Het licht reist dan net een fractie voor de zwaartekracht uit.Ergens ook wel logisch aangezien er eerst een reactie tussen deeltjes moet zijn VOOR dat er een gevolg kan ontstaan.Men kan immers niet terug in de tijd,waarbij het gevolg zich voor de reactie zou kunnen bevinden..

Op een andere pagina wordt het argument iets meer omschreven, maar ik ben het met je eens dat het geen bewijs is.

"Non-local" energy forms (with intrinsic motion c) cannot produce gravitational fields because they cannot center them; an uncentered gravitational field violates energy conservation. Einstein's "zero Interval" statement for light is a symmetry condition of "non-locality" for free energy and the absence of both time and gravitational fields. If light did produce a gravitational field, the Universe would never have escaped a black hole at its birth

Dat ligt er maar aan.... Als ook voor het gravitatieveldt geldt dat zijn positie onbepaald is binnen een veldt op dat moment,dan kan er ook geen blackhole bestaan... Binnen het veldt zelf blijft de energie namelijk wel aanwezig.

ZVdP schreef:Dit kan dus ook niet.

Als iets geen massa heeft dan impliceert dit dat het zich met de lichtsnelheid voortbeweegt.

Stellen dat iets met de lichtsnelheid voortbeweegt, impliceert dat het geen massa heeft.

Dus,Melissa, als licht, zoals jij het stelt, een massa zou hebben, dan wil dit automatisch zeggen dat licht zich trager beweegt dan de lichtsnelheid.

Hoe kwam dit deeltje dan eigenlijk aan zijn snelheid bij de geboorte van het universum,als tijd en ruimte op dat moment pas ontstond?

En als een foton zowel de eigenschap heeft van een golf,als wel van een deeltje,waar bevind zich dan de eigenschap massa binnen dit plaatje? Deze laatste vraag kan ik alleen maar verklaren,als massa gewoonweg NIET bestaat,maar enkel alleen maar een eigenschap is van het verbuigen van ruimte en tijd.

Melissa schreef:Ik heb een heel andere formule gebruikt hoor om de massa van een foton te berekenen, E=mc² is trouwens voor deeltjes in rust. Maar het is toch algemeen bekend dat een foton in rust geen massa heeft, maar dat het wél een relativistische massa bezit als de foton beweegt...Waarom blijven mensen dan zeggen dat licht geen massa heeft? Fotonen die aan de lichtsnelheid bewegen, hebben zeker en vast een massa, kijk maar naar de talrijke proeven met laserstralen...

Melissa

Pas op het moment dat er een superreflecterend of superabsorberend materiaal uitgevonden wordt, kun je de massa van een foton uitrekenen. Zolang dit niet bestaat, is het niet mogelijk (met de technologie van nu) dit te realiseren. Dit komt doordat er anders een zeer lage-energie-foton vrijkomt, waar de detectoren niet op afgesteld staan, waardoot deze alleen met heel veel geluk worden gedetecteerd.

Boekenwurm

Bart schreef:Nope.

\(E^2 = m^2c^4 + p^2 c^2\)

Voor licht geldt m = 0, dus \(E = pc = hf\)

Dat schept helderheid. Dank

De energie van een foton is enerzijds hf en anderzijds mc²

Nope.
Voor licht geldt m = 0, dus \(E = pc = hf\)

Ik kom niet zo goed uit de voorgaande rijstebrij. Kan iemand mij beknopt en helder antwoord geven op deze vraag:

De energie van een foton is enerzijds hf en anderzijds mc²

Daaruit volgt, dat een foton de (relativistische) massa hf / c² heeft.

Op het forum wordt nogal eens beweerd, dat een foton geen massa heeft maar het voorgaande toont, dat er wel massa is

Stel ik iets fout of zie ik het correct? (Dat het geen rustmassa heeft, lijkt me correct.)

Ik heb niet alle berichten in dit topic gelezen (heeft een beetje te maken met liever lui zijn dan moe in vakantietijd) maar word een lichtstraal eenmalig gekromd of bij elke golfbeweging opnieuw? Dit laatste kan namelijk ook een reden zijn waarom licht zonder massa toch meer wordt afgebogen zonder dat de gravitatiekracht er aan "trekt".

(y) bedankt!!

Graag gedaan.

(y) bedankt!!

Daisuke schreef:Toch nog een bedenking.

De formule van newton ivm gravitatie zegt dat een massa een veldsterkte heeft, namelijk een gravitatieveldsterkte.

Deze kan gevormd worden enkel en alleen als het voorwerp een massa heeft.

F: G. (m1 . m2 )/ r²

Dit is de klassieke opvatting van het begrip zwaartekracht, maar deze kan in het geval van sterke zwaartekrachtsvelden, zoals bij zwarte gaten, niet meer gehanteerd worden. Je zult dan een beroep moeten doen op de vergelijkingen uit de algemene relativiteitstheorie.

Daisuke schreef:In het experiment van Eddington (zonsverduisteringsexperiment) heeft men duidelijk het licht zien afbuigen rond de zon. Dit wil dan toch zeggen dat de zon EN de fotonen een gravitatieveld hebben en dus ook een eigen massa.

De zon en het enkelinge foton trekken beiden met een zelfde kracht aan elkaar.

Zoals ik al aangaf gaat de klassieke interpretatie van de zwaartekracht bij de algemene relativiteitstheorie niet meer op. In dit geval gaat het om het volgende: als gevolg van de aanwezige massa vertoont de (vierdimensionale) ruimtetijd een bepaalde kromming. Een planeet (of een foton) in de buurt van de zon zal als gevolg van deze kromming, veroorzaakt door de massa van de zon een bepaalde baan (een zogenaamde geodeet) volgen, waarbij de afstand tussen 2 punten in de ruimtetijd minimaal is. Dit verklaart dus waarom licht onder invloed van een gravitatieveld zal afbuigen.

Toch nog een bedenking.

De formule van newton ivm gravitatie zegt dat een massa een veldsterkte heeft, namelijk een gravitatieveldsterkte.

Deze kan gevormd worden enkel en alleen als het voorwerp een massa heeft.

F: G. (m1 . m2 )/ r²

In het experiment van Eddington (zonsverduisteringsexperiment) heeft men duidelijk het licht zien afbuigen rond de zon. Dit wil dan toch zeggen dat de zon EN de fotonen een gravitatieveld hebben en dus ook een eigen massa.

De zon en het enkelinge foton trekken beiden met een zelfde kracht aan elkaar.

Het is een beetje gek dat in discussies 'licht heeft massa', het argument naar voor komt dat licht massa moet hebben omdat het wordt afgebogen door de zwaartekracht. Immers, de lichtafbuiging wordt berekend, onderstellend dat lichtdeeltjes massaloze testdeeltjes zijn. Bekijk het als volgt: geef een deeltje een zekere initiële snelheid, en laat het evoluëren onder invloed van gravitatie. Is de baan dan afhankelijk van de massa? Licht is hier een limiet van (met a=F/m krijg je 0/0, niet 0): dat licht massa 0 heeft, betekent niet dat het geen gravitatie ervaart. De baan is immers onafhankelijk van de massa, het enige revolutionaire aan de lichtafbuiging is het correct implementeren van banen met (initiële) snelheid c.

Ok, mijn verstand op het gebied reikt niet tot het punt dat ik zeker weet dat fotonen een relativistische massa hebben. Maar als het goed is is het aangetoond dat een foton zeker twee keer zoveel afbuigt bij een zwaartekrachtsveld dan mathematisch aan de kromming van de ruimte-tijd valt toe te schrijven. Wat dus betekent dat de zwaartekracht wel degelijk aan een foton 'trekt'. Zeggen dus dat een foton geen 'schijnmassa' heeft (zoals ik het noem, massa die veroorzaakt wordt door de snelheid van het foton) gaat volgens mij tegen de algemene relativiteitstheorie in, of iig het wiskundige gedeelte daarvan. Nu ben ik van dit alles dus niet zeker, vooral omdat ik dit wiskundige deel nog nooit onder ogen heb gehad. Maar het schijnt dus te zijn dat een foton teveel afbuigt en de enige conclusie die je daaruit kan trekken is dat een foton toch een soort van massa heeft. En ook ben ik het niet eens met ZVdp`s definitie van massa. Als massa alleen hetgene is dat weerstand biedt tegen versnelling, waar is dan het gedeelte gebleven over ruimte-tijd ombuiging? En ook het feit dat massa in feite energie is laat toch wel zien dat massa iets meer is dan alleen hetgene dat je tegen houdt als je wilt versnellen. Misschien is dat de klassieke definitie van massa, maar aangezien massa nog meer doet lijkt dat me slechts een eigenschap van massa en niet de definitie.

Ik denk trouwens niet dat Mellisa`s methode klopt, maar een foton heeft wel degelijk massa-achtige eigenschappen. (Voor zover ik het boek kan vertrouwen dat ik over de algemene relativiteitstheorie heb gelezen.) En met massa-achtige eigenschappen bedoel ik dus massa met de snelheid van het licht maar geen rustmassa.

het schenden van energiebehoud wordt alleen (terug) geponeerd. Alleszins houdt het argument geen steek, want een foton kan zich wel degelijk gelocaliseerd gedragen (dat het ruimtetijdsinterval nul is heeft daar echt niets mee te maken). Het is trouwens niet "for the insufficient reason that E=mc²", maar "according to the basic equation of general relativity, \(G_{\mu\nu}=4\pi\frac{G}{c^4}T_{\mu\nu}\)." Het is overigens naar het oplossen van deze vergelijking dat rudeoffline verwees.

Het argument ivm met de Big Bang expansie is misschien wel interessant. Ik betwijfel sterk of het klopt. De expansie is een uitzetten van de ruimte, met als gevolg dat materie meebeweegt. Dit is refelijk moeilijk uit te leggen, maar dit zal duidelijk maken hoe ik dit juist bedoel. Die uitleg is m.i. wel enigszins speculatief, in de zin dat de gekozen vorm niet gekend is. Toch maakt hij duidelijk wat we bedoelen met expansie. De materie wordt dan mee uit elkaar getrokken en moet geen ontsnappingssnelheid hebben voor een eventueel "zwart gat". Je kan dit argument ook eenvoudiger weerleggen door op te merken dat zwarte gaten verdampen.