Dit klinkt alsof bedoeld wordt dat de temperatuur van de omgeving de drukmeting verstoort door de druk in de drukopnemer te veranderen.

wat ik bedoel is bijvoorbeeld een balg gevuld met een bepaalde hoeveelheid lucht. Zolang dat ding op een constante temperatuur is zal hij netjes voorspelbare waarden voor de buitendruk aangeven. Maar als de temperatuur stijgt [u]bij gelijkblijvende druk[/u], dan zetten zowel de lucht in de balg als het materiaal van de balg zelf uit. Zet de lucht in de balg meer uit dan het materiaal van de balg, dan wordt de druk in balg hoger, en als de balg meer uitzet dan de lucht die erin zit, dan wordt de gemeten druk lager.

Vergelijkbaar hiermee is het probleem van de omgekeerde thermometer: maak een thermometer door een glazen fles geheel te vullen met water, en deze af te sluiten met een kurk waardoorheen een dun glazen buisje is geprikt. Wordt de fles warmer, dan zet het water meer uit dan de fles, en zie je de vloeistof in het buisje stijgen.

Doe hetzelfde met zo'n plastic demiwaterfles. Oei, de fles zet bij temperatuursverhoging meer uit dan het water, en dus zie je bij temperatuurstijging het vloeistofniveau zakken...... :roll:

Hmm, die kreet heb ik niet gehoord op school.

Ik denk dat ze doelen op witte ruis.

Ik moest de invloed van de temperatuurverhoging op de uitgangssignaal bekijken. Daartoe moest ik een drukopnemer verwarmen tot 50 °C bij een druk van 550 mm H2O. Daar moest ik aan gaan rekenen en dat lukte allemaal wel, maar toen kreeg ik een hele rare vraag: Wat voor soort stoorsignaal is de temperatuur? Misschien is het antwoord wel heel simpel, maar ik snap de vraag gewoon niet.