Mooi - bedankt! :D

Als je bedenkt waar het om gaat:

- Een verhoudingsgewijs erg 'luid' signaal van een zeer specifieke vorm (een frequentiesweep binnen een nauw frequentiegebied met een gevolgd door een kenmerkende ringdown met een eveneens specifiek amplitudeverloop, zie eerdere berichten). Natuurlijk zijn er flink wat glitches, maar een glitch die er zo uit ziet moet een enorme zeldzaamheid zijn.
- Maar zelfs áls er zo'n zeldzaamheid voorbij komt, dan wordt hij gewoon genegeerd [i][u]tenzij eenzelfde[/u][/i] 'glitch' ook bij een andere detector, duizenden kilometers verderop, wordt gevonden.
- En dan moeten beide 'glitches' ook nog binnen een heel smal tijdsvenster (van 0 tot maximaal 40 ms of zo) bij de verschillende detectoren aankomen.
- De kans op een 'glitch' als [u][i]drie[/i][/u] detectoren [i]onafhankelijk[/i] van elkaar hetzelfde zeer specifieke fenomeen binnen het juiste tijdvenster waarnemen én een plek aan de hemel aanwijzen waar op datzelfde moment de zeer specifieke gamma ray burst plaats vindt die volgens de theoretische voorspellingen bij exact zo'n event hoort lijkt mij -om het zo maar eens te zeggen- astronomisch klein.

Wil je echt precies weten wat er hoe gedaan is, dan zal je de tientallen papers moeten bestuderen. Overigens zijn er ook fouten en foutjes gemaakt, niet dat deze cruciaal waren. Hossenfelder kent die en gaat er in dit filmpje m.i. wat te fanatiek en ongenuanceerd tegenaan, jammer. Zie ook de zinnige reacties van Derek White in de comment sectie onder de video.

Dat is niet best dat ze er zo naast zit.

Een ander punt van haar kritiek is dat men in een zee van ruis en “glitches” naar signalen zoekt, wat een gevaarlijke manier van doen is omdat je daar van alles in kunt vinden. Dan ligt confirmation bias op de loer. Dat heeft men met statistische analyses uitgesloten?

Ja, gezien.

Wat Hossenfelder als belangrijkste kritiek stelt: "Er is geen waarneming van elektromagnetische straling als astrofysisch bewijs voor de juistheid van de gemeten gravitatiegolven" is onjuist. Ook haar suggestie dat de gemeten signalen van aardse oorsprong zouden kunnen zijn klopt niet.

Zie [url=https://sciencetalk.nl/forum/viewtopic.php?f=16&t=198678&start=102]DIT[/url] bericht.

Is onderstaande video al bekend?

https://www.youtube.com/watch?v=WWTvNlfkvoI

[quote]Niet anders dan bij geluid als er ruis is.[/quote]

Precies, en bij zwaartekrachtgolven is dat hetzelfde: Veel ruis (talloze kleine bijdragen van even zo veel bronnen) met af en toe op de voorgrond een hard geluid (de frequentiesweep van een samensmelting met een black hole bijvoorbeeld).
Het is juist die ruis die er voor zorgt dat de detectie van die toch zeer zwakke gravitatiegolven zo lastig is. Dat probleem is in voorgaande berichten ruimschoots de revue gepasseerd.

Om een ster (of een lamp, dat maakt geen verschil) heb je EM-straling met veel verschillende frequenties (o.a. frequenties waar ogen gevoelig voor zijn, 'licht').

Die zijn willekeurig verdeeld en vormen een chaotisch patroon wat betreft amplitude.
Niet anders dan bij geluid als er ruis is.

Daar is misschien op het oog lastig een sinus in te herkennen maar met bijvoorbeeld Fourieranalyse is de amplitude en fase van iedere sinus van een bepaalde frequentie te vinden.

Maar is het niet zo dat sterren niet echt een golfpatroon uitstralen? Is dit niet een model voor berekeningen?

[i]Ik heb me hier nooit in verdiept, dus excusez moi als het wat dom overkomt.[/i]

Maar als ik het me zo voorstel dan is er rond een ster één grote zee van EM straling, van uitgezonden fotonen in alle richtingen en in alle 360 graden rondom hun radiale assen en van het gehele EM spectrum.

Dus vind ik het moeilijk daar een (sinus)golf in te vinden. Want uhm .. [i]ik vind het moeilijk te verwoorden wat ik me voorstel [/i].. maar dan heerst er constant een piek in de sinusgolf (vanwege al die golven bij mekaar) .. en is/staat de amplitude constant op maximaal. (Ik weet dat dit niet juiste vertaald is, maar ik hoop dat het begrepen wordt.)

En dan op een heel verre afstand van de ster begint de golf niet "constant op maximaal te staan", maar krijgt de golf dalen. En uiteindelijk bij individuele fotonen de bekende afbeelding van een lichtgolf; een sinus in het EM veld. Is dit een beetje een juiste voorstellen van EM straling van sterren?

En zo ja, dan is dit totaal anders dan zwaartekrachtsgolven/zwaartekracht radiatie, toch?

Fotonen zijn niet onderhevig aan het uitsluitingsprincipe van Pauli, en daardoor kunnen er veel fotonen op dezelfde plaats zitten. Dat heeft tot gevolg dat vlak bij een monochromatische lichtbron de amplitude door het grote aantal fotonen groot is per oppervlakte eenheid en de amplitude - praktisch continue - lineair met de afstand kleiner wordt door het afnemen van het aantal fotonen per oppervlakte eenheid.
Op hele grote afstand van die lichtbron zijn de fotonen echter zover uitgewaaierd dat de amplitude niet meer afneemt; alleen de kans dat je een foton treft neemt af.
Daartussen in heerst de situatie dat bij hele kleine amplitude deze nog steeds lineair met de afstand afneemt, maar wel korrelig, doordat de stappen relatief steeds groter worden wanneer er telkens een foton minder is.

Dat hangt er vanaf wat je precies bedoelt.
Als je voor het gemak monochromatisch licht neemt, dan heeft ieder foton een vaste energie.
Als je die fotonen over een steeds grotere bolschil verdeelt (licht breidt zich bolvormig uit vanuit een 'puntbron' als een ster), dan neemt het aantal fotonen [i]per oppervlakte-eenheid[/i] kwadratisch af met de afstand, net als de energie.

Het [i]totale[/i] aantal fotonen neemt [i]niet[/i] af, tenzij er onderweg fotonen geabsorbeerd worden.

Dus het klopt niet als ik zeg dat het aantal fotonen afneemt naarmate de afstand groter wordt? (Ik meen dat ik dat ergens gelezen heb.)

Weet je misschien waar ik goede informatie hierover kan vinden?

Tia.

Voor een enkel foton heb je het over de amplitude van de waarschijnlijkheidsgolf. De integraal over het kwadraat daarvan is genormeerd op één, de kans dat je een foton ergens aantreft.

[quote=Xilvo post_id=1127157 time=1575203562 user_id=79897]
De energie van een trilling is evenredig met het kwadraat van de amplitude.
Daarom neemt de amplitude lineair af met de afstand als de energie kwadratisch afneemt.
[/quote]

Maar voor een enkele foton, als golf, neemt de amplitude toch nooit af?

De energie van een trilling is evenredig met het kwadraat van de amplitude.
Daarom neemt de amplitude lineair af met de afstand als de energie kwadratisch afneemt.

[quote="Olof Bosma" post_id=1054945 time=1455578142 user_id=72550]
[quote="Jan van de Velde"]
De amplitude van de verstoring neemt dus kwadratisch af met de afstand: [url=https://nl.wikipedia.org/wiki/Omgekeerde_kwadratenwet]omgekeerde kwadratenwet[/url]
 
[/quote]
 
Kleine correctie: de amplitude neemt lineair met de afstand af; de energie inderdaad kwadratisch.[/quote]

Maar dit begrijp ik niet. Of ik vind het een beetje dubbel .. oid.

Ik begrijp dat als je een EM golf van bijv. de zon als een bolvormige golf beschouwd .. dat de "totale amplitude" of de energiedichtheid kleiner wordt naarmate de afstand groter wordt.
Maar beschouw ik nu een individuele foton (als golf (of als [i]pilot wave[/i] .. wie weet)), geldt E=hf. h is een constante en f verandert niet wanneer de uitdijing van het heelal buiten beschouwing gelaten wordt. En dan zegt de wet van behoud van energie toch dat de amplitude van de golf gelijk blijft?

Dus neig ik te zeggen dat de hoeveelheid fotonen afneemt naarmate de afstand groter wordt ipv dat de amplitude afneemt. Of zie ik iets verkeerd?

En dit geldt dan weer niet voor zwaartekrachtsgolven lijkt mij. Ik las dat een bolvormige golf alleen vanuit een punt (point source) kan komen (?) .. toch lijkt mij gravitatiegolven toch zeker een .. [i]spherical wave propagation [/i] hebben. (Iig heeft het geen bron waarin gravitonen in alle richtingen uitgezonden worden.) Right?