Dat vraag ik me af... Mocht je zijn vreemdgegaan, dan kun je ervoor kiezen je eigen lasten te verlichten en het op te biechten, waarbij je de ander kwetst en met een probleem opzadelt. Maar hé, jij bent het kwijt.
Ik denk dat je strikt genomen vanaf het moment dat je vreemd gaat de partner al met het probleem hebt opgezadeld. Door er eerlijk over te zijn en de verantwoordelijkheid er voor te nemen neem je de eerste stappen om het probleem van hun weg te nemen.
Kies je ervoor het te verzwijgen (en ja, dan moet je dus écht kunnen zwijgen tegen iedereen), dan verzwaar je je eigen gemoed, moet je zelf met dat geheim leven zonder dat je anderen ermee opzadelt.
Dan "lekt" het altijd via een andere weg... Door subtiele veranderingen in je doen en laten, omdat je net iets meer aarzeling hebben dat vroeger in persoonlijke gesprekken, onbedoelde projectie van je eigen ontrouw op je partner in moeilijke tijden (die we allemaal wel hebben). Er is een afstand die er voordien niet is.
Je partner merkt dit op maar weet niet de reden.
"Hou je nog van mij?"
"Natuurlijk! Hoe kun je dat nu vragen?"
"Het je een ander?"
"Nee, natuurlijk niet! Vertrouw je mij niet meer?"
De leugens* stapelen zich op, het bedrog stapelt zich op. Liegen wordt meer en meer een gewoonte, je doet het zelfs als het eigenlijk niet nodig is. Om je zin te krijgen in triviale zaken. De realiteit die je partner ervaart en de "realiteit" die je verteld lopen steeds meer uit elkaar.
Langzaam, met elke leugen een beetje, beschadig je de realiteitszin van je partner. Deze schade is even reëel als de schade die een sloophamer zou veroorzaken maar deze schade blijft onzichtbaar voor het oog. Naar verloop van tijd is je partner is niet langer dezelfde persoon.
Overigens ben ik voor openheid in een relatie en ik vind ik onderling vertrouwen enorm belangrijk. Maar bovenstaande theorie is daarmee niet ineens 'onwerkelijk'.
Het komt op mij over als een smoes: een poging om een leugen te rationaliseren als een daad van zelf-opoffering.
* Liegen: Door actie, of het achterwege laten van actie, iemand die het recht heeft om de waarheid te kennen iets anders te laten geloven dan de hele waarheid.
[quote]Dat vraag ik me af... Mocht je zijn vreemdgegaan, dan kun je ervoor kiezen je eigen lasten te verlichten en het op te biechten, waarbij je de ander kwetst en met een probleem opzadelt. Maar hé, jij bent het kwijt.[/quote]Ik denk dat je strikt genomen vanaf het moment dat je vreemd gaat de partner al met het probleem hebt opgezadeld. Door er eerlijk over te zijn en de verantwoordelijkheid er voor te nemen neem je de eerste stappen om het probleem van hun weg te nemen.
[quote]Kies je ervoor het te verzwijgen (en ja, dan moet je dus écht kunnen zwijgen tegen iedereen), dan verzwaar je je eigen gemoed, moet je zelf met dat geheim leven zonder dat je anderen ermee opzadelt.[/quote]Dan "lekt" het altijd via een andere weg... Door subtiele veranderingen in je doen en laten, omdat je net iets meer aarzeling hebben dat vroeger in persoonlijke gesprekken, onbedoelde projectie van je eigen ontrouw op je partner in moeilijke tijden (die we allemaal wel hebben). Er is een afstand die er voordien niet is.
Je partner merkt dit op maar weet niet de reden.
"Hou je nog van mij?"
"Natuurlijk! Hoe kun je dat nu vragen?"
"Het je een ander?"
"Nee, natuurlijk niet! Vertrouw je mij niet meer?"
De leugens* stapelen zich op, het bedrog stapelt zich op. Liegen wordt meer en meer een gewoonte, je doet het zelfs als het eigenlijk niet nodig is. Om je zin te krijgen in triviale zaken. De realiteit die je partner ervaart en de "realiteit" die je verteld lopen steeds meer uit elkaar.
Langzaam, met elke leugen een beetje, beschadig je de realiteitszin van je partner. Deze schade is even reëel als de schade die een sloophamer zou veroorzaken maar deze schade blijft onzichtbaar voor het oog. Naar verloop van tijd is je partner is niet langer dezelfde persoon.
[quote]Overigens ben ik voor openheid in een relatie en ik vind ik onderling vertrouwen enorm belangrijk. Maar bovenstaande theorie is daarmee niet ineens 'onwerkelijk'.[/quote]Het komt op mij over als een smoes: een poging om een leugen te rationaliseren als een daad van zelf-opoffering.
* Liegen: Door actie, of het achterwege laten van actie, iemand die het recht heeft om de waarheid te kennen iets anders te laten geloven dan de hele waarheid.
