De webbing tussen de tenen van een eend en de vingers van een vleermuis lijken voor zover ik weet juist wel op elkaar omdat er een genetische en embryologische relatie is. Bij de ontwikkeling van een ledemaat zal ook in de mens een web tussen de vingers bestaan. Dit web zal door middel van senescence en apoptose juist weer verdwijnen.
 
Dat er geen evolutionaire relatie tussen die twee zit dat klopt, maar de onderliggende genetica en ontwikkeling zijn nagenoeg identiek.

Escafon schreef:  Is gewoon simpelweg het bekijken van de botjes van een hand of voet niet voldoende om aan te tonen dat het hier om een zeer nauwe verwantschap gaat?

 
Niet per se. Gelijkende structuren zijn (op zich) geen bewijs van evolutie, en soms komen die gewoon onafhankelijk van elkaar tot stand. 
 
Neem bijvoorbeeld het oog: Mensen, bijen en octopussen hebben allemaal ogen die min of meer hetzelfde doen qua uiteindelijke functie, maar alsnog los van ekaar geevolueerd zijn. De facetogen van insecten werken anders als je er op detailnivo naar kijkt, maar ze stellen een vlieg in staat te zien net zoals onze ogen dat voor ons doen. 
 
Maar ook iets als weefsel tussen de 'vingers' waarmee een eend kan zwemmen en een vleermuis kan vliegen lijken erg op elkaar, maar hebben geen directe genetische relatie. 
 
Op moleculair  nivo is er natuurlijk wel veel voor te zeggen, de manier waarop DNA afgelezen wordt en omgezet wordt in eiwitten is vrijwel gelijk tussen pakweg een mens en een gistcel. Er is geen reden te twijfelen dat hier een gezamelijke oorsprong te vinden is, alhoewel mensen niet afstammen van gisten of vice versa. 

Het mooiste voorbeeld van evolutie vind ik toch wel sikkelcelanemie: een ziekte die allang evolutionair uitgebannen had kunnen zijn. Het betreft een enkele mutatie in het gen van hemoglobine, het eiwit dat zuurstof bindt in het bloed. Mensen die heterozygoot zijn voor het gen kunnen er goed mee leven en blijken er nog een voordeel aan over te houden ook: gedeeltelijke 'resistentie' tegen malaria, een veel dodelijkere ziekte van sikkelcelanemie. Doordat het hemoglobine zo aangedaan is door de puntmutatie kunnen malariaparasieten zich moeilijk nestelen in de rode bloedcellen. De ziekte komt voornamelijk voor bij mensen die in gebieden wonen waar malaria voorkomt, terwijl de frequentie over de rest van de wereld veel lager is.

Er zijn ook tal van andere zaken die eigenlijk alleen maar uit evolutie zijn te verklaren.
 
Laat ik er eentje noemen.
Onze ruggengraat heeft een soort s-bocht wat de schakels er van heel zwaar belast.
Deze constructie is heel goed te verklaren uit het recht op gaan lopen van onze verre voorouders,
Het resultaat is er dan ook na, rugklachten is iets wat heel vaak voorkomt,
Een redelijk alternatieve verklaring voor deze slechte constructie is er gewoon niet,

Een bewijs dat we uiteindelijk uit het bacteriele leven zijn onstaan is nu nog steeds te zien aan onze mitochondriën, en dat maakt ons ook verwant aan alle andere levende organismen die complexe cellen met een celkern en mitochondriën als organellen hebben.

Maar dat is wel heel lang geleden, uit de tijd dat onze voorouders nog eencellige organismen waren dat die mitochondrien door endosymbiose organellen van onze cellen werden.

Dan het feit dat we een mond en een anus hebben, en een spijsverteringsstelsel ertussen. Dat hebben we van een gemeenschappelijk voorouder met alle andere deuterostome organismen. En dat onscheidt ons van de protostome organismen,

Eigenlijk kan hier een heel lang lijst volgen van kenmerken die stap na stap eenmalig in de evolutie zijn onstaan, en die telkens een evolutionaire splitsing gaven tussen ons en andere dieren met wie we verwant zijn enerzijds, en een andere groep dieren met wie we minder verwant zijn anderzijds.

Dat kan een heel lang verhaal worden.

En als we na dat lange verhaal dan uiteindelijk bij die gemeenschappelijke voorouders die we met chimpansees en gorilla's hadden zijn aangekomen.. die liepen wel eens virusinfecties op die sporen in het DNA achter hebben gelaten. Bij alle nakomelingen van die gemeenschappelijke voorouders zijn die sporen dan nog te herkennen in het DNA. Endogene retrovirussen.

En er is ook nog iets wat daar op lijkt en ook zulke sporen in het DNA achterlaat, Springende genen.

Retro transposons.

De sporen van evolutionaire geschiedenis zijn te zien aan ons bouwplan, en ook te herkennen in ons DNA.

Grappig dat men op microniveau kijkt om verwantschappen tussen dieren te willen bewijzen, hier tussen mensen en chimpansee, (ik laat het idee dat de een van de ander afstamt even terzijde) Is gewoon simpelweg het bekijken van de botjes van een hand of voet niet voldoende om aan te tonen dat het hier om een zeer nauwe verwantschap gaat? Tja, en dan heb je nog de vraag die in de titel staat: bewijs evolutie. Daarover denk ik dat iemands geest werkelijk enorm vertroebeld door religie moet zijn om het niet te zien, het bewijs ligt letterlijk voor het oprapen.

Benm schreef: Feitelijk staat vast dat we een gemeenschappelijke voorouder hebben met ieder levend organisme op aarde, de vraag is alleen hoe ver je terug moet gaan zoeken. Dat kan tot de vroege zoogdieren, wellicht de eerste gewervelde dieren, eerste meercellige organsimen of desnoods eerste eencellig organsimen. Zo bezien heb je een gemeenschappelijke voorouder met zowel je kat als je kamerplant. 
 
De vraag is alleen hoe ver je terug moet voor pakweg een chimpansee - waarschijnlijk een stuk minder ver dan voor de kat, en voor zover bekend het minst ver van alle nog bestaande organismen. 

https://en.wikipedia.org/wiki/Most_recent_common_ancestor
 
 
https://en.wikipedia.org/wiki/Lowest_common_ancestor

Feitelijk staat vast dat we een gemeenschappelijke voorouder hebben met ieder levend organisme op aarde, de vraag is alleen hoe ver je terug moet gaan zoeken. Dat kan tot de vroege zoogdieren, wellicht de eerste gewervelde dieren, eerste meercellige organsimen of desnoods eerste eencellig organsimen. Zo bezien heb je een gemeenschappelijke voorouder met zowel je kat als je kamerplant. 
 
De vraag is alleen hoe ver je terug moet voor pakweg een chimpansee - waarschijnlijk een stuk minder ver dan voor de kat, en voor zover bekend het minst ver van alle nog bestaande organismen. 

Altijd een moeilijke vraag als je om onomstotelijk bewijs vraagt. Met de kennis van nu is het zo dat het meest waarschijnlijk is dat we een gemeenschappelijke voorouder hebben met (mens)apen doch onomstotelijk vast staat dit niet. 

Het lijkt me zeker niet uitgesloten dat een organisme kan leven met een oneven aantal chromosomen. 
 
Stel dat we chromosoom 2 even zien als een fusie tussen 2A en 2B. Normaliter heeft iemand 2 kopien van chromosoom 2, maar je zou ook 1 chromosoom 2 kunnen hebben, plus 1 stuks 2A en 1 stuks 2B. In principe heb je dan setjes kopien die coderen voor alle genen op chromosoom 2, zij het verdeeld over 1 vol chromosoom 2, 1 2A en 1 2B. 
 
Als de situatie met 1 gecombineerd chromosoom 2 enig selectievoordeel heeft boven die met kopien 2A en 2B, dan sterft de laatste combinatie uit. Het zou bijvoorbeeld kunnen dat er gameten ontstaan met slechts 2A of 2B, waardoor de nakomeling een halve kopie mist met gevolgen van dien. 
 
Bij extra chromosomen denk je wellicht snel aan problemen, en die zijn er ook wel. Voor de meeste chromosomen is heb hebben van 3 ipv 2 kopien dodelijk, maar niet altijd. 3 kopien chromosoom 21 geeft syndroom van down, maar dat is in principe prima overleefbaar en overdraagbaar via voortplanting. De effecten zijn echter niet evolutionair gunstig. 
 
Iets wat vrij veel voorkomt bij mensen zijn 3 kopien X ipv 2, wat resulteert in een min of meer 'normale' vrouw. Vaak zorgt dit niet voor merkbare problemen, en naar shatting 1 op 1000 vrouwen heeft 3 X chromosomen ipv de normale 2. Dit heeft natuurlijk wel 50/50 kans op problemen bij mannelijk nageslacht dat XXY chromosomen oploopt wat wel nadelige effecten kent. 

Emveedee schreef: Erg interessant. Ik vraag me wel af hoe deze mutatie succesvol 'overleefd' heeft.
 
Ik kan me nog wel voorstellen dat als de mutatie net na bevruchting van een eicel plaatsvindt dat er zo een 'nieuwe' soort geboren wordt. Maar deze heeft dan toevallig kinderen gekregen met iemand anders die óók die mutatie had? Was die mutatie misschien heel gebruikelijk? Of zou iemand met 23 chromosomen ook kinderen gehad kunnen hebben met iemand die 24 chromosomen heeft..?

Deze interessante links vond ik via quora. Link 1 bevat onderstaande afbeelding. Link 2 gaat over de grote variatie in chromosomenaantallen bij vlinders. Het is natuurlijk een moeilijke vraag vanaf wanneer men over een 'nieuwe soort' kan/mag spreken binnen de evolutie, het begrip 'soort' is erg omstreden.

http://sapientfridge.org/chromosome_count/fertility.html(link 1)
http://bmcevolbiol.biomedcentral.com/articles/10.1186/1471-2148-11-109(link 2)

Erg interessant. Ik vraag me wel af hoe deze mutatie succesvol 'overleefd' heeft.
 
Ik kan me nog wel voorstellen dat als de mutatie net na bevruchting van een eicel plaatsvindt dat er zo een 'nieuwe' soort geboren wordt. Maar deze heeft dan toevallig kinderen gekregen met iemand anders die óók die mutatie had? Was die mutatie misschien heel gebruikelijk? Of zou iemand met 23 chromosomen ook kinderen gehad kunnen hebben met iemand die 24 chromosomen heeft..?

Het zal neem ik aan wel vaker voorkomen bij andere diersoorten. Geen idee hoe gebruikelijk het is, maar als je ergens halverwege een chromosoom een telomeersequentie treft lijkt me dat voldoende indicatie. Er zijn echter nogal wat dieren, dus een hoop te sequencen

Het komt ook voor bij paarden. Chromosoom 5 van het gedomesticeerd paard bijvoorbeeld. http://m.mbe.oxfordjournals.org/content/26/1/199.full

@Benm Maar tot op heden is het maar van één voorouder bekend dat twee chromosomen samenvoegden tot één chromosoom, toch? Of hebben we ook elders nóg zo'n samenvoeging kunnen waarnemen?