Een superpositie van ruimtetijd krommingen is niet hetzelfde als een gekwantiseerde ruimtetijd, omdat deze superpositie die van het deeltje volgt. De ruimtetijd blijft glad en bestaat niet uit quanta, zoals dat zou moeten voor een gekwantiseerde ruimtetijd.
Anders gesteld, de superpositie van meerdere plaatsen voor een deeltje is een superpositie ín de ruimte met als gevolg dat de kromming van de ruimte ook niet een welbepaalde plaats (hetgeen niets met een onzekerheidsrelatie voor de ruimtetijd te maken heeft) heeft is nog géén kwantisatie van de ruimte zélf.
Het kwantumschuim ontstaat volgens Wheeler uit de in de ruimtetijd opduikende en weer verdwijnende deeltjes-antideeltjes paren, maar hoe zou een deeltje-antideeltje paar een los bolletje ruimtetijd, of een mini wormgat, zoals je in de verbeeldingen van een gekwantiseerde ruimte op heel kleine (planck) schaal ziet, kunnen doen ontstaan. Dit doet vermoeden dat het constant onstaan en verdwijnen van deeltjesparen geen kwantumschuim doet ontstaan (Natuurlijk zullen er wel steeds ``hobbeltjes`` ontstaan en weer verdwijnen). De kwantisatie van de ruimtetijd is geen gevolg van de kwantisatie van deeltjes. De kwanta van zo´n gekwantiseerde theorie van gravitatie zouden een soort ``ruimtetijd atomen`` zijn.

[quote="descheleschilder"]
 Er is Natuurlijk wel een ietwat chaotisch beeld te zien óp de ruimtetijd, vanwege het constant ontstaan en weer ondergaan van deeltjes-antideeltjes paren, maar de ruimte zelf blijft volgens mij gewoon glad, zonder de ruimtelijke chaos op Planckniveau.
[/quote]
 
Het idee van quautum foam van John Weeler is er op gebaseerd dat de genoemde deeltjes-antideeltjes paren continu ontstaan maar dat deze deeltjes zelf weer de ruimte zo sterk vervormen dat de ruimte niet meer glad blijft volgens ART: [url=http://en.wikipedia.org/wiki/Quantum_foam]http://en.wikipedia.org/wiki/Quantum_foam[/url]

[quote="descheleschilder"]
Het feit dat een deeltje in een superpositie van positietoestanden bestaat zegt nog niet dat de ruimtetijd gekwantiseerd is. Het zegt alleen dat de kromming van de ruimtetijd die het deeltje veroorzaakt de onzekerheid in positie volgt, hetgeen niet hetzelfde is als een kwantisatie van de ruimtetijd zelf.
[/quote]
 
Het zou best kunnen dat je hier gelijk in hebt, alleen is het me niet duidelijk waarom een superpositie van ruimte-tijd krommingen volgens jou niet hetzelfde is als een kwantisatie van de ruimte-tijd.
 
Zou je dit kunnen uitleggen? Wat is het verschil? Waar moet een natuurwet dan aan voldoen voordat we wel van gekwantiseerde ruimtetijd kunnen spreken?

[quote="descheleschilder"]
 Een stukje snaar bestaat niet uit kleinere delen waartussen een kracht aanwezig is en zodoende kan er geen kracht in een snaar aanwezig zijn die hem doet trillen. Ook al stel je dit als axioma. Een elastische kracht (evenredig aan hoever je een object uitrekt) is een welgedefinieerd begrip en kun je toch niet tot een axioma maken in de context van een snaar. 
[/quote]
 
Dit argument zegt alleen maar dat de "spankracht" van een supersnaar niet hetzelfde is als de spankracht in een klassieke snaar. De spankracht van een klassieke snaar wordt inderdaad veroorzaakt door krachten tussen kleinere deeltjes, wat uiteraard niet het geval is voor een supersnaar. We kunnen dus hooguit concluderen dat de term "spankracht" niet correct is. Prima, dan geef je er toch gewoon een andere naam aan?
 
Het punt is dat de snaartheorie als axioma aanneemt dat elementaire deeltjes geen puntdeeltjes zijn, maar 1-dimensionaal zijn, en dat deze 1-dimensionale object bewegen volgens een bepaalde differentiaalvergelijking. Die differentiaalvergelijking lijkt ontzettend veel op de differentiaalvergelijking die een trillende snaar beschrijft (ookal is het geen echte klassieke snaar). Er is geen enkele wet die zegt dat dat niet mag.
 
Het probleem met jouw redenering is dat je uit gaat van de wetten van de klassieke natuurkunde, terwijl het hele punt van snaartheorie natuurlijk is dat we we de klassieke natuurkunde (en de ART en de QM) juist willen vervangen. Uiteraard moet de snaartheorie wel bij lage energie consistent zijn met klassieke natuurkunde, dus als je wil beweren dat dat niet het geval is dan moet je bewijzen dat klassieke snaren niet kunnen bestaan binnen de snaartheorie.
 
Jij doet echter precies het omgekeerde: jij bewijst dat supersnaren niet kunnen bestaan binnen de klassieke natuurkunde. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Dus de snaartheorie is niet in gevaar.

Als je weet waar de spankracht vandaan komt, komt er een einde aan de reeks steeds verder gaande vragen. Een stukje snaar bestaat niet uit kleinere delen waartussen een kracht aanwezig is en zodoende kan er geen kracht in een snaar aanwezig zijn die hem doet trillen. Ook al stel je dit als axioma. Een elastische kracht (evenredig aan hoever je een object uitrekt) is een welgedefinieerd begrip en kun je toch niet tot een axioma maken in de context van een snaar. Ik zie dit meer als een aanwijzing dat trillende snaren niet bestaan.
Wat betreft jouw laatste bericht, over een kwantumtheorie van de gravitatie en een deeltje dat uitgesmeerd is over de ruimte. Het feit dat een deeltje in een superpositie van positietoestanden bestaat zegt nog niet dat de ruimtetijd gekwantiseerd is. Het zegt alleen dat de kromming van de ruimtetijd die het deeltje veroorzaakt de onzekerheid in positie volgt, hetgeen niet hetzelfde is als een kwantisatie van de ruimtetijd zelf. Natuurlijk wordt de onzekerheid in plaats (en tijd) overgedragen op de onzekerheid van de plaats (en tijd) van de kromming. Maar deze onzekerheid in de plaats (en tijd) van de kromming impliceert niet dat de ruimtetijd zélf gekwantiseerd is. Volgens mij ie er geen reden om (zoals een Natuurkundige ooit zei) het mooie, gladde geometrische model van Einstein vaarwel te zeggen.
Volgens de LQG (waar ik dus niet in geloof) zijn de onzekerheden in de onzekerheidsrelaties behorend bij zo´n kwantumtheorie voor de gravitatie onzekerheden in het volume en het oppervlak van een stukje ruimtetijd: weet je het volume precies dan is het oppervlak onzeker en weet je het oppervlak precies dan is het volume onzeker (als je het volume precies kent dan bevindt het oppervlak bij dat volume zich ergens tussen het het oppervlak van de bol behorend bij dat volume en een heel groot oppervlak, en als je het oppervlak precies kent dan bevind het volume zich tussen het volume van de bol behorend bij dat oppervlak en een oppervlak heel dicht bij nul).
Als je een aanhanger van de verborgen variabelen interpretatie bent, dan is er geen onzekerheid in de plaats waar de ruimtetijd kromming aanwezig is (hoewel die plaats wel steeds verspringt), en misschien zou je wel kunnen stellen dat de verborgen variabelen de ruimtetijd [i]vormen[/i] (waarmee je tegelijkertijd een verbinding tussen gravitatie en de kwantumtheorie legt).

[quote="descheleschilder"]
Ik denk dat het nog maar de vraag is of gravitatie gekwantiseerd kán worden. Volgens mij is de ruimtetijd niet onderhevig aan de wetten van de kwantummechanica. 
[/quote]
 
We zullen toch op één of andere manier zo'n theorie moeten vinden. Immers, we weten dat 
 
a) de positie van een deeltje met massa is gekwantiseerd (volgens de QM)
b) de positie van een deeltje met massa de configuratie van het zwaartekrachtsveld bepaalt (volgens ART, maar ook volgens de klassieke natuurkunde: hoe dichterbij een massa bepaalde massa is, hoe sterker ik zijn zwaartekrachtsveld voel)
 
Dus dan is het een legitieme vraag om je af te vragen hoe het zwaartekrachtveld er uitziet dat wordt veroorzaakt door een "uitgesmeerd" deeltje (een deeltje in een superpositie van verschillende plaatsen) en hoe dat zwaartekrachtsveld verandert op het moment dat we de positie van het deeltje meten.

[quote="descheleschilder"]
Bovendien vraag ik mij af welke kracht voor het trillen van de snaartjes zorgt in de snaartheorie (hetgeen ik mij op dit forum geloof ik al eens eerder afgevraagd heb; een bevredigend antwoord leverde het niet voor mij niet op).
[/quote]
 
De snaartheorie neemt gewoon als [u]axioma[/u] aan dat er een spankracht in de snaartjes bestaat.
 
Natuurlijk kun je je wel afvragen waar die spankracht dan weer vandaan komt of hoe die verklaart kan worden uit een diepere theorie, maar op die manier blijf je eeuwig bezig. Natuurkunde kan per definitie nooit echt iets verklaren. Een nieuwe natuurkundige theorie kan hooguit de zaken versimpelen ten opzichte van eerdere theorieën, of kan ons in staat stellen nieuwe dingen te berekenen die we met eerdere theorieën niet konden berekenen. Maar zelfs al heb je de meest diepe theorie van alles, dan nog kun je je nog steeds de vraag blijven stellen "Ja, maar waar komt die theorie dan vandaan?".
 
Kortom, je zult gewoon moeten accepteren dat iedere theorie onverklaarbare axioma's heeft.

Het feit dat twee waarnemers een supernova niet gelijktijdig zien ontploffen heeft te maken met hun afstand tot de supernova, en de supernova zal voor beiden weldegelijk tegelijkertijd plaatsvinden. Een supernova vindt maar plaats op één tijdstip. Dat wil zeggen, bij benadering, aangezien een supernova enige tijd in beslag neemt. Maar een gebeurtenis vindt voor iedereen op hetzelfde moment plaats, ook al lijkt dat niet zo door verschil in afstand tot de gebeurtenis.
Een groot verschil trouwens tussen Quantum Loop Gravity  (QLG) en de snaartheorie is dat de eerste achtergrond onafhankelijk is, terwijl de snaartheorie gedefinieerd is op een vlakke ruimtetijd. Bovendien vraag ik mij af welke kracht voor het trillen van de snaartjes zorgt in de snaartheorie (hetgeen ik mij op dit forum geloof ik al eens eerder afgevraagd heb; een bevredigend antwoord leverde het niet voor mij niet op).

KM en SRT zijn verenigbaar, dat is nu net wat kwantumveldentheorie doet.
Het wordt pas problematisch als we algemene relativiteit en kwantummechanica proberen samen te brengen.
 
Een probleem dat je met een basiscursus relativiteit en veldentheorie kan vinden is dat een vacuumtoestand frame-afhankelijk is wanneer je algemene relativiteit beschouwd als "achtergrond" niet meer uniek gedefinieerd kan worden. (zie bijvoorbeeld het boek van Carroll hoofdstuk 9)
 
Als ik me niet gruwelijk vergis is de exacte aard van deze problemen nog niet volledig begrepen, als dat wel zo zou zijn kan men stap voor stap werken om deze 'tegenstrijdigheden' weg te werken.

Ik bedoel dat 1 gebeurtenis bv. een supernova door 2 waarnemers op 2 verschillende plaatsen in het universum niet als gelijktijdig ervaren worden.Waardoor we eigelijk 2 gebeurtenissen krijgen deze kunnen miljoenen jaren uit elkaar liggen.

Daardoor vind ik dat de KM en SRT wel op mekaar lijken nl. de onzekerheid.

[quote="zenn"]
Bij de (A)SRT zien we dat 1 gebeurtenis door 2 waarnemers niet als gelijktijdig wordt ervaren.
Deze wordt plots gebeurtenis  [i]a[/i] en [i]b[/i] enkel door het waarneming ervan. 
[/quote]
 
Het gaat om [i]twee [/i]gebeurtenissen die op verschillende tijden worden ervaren in verschillende t.o.v. elkaar bewegende inertiaalstelsels. Twee gebeurtenissen die in het ene stelsel gelijktijdig plaatsvinden, doen dat niet in een stelsel dat t.o.v. dat ene stelsel met eenparige snelheid beweegt. Wat bedoel je precies met de laatste zin in het citaat hierboven?
 
[quote="zenn"]
Dat de KM niet verenigbaar is met de (S)ART is wel bekend, maar er zijn wel gemeenschappelijke eigenschappen nl. het waarnemen ervan.
[/quote]
 
Bedoel je hiermee het waarnemen van de KM en de (S)ART?
Bovendien zijn er interpretaties van de KM waarin een deeltje altijd een welbepaalde plaats en impuls heeft. Verborgen variabelen zorgen ervoor dat het [i]lijkt [/i]alsof er kansen bestaan, ongeveer zoals een Browns deeltje onvoorspelbaar maar gedetermineerd door een vloeistof beweegt, waar de vloeistofmoleculen te vergelijken zijn met de verborgen variabelen.

Dat de KM niet verenigbaar is met de (S)ART is wel bekend, maar er zijn wel gemeenschappelijke eigenschappen nl. het waarnemen ervan. Als we dieper in de KM kijken zien we dat 1 deeltje op 2 plaatsen tegelijk kan zijn  plaats [i]a [/i]en plaats[i] b [/i]
 
Bij de (A)SRT zien we dat 1 gebeurtenis door 2 waarnemers niet als gelijktijdig wordt ervaren.
Deze wordt plots gebeurtenis  [i]a[/i] en [i]b[/i] enkel door het waarneming ervan. 

Ik denk dat het nog maar de vraag is of gravitatie gekwantiseerd kán worden. Volgens mij is de ruimtetijd niet onderhevig aan de wetten van de kwantummechanica. Er zijn weliswaar vele theorieën in omloop ([url=http://en.Wikipedia.org/wiki/Quantum_gravity]http://en.Wikipedia.org/wiki/Quantum_gravity[/url]) maar gravitatie is een geheel ander iets dan de drie  (kwantiseerbare) krachten. Er is Natuurlijk wel een ietwat chaotisch beeld te zien óp de ruimtetijd, vanwege het constant ontstaan en weer ondergaan van deeltjes-antideeltjes paren, maar de ruimte zelf blijft volgens mij gewoon glad, zonder de ruimtelijke chaos op Planckniveau.
Ik las in bericht 3 over een ``netwerk`` in verband met de snaartheorie, maar ik denk dat deze term beter van toepassing is op de Loop Quantum Gravity (LPG). Deze theorie doet ongeveer het omgekeerde als wat de snaartheorie doet. De LQG gaat uit van de ART en de snaartheorie van de kwantumveldentheorie. En bovendien is de QLG achtergrond onafhankelijk, terwijl de snaartheorie uitgaat van een vlakke ruimtetijd waarin de gravitonen zich bewegen.
Het is op het moment (nog) niet mogelijk deze theorieën experimenteel te toetsen. Er is een theorie die zegt dat wij op een membraan leven gekoppeld aan een extra ruimtedimensie (je kunt het visualiseren door een lijn, ons universum, op een cilinder, met de omtrek van de cilinder als extra ruimtedimensie) waarin alleen de gravitatie kan doordringen en op die manier de Plankclengte doet afnemen, zodat er afstanden in beeld komen die bereikbaar zijn, maar deze theorie is weer gebaseerd op de snaartheorie. 
Tijdsdilatatie (hetzij door de hoge snelheid van een object hetzij door de gravitatie veroorzaakt door een grote massa) heeft niet te maken met de snaartheorie, maar is een gevolg van de SRT en ART zoals al eerder opgemerkt.

Snaren zijn weer een diepere of diepste laag van de werkelijkheid, nadat het met de quarks wel gedaan leek. Kwantummechanica en (S) ART zitten de snaartheorie in de weg omdat beide theorieën niet verenigbaar zijn. De ruimte op planckschaal is niet leeg zoals ART beweert en daarom zijn er zeer sterke zwaartekracht velden en dan is de kwantummechanica weer niet toereikend.

Ik denk dat het waarnemen van de SRT en de kwantummechanica  het probleem van het oplossen moeilijk maakt.