Ik lees in de vakliteratuur dat er sprake is van of een singulariteit of een bolletje ter grootte van een appel/sinasappel, afhankelijk van wie de presentatie geeft.
De Friedman vergelijking beschrijft de expansie/contractie van dichtheden. Daar zijn er maar 3 van bekend: zichtbare materie, donkere materie en vacuum energie. De laatste is expanderend, de andere 2 zorgen voor contractie.
Als het heelal begon met de oerknal dan kan dat dus alleen maar een bolletje vacuum energie zijn. Zoals iedereen weet heeft een bolletje een middelpunt. Gaan we uit van een volkomen symmetrische en homogene expansie zonder rotatie (is een aanname, er kan sprake zijn van een lichte rotatie linksom of rechtsom; dit is echter tot nu toe niet gemeten) dan blijft dat middelpunt gewoon op zijn plaats, alleen de vacuum energie dichtheid in dat punt verandert en wordt steeds minder (bij een blijvende expansie). De expansie kan overgaan in een contractie als vacuum energie wordt omgezet in materie. Dat kan zodra de expansie snelheid lokaal onder de lichtsnelheid komt. Immers een materie deeltje kan niet sneller bewegen dan de lichtsnelheid.
Materie zal dus eerst gevormd worden in de ruimte rondom het middelpunt waarbinnen de expansie snelheid kleiner dan c is. Laag energetisch rondom het middelpunt (donkere materie, zonder lading) en hoogenergetisch in de ruimte waarbij de expansie snelheid dichtbij c ligt (zichtbare materie, met lading).

Boormeester schreef: ↑wo 20 jan 2021, 09:44 Klopt, ik zit fout.

Nog steeds.
Er is geen "centrum van het bolletje waaruit de oerknal ging expanderen".

Klopt, ik zit fout. De rustmassa is hetzelfde voor alle waarnemers in alle frames. Ik zat met het probleem hoe een interpretatie te geven aan de restsnelheid die overblijft bij het meten van de 3K achtergrond straling.
Wat niet gelijk is voor alle frames is echter dan de totale energie. Elk frame dat beweegt tov een ander frame zal een verschillende energie meten. Blijft dan de vraag welk frame heeft de hoogste energie? Naar mijn idee is dat het coordinaten stelsel in het centrum van het bolletje waaruit de oerknal ging expanderen. Ga ik ervan uit dat die restsnelheid niet meer gecorrigeerd hoeft te worden voor verdere discrepanties in de homogene massaverdeling rondom de aarde, dan is de restsnelheid dan de expansie snelheid tov het centrum van de oerknal. En dan moet je corrigeren voor die restsnelheid om de totale energie te vinden waarmee de oerknal begon.

Boormeester schreef: ↑ma 30 nov 2020, 20:49 Als ik mij in het massa middelpunt bevind van de lokale groep van sterrenstelsels en ik zou de snelheid meten van het elektron op aarde dan vind ik toch echt een andere rustmassa dan wanneer ik mij op aarde zou bevinden.

Nogmaals: Dan meet je iets anders. De rustmassa (of invariant mass) meet je als je je niet verplaatst ten opzicht van het te meten object. Die rustmassa is het zelfde voor alle waarnemers in alle frames. Maar zodra je je niet meer in je eigen frame bevindt en beweegt t.o.v. van het object moet je de relativistische energie er bij tellen. Dan meet je dus geen rustmassa meer.

Voor een precieze meting van de rustmassa zou je het elektron dan in een "vrij vallende lift" mee moeten nemen om het daar te meten.

Professor Puntje schreef: ↑di 01 dec 2020, 12:38 Wijkt de op aarde gemeten massa van een elektron (gezien de rotatie en gravitatie ter plaatse) dan ook ietsjes af van de rustmassa? Er is dan immers strikt genomen geen sprake van een inertiaalwaarnemer.

Precies waar ik op doelde, want we zitten allemaal in verschillende roterende en versnellende assenstelsels.

Wijkt de op aarde gemeten massa van een elektron (gezien de rotatie en gravitatie ter plaatse) dan ook ietsjes af van de rustmassa? Er is dan immers strikt genomen geen sprake van een inertiaalwaarnemer.

kwasie schreef: ↑ma 30 nov 2020, 22:42

flappelap schreef: ↑ma 30 nov 2020, 12:58 Dat de onderlinge snelheid nul is.

Uitsluitend de snelheid?
Hebben hogere afgeleiden als versnelling en ruk nog unieke toepassingen in dergelijke concepten?

Ja. Meestal bedoelen we met "X en Y zijn in rust t.o.v. elkaar" niet dat dit alleen op 1 specifiek moment is, maar voor langere tijd. In dat geval is de onderlinge versnelling ook nul, en zijn beide waarnemers dus inertiaal.

flappelap schreef: ↑ma 30 nov 2020, 12:58 Dat de onderlinge snelheid nul is.

Uitsluitend de snelheid?
Hebben hogere afgeleiden als versnelling en ruk nog unieke toepassingen in dergelijke concepten?

Als je niet in rust met ten opzichte van het elektron, dan meet je niet de rustmassa.
Verder meet je de rustmassa niet door de snelheid te meten.

Waar wil je eigenlijk naartoe, met je (tot nu toe allemaal onjuiste) beweringen?

Als ik mij in het massa middelpunt bevind van de lokale groep van sterrenstelsels en ik zou de snelheid meten van het elektron op aarde dan vind ik toch echt een andere rustmassa dan wanneer ik mij op aarde zou bevinden.

Dat de onderlinge snelheid nul is.

Wat is precies: in rust zijn t.o.v. iets anders?

Echter de aarde draait om zijn as met een bepaalde snelheid t.o.v. het middelpunt van de aarde. Corrigeert men hiervoor dan levert dat een nieuwe rustmassa op: m1

Dat is geen nieuwe rustmassa, maar een andere (willekeurige) massa want gemeten in een stelsel dat niet in rust is tov het deeltje. De rustmassa van een elektron is 0,511 MeV en niets anders.

Het feit dat er een rustmassa is betekent dat er uiteindelijk 1 coördinatenstelsel moet overblijven van waaruit de 'echte' rustmassa berekent kan worden.

En deze misvatting volgt uit de eerste.

Dit is een belangrijk theoretisch argument dat er wel degelijk een voorkeurs richting is (voor zowel expansie als, eventueel, contractie van het heelal).

En zo stapelen we misvatting op misvatting.

Sowieso is relativistische massa een ouderwets concept; het is eerder de impuls p die niet meer lineair van v afhangt.