Je zegt er 10 jaar geleden achter te zijn gekomen dat het leven geen zin heeft en dat je dat goed doet. Maar kan je toch niet blijven denken als je vreselijk lijd. Waarom lijden mensen? Dat is een vraag die voor mij onmogelijk te beantwoorden is.....

Wat bedoel je? iemand kan toch lijden door veel verschillende redenen? Ik snap de link naar de zin van het leven niet.

Je zegt er 10 jaar geleden achter te zijn gekomen dat het leven geen zin heeft en dat je dat goed doet. Maar kan je toch niet blijven denken als je vreselijk lijd. Waarom lijden mensen? Dat is een vraag die voor mij onmogelijk te beantwoorden is.....

is er niet ooit eens een filosoof geweest die dat allemaal had verklaar (die wille zum leben). ik ben helaas wel zijn naam vergeten( was een bekende, nietzsche of zo iemand). maar wat hij bedoelde kwam erop neer, dat elk levend organisme een soort ingebouwd mechanisme heeft dat ervoor zorgt dat we steeds willen blijven leven. zelf als je zelfmoord zou willen plegen door bijvoorbeeld in het water te springen, ga je je toch beginnen verzetten.

Prachtig verwoord

Wij zijn idd afhankelijk van de individuele atomen, maar andersom is er natuurlijk ook weer afhankelijkheid.. moet in balans zijn en dat is het ook

De wil om te leven.,

Stel dat in het begin enkel en allen er een reusachtig computer zou zijn geweest, is natuurlijk onzin , deze computer heeft zichzelf volmaakt.

Wat is er nog te doen ... niets. Maar dan...... een onvoorstelbaar gedurft plan onstaat binnen de processor ..... onmiddelijk wordt er gewerkt aan de uitvoering daarvan.... al zijn materiaal wordt bezield met een opdracht, zelfs het kleinste deeltje. Nu de uitvoering ..... BANG ....! het laat zichzelf uitelkaar exploderen... volkomen uit elkaar.. tot in het het kleinste deeltje. Wat zou er nu toch gaan gebeuren? ... Kijk sommige deeltje vinden elkaar anderen stoten elkaar af en zoeken het ergens anders..... Kijk toch eens... er worden mini geheugentjes gevormd...

Andere deeltje vormen samen een werkplateau's waar door aantrekkings krachten samenwerking ontstaat .... er komt een soort ordening en een stabiel werkcentrum waar millioenen minicomputers zichzelf reproduceren.

Gigantisch .... wat een bedrijvigheid. ... om het kort te maken ... alle deeltjes komen weer bij elkaar en vormen weer te samen een enorm gigantisch computer.... deze raakt niet uitgerekend en kan nu alle belevenissen van zijn onderdeeltjes na trekken en evalueren tot in het oneindige.

Die bezieling van die onderdeeltjes kun je zien als de wil van de mens om te leven... vergelijkendewijs dan natuurlijk.

janos.

Nee hier hoeven we niet blij mee te zijn maar ik weet zeker dat die mensen in India wel willen ruilen maar ik zou niet met hun willen ruilen. Daarnaast hebben wij nog een keuze, als je je niet wil aanpassen aan de maatschappij dat is dat mogelijk natuurlijk.

Het is best raar om erachter te komen dat het leven an sich geen zin heeft...maar het maakt het leven wel een stuk makkelijker aangezien je geen einddoel voor ogen hebt... ik heb ongeveer 10 jaar geleden geaacepteerd dat het leven geen zin heeft maar ik heb nog wel zin in het leven dankzij de westerse cultuur die voornamelijk gericht is op genot. Als ik met dezelfde kennis die ik nu heb de rest van mijn leven autobanden in reepjes moet snijden op een vuilnisbelt in oost-India dan zou ik niet veel zin meer in het leven hebben denk ik..

Je zou het misschien niet zeggen maar ook mensen die in oost-India autobanden in reepjes snijden op een vuilnisbelt hebben iets om naar uit te kijken, al is het alleen maar het geld wat ze ermee verdien zodat hun kind toch net iets meer opleiding kan volgen dan hun. De mensen die met veel minder leven hebben vaak een gelukkiger leven dan wij in deze westerse maatschappij. Want bij ons is er de druk om te presteren, een nog grotere auto/huis/tv/bankrekening wordt je hier opgedrongen door de maatschappij. Is dat iets om blij mee te zijn??

Sylvester schreef:...als er niets is na de dood (ik ben er nog steeds niet uit) vind ik het leven behoorlijk zinloos.  

Ik vind juist dat het leven dan meer zin heeft...wat is het nut er anders van, een test? Dan kan je net zo goed zelfmoord plegen, nee?

en dan de vraag: wat is toch deze wil tot leven?

Bij de mens voornamelijk uit angst (dat er niets na het leven is)

en instinct [zoals bij (?)alle(?) organismen] zoals GlaC al zei.

Het is best raar om erachter te komen dat het leven an sich geen zin heeft...maar het maakt het leven wel een stuk makkelijker aangezien je geen einddoel voor ogen hebt... ik heb ongeveer 10 jaar geleden geaacepteerd dat het leven geen zin heeft maar ik heb nog wel zin in het leven dankzij de westerse cultuur die voornamelijk gericht is op genot. Als ik met dezelfde kennis die ik nu heb de rest van mijn leven autobanden in reepjes moet snijden op een vuilnisbelt in oost-India dan zou ik niet veel zin meer in het leven hebben denk ik..

Het ligt wellicht aan je levensvisie in hoeverre deze vraag een logisch antwoord lijkt te hebben.

Het determinisme-indeterminisme debat, daar ben ik nog niet uit. Wel kan ik zeggen, dat ik niet geloof in iets als 'goed'. 'goed' suggereert een hoger doel, en wellicht zijn er in de moderne natuurkunde aanwijzingen te vinden van een 'doel' van het universum, het 'zijn' an sich, maar om daar een waardeoordeel aan de plakken lijkt mij fout; doel in deze context is eerder een richting, een ontwikkeling naar een bepaald (eind?)punt, dan een 'doel' in de zin van een richting waarvoor argumenten aan te voeren zijn.

Zonde einddoel, of in elk geval zonder waardeoordeel van een bepaald einddoel, is alles relatief: of ik mijn buurvrouw help met schilderen of niet, maakt niet uit. Men kan zeggen, dat het goed is als ik help. Dat is onze algemene moraal en definitie van 'goed'. Maar waarom is dat goed? Omdat zij daar gelukkig van wordt? Maar, is het dan goed, dat mijn buurvrouw gelukkig wordt? Waarom? Omdat ik ook gelukkig wil zijn, en hetzelfde terug verwacht? Omdat ik zelf dus gelukkig wil zijn? Waarom maken bepaalde zaken mij dan gelukkig? Enz. enz.

Zo kun je eindeloos doorredeneren, tot je bij 'het grote goed' uitkomt, de reden van alles.

En ik geloof niet in die reden van alles.

Waarmee goed en slecht zijn definitie verliest. En dan rijst de vraag: wanneer er geen goed is en geen slecht, en geen doel: wat is dan het punt van het zijn? Dan kan ik evenzogoed niet zijn. Waarom wil ik dan toch leven?

Vanuit dit oogpunt bekeken is deze zelfmoordvraag een heel interessante. De laatste tijd vraag ik me bijna dagelijks af: waarom wil ik leven?

Ondanks dat ben ik wel beschouwd een vrolijk en gelukkig persoon, en wil ik wel degelijk leven. Intrigerend!

...als er niets is na de dood (ik ben er nog steeds niet uit) vind ik het leven behoorlijk zinloos.  

Ik vind juist dat het leven dan meer zin heeft...wat is het nut er anders van, een test? Dan kan je net zo goed zelfmoord plegen, nee?

en dan de vraag: wat is toch deze wil tot leven?

Bij de mens voornamelijk uit angst (dat er niets na het leven is)

en instinct [zoals bij (?)alle(?) organismen] zoals GlaC al zei.

Door instinct en uit angst.

Ik leef omdat ik het leuk vindt, ik geniet er elke dag van.

De mensen die gelukkig zijn, zijn ook meestal niet degenen die zelfmoord plegen. Zijn er eigenlijk wel dieren die zelfmoord plegen?

Dat was ook niet wat ik bedoelde, ik draaide de eerste vraag van Kyran als antwoord.

Waarom zou je wel zelfmoord plegen? Tenminste als je geen enorme psychische problemen hebt, lijkt het mij dat je leeft voor de leuke gebeurtenissen in het leven en dat je probeert er het beste van te maken.

De mensen die gelukkig zijn, zijn ook meestal niet degenen die zelfmoord plegen. Zijn er eigenlijk wel dieren die zelfmoord plegen? En niet aankomen met dat voorbeeld van de lemmingen, dat is een fabel waar Disney verantwoordelijk voor is..

Ieder organisme vertoont dit gedrag. Waarom? Ik denk omdat er anders helemaal niets zou leven...

Wat zou het verschil zijn? Wij zijn hier maar een poosje op aarde. Sommige dieren één dag, de mens hooguit honderdnogwat jaar. En als er niets is na de dood (ik ben er nog steeds niet uit) vind ik het leven behoorlijk zinloos.