een semantische kwestie.

@ Windsurfer
 
Dat kan, maar dat is dan geen eigenlijk [i]beslissing[/i]. Een groot deel van ons leven vertrouwen we op onze "automatische piloot". Er zijn inderdaad ook veel mensen die denken dat het normaal gesproken wel duidelijk is wat je "moet" doen. Dat valt allemaal buiten mijn definitie van "een beslissing nemen". Bij het nemen van een beslissing stel ik mij voor dat je je ervan bewust bent dat er meerdere opties zijn, en je ook de tijd neemt om die te overwegen.
 
Mocht je dat geen juiste definitie vinden van 'een beslissing nemen', dan vraag ik je in mijn berichtjes het woord 'beslissing' te vervangen door 'beslissing[i] in de zin van Bartjes[/i]'. Mogelijk dat je de logica van mijn berichtjes dan wel ziet.

Ook na je uitleg vind ik het verhaal veel te ongenuanceerd. Je kunt als mens gewoon een beslissing nemen omdat het zo moet, los van of je daar nou positieve, negatieve of onverschillige emoties bij ervaart, laat staan dat emoties een invloed of anderzins medebepalende invloed zouden hebben op die beslissing.
 
Niet elk gedrag is een (al dan niet) volledige integatie van emotie en cognitie.

[quote="Windsurfer"]- natuurlijk kan je zonder gevoel een beslissing nemen[/quote]

In [i]triviale[/i] zin is dat wellicht mogelijk door bijvoorbeeld een munt op te werpen. De eigenlijke beslissing ligt dan in het besluit het lot te laten beslissen. Ook is het mogelijk jezelf aan een totalitaire ideologie over te geven, waarna alle volgende besluiten min of meer mechanisch kunnen verlopen. Er zijn dus wel manieren om het gevoel min of meer buitenspel te zetten. Afgezien van zulke gevallen is het bij beslissingen echter altijd het gevoel dat uitmaakt wat voor jou de doorslag geeft. Het verstand kan dat niet, omdat feiten [i]op zich[/i] niet goed of slecht zijn.

 
[quote]
- natuurlijk kan je in de politiek je verstand boven je gevoel laten gaan
[/quote]

Het verstand kan hoogstens bepalen wat al dan niet het geval is, of wat je bij een bepaalde gedragslijn kunt verwachten. Het verstand kan niet bepalen wat wenselijk of onwenselijk is. Bij alle redeneringen die dat wel pretenderen zul je verborgen morele vooronderstellingen aantreffen. Zie:

[url=http://en.wikipedia.org/wiki/Is%E2%80%93ought_problem]http://en.wikipedia.org/wiki/Is%E2%80%93ought_problem[/url]

[quote="Bartjes"]
Verstand en gevoel [i]kunnen[/i] niet in strijd zijn:
 
Verstand gaat over feiten en redeneringen, gevoel over waarden en normen. Zonder gevoel is alles lood om oud ijzer. Zonder gevoel zijn er geen voorkeuren, en kunnen geen beslissingen genomen worden. Wie in de politiek of elders beweert zijn verstand over zijn gevoel te laten prevaleren houdt zichzelf en anderen voor de gek. Wie eerlijk te werk wil gaan zal moeten proberen te achterhalen wat de [i]gevoelsmatige[/i] uitgangspunten zijn die aan zijn gedrag ten grondslag liggen.
[/quote]
 
Nogal een opmerkelijke post en de crux zit 'm natuurlijk in de semantiek, maar toch. Natuurlijk kunnen verstand en gevoel in strijd zijn. De rest van je post vind ik inhoudelijk ook dubieus:
- natuurlijk kan je zonder gevoel een beslissing nemen
- natuurlijk kan je in de politiek je verstand boven je gevoel laten gaan
etc.
 
Maar misschien mis ik totaal je punt of hanteer je andere definities van verstand en gevoel dan ik.

Volgens mij is honger , pijn of dorst een gevoel. Een mening of een emotie is geen gevoel. Een brein kan niks voelen.

Psychiater dr. Manfred Lütz in
Irre! Das Problem sind die Normalen ...
legt uit ( start 9:30 )
Hitler was verschrikkelijk normaal: 
http://www.youtube.com/watch?v=OpIkI3G1y8k
 
Bijzonder boeiend en leerzaam!

[quote="Dido"]
Verder is het erg waarschijnlijk dat Hitler leed aan een [url=http://www.checklijst.nl/psychopaten.htm]psychopathische persoonlijkheid[/url] (een psychopaat dus). Dit is zowat een samenraapsel van een [url=http://www.deviersprong.nl/persoonlijkheidsstoornissen/de-narcistische-persoonlijkheidsstoornis.html]narcistische persoonlijkheidsstoornis[/url] en anderzijds een [url=http://www.moeilijkemensen.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=28&Itemid=59]antisociale persoonlijkheidsstoornis[/url].

Tijdens WO II is er, door een Amerikaanse psychiater, ook een psychologisch profiel opgemaakt van hoe Hitler zou functioneren. Er is zeker  kritiek te leveren op die analyse, maar feit is wel dat de voorspellingen van hoe Hitler verder zou functioneren tijdens de oorlog, (grotendeels?) bleken te kloppen. Die psychiater voorspelde dat Hitlers toestand (zijn functioneren) alleen maar erger zou worden, dat hij nooit zou opgeven en dat hij zelfmoord zou plegen als hij de oorlog verloor.

 

Hier kan je lezen over dat psychologisch profiel:
[url=http://drvitelli.typepad.com/providentia/2009/03/profiling-hitler.html]http://drvitelli.typepad.com/providentia/2009/03/profiling-hitler.html[/url]
[url=http://www.ess.uwe.ac.uk/documents/osssection5pt1.htm]http://www.ess.uwe.ac.uk/documents/osssection5pt1.htm[/url]

 

 
[/quote]
Ik kom niet verder dan dat Hitler narcistische en antisociale trekjes had.
En die Amerikaanse psychiater heeft in mijn ogen meer weg van een helderziende.
Sorry, mij kan het niet overtuigen.

Natuurlijk hebben zijn ouders en de ervaringen die hij in zijn leven opdeed hem gevormd als mens.
Maar om van daaruit te rederen en te concluderen dat hij een psychopaat zou zijn is mij te simpel.
Zijn gedrag is heel goed te verklaren zonder de psychiatrie te hulp te roepen.
Hitler was een streber met een naar mijn mening middelmatig IQ. Zijn aanleg lag meer op het vlak van de kunst. Zijn streven naar een groot Rijk waar hij de leider van zou zijn (wie droomt daar als kind niet van) en zijn haat tegen Joden waren twee zaken die totaal los van elkaar staan.
Hij probeerde zowel het een als het andere te verwezelijken.
Zijn gedrag en zienswijze t.o.v. Joden was die van een [u]normaal[/u] mens met een racistisch gedachtengoed.
Het kenmerk van racisme is dat je een bepaalde groep als minderwaardig beschouwd. Als je dat doet hoef je die mens ook niet menswaardig te behandelen (vanuit de racist geredeneerd). Je zou die mens met een aap kunnen vergelijken.
Dat verklaart ook het schofterige gedrag van de Japanners in WOII. Dat waren geen psychopaten. Zij zagen de Europeaan als een minderwaardig ras. In de VOC tijd moesten de Europeanen aan het Japanse hof hun mond open spreiden, omdat de Japanners wilden zien wat dat rare ras aan tanden in hun mond hadden.
Daarom moet je ook oppassen het racist niet te pas en te onpas te gebruiken. 
Pesten op school heeft veel weg van racisme. Je beschouwt dan de ander als minder waard. Voorkom racisme en druk pesten de kop in.

Nou PeterPan, dat is wel erg kort door de bocht. Als Dido het etiket "psychopaat" nu zou gebruiken om er verder van af te zijn zou je gelijk hebben, maar zij probeert haar verklaringen altijd goed te onderbouwen. Je kan toch moeilijk ontkennen dat mensen in hun karakter een zekere ontwikkeling doormaken, en dat datgene wat zij in hun leven meemaken daar een grotere of kleinere rol in speelt.
 
Verder maakt berichtje # 2 veel duidelijk. Hitler had kennelijk behoefte aan een omvattende ideologie waar hij zijn verder politieke inspanningen naar kon richten. Het heersende antisemitisme voldeed daaraan, en hij kon zo ook veel politieke invloed krijgen. Mogelijk had hij in andere omstandigheden een andere leer gekozen.

O, hij was dus een psychopaat. Ja, dan kunnen we hem niets kwalijk nemen. De man was dus ziek.
Erg sneu. En zijn vrienden en trawanten, die waren dus ook psychopaat?
Griezelig. Hebben ze al een psychiatrisch onderzoek gedaan naar Jezus. Bah, griezelig en akelig.
De man was volgens mij volledig normaal. Hij had perverse denkbeelden, maar daar lijdt bijna de gehele bevolking aan (namelijk iedereen die een andere mening heeft als ik).
Volgens mij is het nog steeds een raadsel waarom hij zo'n gruwelijke hekel had aan Joden.
Waarschijnlijk is dit de culminatie van de perverse manier waarop de Joden sinds het jaar 33 werden bejegend. Over schuld gesproken! 
Lang niet alle ideeën kwamen van hem. Waarschijnlijk heeft het clubje fanatici om hem heen elkaar opgejut en opgezweept in meningen en daden. Hitler is in zichzelf gaan geloven. Dat dat tot raar gedrag leidt weten we uit vele absurde voorbeelden, zoals heersers die gaan denken dat ze afstammelingen zijn van Caesar.

Ik heb jammer genoeg onvoldoende tijd om hier uitgebreid op in te gaan. Want er is heel veel aan te merken op de tekst in de openingspost. Maar zoals Bartjes al aanhaalde, zijn er zonder gevoelens geen beslissingen mogelijk. Als je zoekt op Damasio en "somatic marker hypothese" zal je daar zeker materiaal over terugvinden. Damasio heeft patiënten gevolgd die door een hersenletsel geen emoties meer ervaarden. En daaruit werd duidelijk dat deze patiënten helemaal niet meer konden functioneren, aangezien ze geen beslissingen meer konden nemen.

 

Verder is het erg waarschijnlijk dat Hitler leed aan een [url=http://www.checklijst.nl/psychopaten.htm]psychopathische persoonlijkheid[/url] (een psychopaat dus). Dit is zowat een samenraapsel van een [url=http://www.deviersprong.nl/persoonlijkheidsstoornissen/de-narcistische-persoonlijkheidsstoornis.html]narcistische persoonlijkheidsstoornis[/url] en anderzijds een [url=http://www.moeilijkemensen.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=28&Itemid=59]antisociale persoonlijkheidsstoornis[/url].

Het grootste probleem van psychopaten is dat ze zich niet kunnen inleven in anderen: ze voelen niet mee wat anderen voelen. Als zij anderen pijn doen, op wat voor een manier dan ook, dan maken ze geen contact met de pijn van die ander, wat hen tot koelbloedige moordenaars kan maken.
 
Zaken die zich afspeelden in zijn omgeving, zullen zeker ook zijn handelen mee bepaald hebben (zoals inderdaad de afloop van WO I)

 

Hoe komt men aan een bepaalde persoonlijkheid? Nature en nurture, of anders gezegd, dit heeft zowel een biologische basis (genetisch) als een invloed van omgevingsfactoren, zoals vooral de opvoeding. Als je leest over hoe het eraan toe zou gegaan zijn in zijn gezin van herkomst, dan blijkt dat dit zeker geen ideale omgeving was om op te groeien als kind: vader zou een ernstig alcoholprobleem hebben gehad, waardoor er veel fysiek geweld was in zijn gezin. Zijn moeder zou hem heel erg beschermd hebben opgevoed, waardoor hij, als kind, vermoedelijk niet leerde omgaan met frustraties. Je kan het als volgt zien: als je zowat alles krijgt van je moeder, als je iets vraagt, dan leer je niet omgaan met het feit dat je in het leven soms niet krijgt wat je wenst. Hij zou haar oogappel geweest zijn, wat mee zou kunnen verklaren dat hij zich erg speciaal en bijzonder voelde. Dit zou dan een link kunnen hebben met zijn narcistische problematiek.

 

Tijdens WO II is er, door een Amerikaanse psychiater, ook een psychologisch profiel opgemaakt van hoe Hitler zou functioneren. Er is zeker  kritiek te leveren op die analyse, maar feit is wel dat de voorspellingen van hoe Hitler verder zou functioneren tijdens de oorlog, (grotendeels?) bleken te kloppen. Die psychiater voorspelde dat Hitlers toestand (zijn functioneren) alleen maar erger zou worden, dat hij nooit zou opgeven en dat hij zelfmoord zou plegen als hij de oorlog verloor.

 

Hier kan je lezen over dat psychologisch profiel:
[url=http://drvitelli.typepad.com/providentia/2009/03/profiling-hitler.html]http://drvitelli.typepad.com/providentia/2009/03/profiling-hitler.html[/url]
[url=http://www.ess.uwe.ac.uk/documents/osssection5pt1.htm]http://www.ess.uwe.ac.uk/documents/osssection5pt1.htm[/url]

 

En dit filmpje op Youtube gaat er ook over:

 
 
http://youtu.be/v1W8I8uoVPo
 
[hide]Het filmpje in [url=http://www.youtube.com/watch?v=zZaPlrwwKAU]deze link[/url] gaat trouwens nog in op de familie van Hitler en hoe zij stonden tegenover hem.[/hide]
 
Dido

Ben je zeker dat het om een denkfout gaat, en niet eerder een foutieve psychologische verwerking dat er tot megalomanie of grootheidswaanzin leidde? 

Iedereen die serieus over het leven nadenkt krijgt met dat probleem te maken. Er zijn geen algemeen aanvaarde antwoorden. In de ethiek wordt er al meer dan tweeduizend jaar over gebakkeleid. Maar zelfs als er wel algemeen aanvaarde antwoorden zouden zijn, kun je je [i]nog steeds[/i] afvragen waarom die beter zouden zijn dan je eigen ideeën en gevoelens. Waar zijn die algemeen aanvaarde antwoorden dan op gebaseerd? En hoe weet je dat die bron betrouwbaar is? Voor veel mensen is de gedachte zelf de knoop te moeten doorhakken en zelf een levensvisie te moeten [i]kiezen[/i] (met de volle verantwoordelijkheid van dien!) echter onverdraaglijk. Vandaar dat van totalitaire ideologieën en dito godsdiensten nog steeds een grote aantrekkingskracht uitgaat.