Bovendien is het erg moeilijk om een elektron (of positron) in een kern te krijgen. Het gebeurt b.v. bij het ontstaan van een neutronen ster na een supernova explosie. Door de extreem hoge druk worden elektronen in de kern gedreven waar ze reageren met de protonen en een neutron vormen.
Voor een positron zal dat niet anders zijn vermoed ik. Het kost dus erg veel energie om een positron in een atoomkern te krijgen. Meer dan wat de reactie van jou uiteindelijk oplevert.

Als een elektron energie opneemt springt het naar een hogere baan om vervolgens die energie als een foton weer uit te zenden. Dat heet een kwantumsprong. Maar dat is niet het zelfde als een verval van een deeltje. Het een is opnemen en uitstralen van energie het ander is het uiteenvallen van een deeltje in 2 of meerdere lichtere. Dat wordt in de regel verval genoemd.

Maar wat je voorstelt is dus een vorm van energie voortkomend uit de interactie van een elektron en positron. De enige interactie is wederzijdse vernietiging waarbij er gamma straling en een neutrino vrij komt. Het atoom wordt dan onstabiel.

Een spraakverwarring denk ik.
Lichtdeeltjes of fotonen ontstaan toch ter hoogte van het elektron.
Noemt men dit niet energieverval naar een ander niveau van het elektron?

[quote=Skycenter post_id=1193382 time=1742590078 user_id=82582]
Bij atomen groter dan waterstof zijn er toch ook meerdere positief geladen protonen samen in de kern van een atoom.
Zou het toch lukken een positron in een kern vast te zetten voor een tijdje,
dan lukt het misschien ook om elektronenverval te creëren en vervolgens licht warmte en energie.
Atomair waterstof heeft één elektron per atoom.
Misschien kan je alles in één beweging machinaal atomair waterstof ontdoen van zijn elektron,
een positron toevoegen, en dan het elektron weer toevoegen,
en vervolgens profiteren van elektronenverval met ernergierijk licht en warmte.
[/quote]

Tot nu toe is men er niet in geslaagd om elektron verval aan te tonen. Het elektron is een fundamenteel deeltje en dat betekend dat het niet kan vervallen in lichtere deeltjes. Zolang er geen lichter (lepton) deeltje is ontdekt waarin het kan vervallen is het dus fundamenteel en stelt men de 'levensduur' op 6,6 x 10[sup]28[/sup] jaar.

Positronen zijn leptonen, geen hadronen (deeltjes die uit quarks bestaan). Leptonen ondergaan alleen de zwakke kernkracht, de elektromagnetische kracht en de zwaartekracht – maar niet de sterke wisselwerking. Gevolg is dat een positron in de buurt van een atoomkern niet door de sterke kracht worden aangetrokken of gebonden. In plaats daarvan zal het worden beïnvloed door de elektromagnetische kracht (afstoting door de positief geladen kern) en kan het eventueel met een elektron annihileren.

Bij atomen groter dan waterstof zijn er toch ook meerdere positief geladen protonen samen in de kern van een atoom.
Zou het toch lukken een positron in een kern vast te zetten voor een tijdje,
dan lukt het misschien ook om elektronenverval te creëren en vervolgens licht warmte en energie.
Atomair waterstof heeft één elektron per atoom.
Misschien kan je alles in één beweging machinaal atomair waterstof ontdoen van zijn elektron,
een positron toevoegen, en dan het elektron weer toevoegen,
en vervolgens profiteren van elektronenverval met ernergierijk licht en warmte.

Zo uit de losse pols zou ik zeggen dat dit zeer onwaarschijnlijk is zo niet onmogelijk. Ten eerste stoten protonen en positronen elkaar af aangezien ze beide positief zijn. Het positron beweegt dan eerder van de kern af. Er zal in ieder geval een hoge druk voor nodig zijn. Maar buiten dat: hoe denk je dat positronen de elektronen schillen ongeschonden zouden kunnen passeren om de kern te bereiken zonder de verdere atoom structuur geweld aan te doen? Zodra een positron in aanraking komt met een elektron vernietigen ze elkaar.

https://docs.hisparc.nl/routenet/en/Solar_Winds.pdf
Hieruit:
Electrons and (to a lesser degree) positrons are also present in the Sun so we would expect to find them
in the Solar winds. But because the positrons react readily with electrons we will not find many.

De vraag komt uit een andere hoek:
Kan een positron in uitzonderlijke situaties of bij ideale omstandigheden
zich nestelen in de kern van een atoom naast de protonen en de neutronen
en alzo energie of chemische energie creëren ten aanzien van elektronen aan de buitenkant?
[attachment=0]fgfxgdfdfg.jpg[/attachment]