Dat er door organisatie organen verloren gaan klopt maar is hier totaal irrelevant omdat er mits correcte organisatie nog steeds een tekort zou zijn.
Wat bedoel je hiermee?
Het is niet enkel om organisatorische redenen dat organen niet gebruikt kunnen worden.
De voornaamste bron van donororganen, uitgezonderd de nieren die meestal van een direct familielid komen, is de verkeersslachtoffers, toch maar een hele kleine minderheid van de doodsoorzaken op de totale bevolking. Kijk hier maar naar de tabel:
http://www.swov.nl/nl/research/kennisbank/...odsoorzaken.htm.
Als je weet dat de verkeersongevallen met afstand de belangrijkste bron is van donororganen (uit mijn hoofd, meer dan 50%) dan vloeit daar logisch uit voort dat de kans voor een individu die er voor kiest om donor te worden zeer klein is dat het ooit nut gaat hebben. Immers, als ik met 80 jaar overlijdt doordat mijn lichaam is versleten, wat kunnen ze dan nog met mijn versleten organen? Als je alleenstaand bent op het moment dat ik overlijd en pas na 1 dag of langer komen ze er achter dat ik overleden ben (hoe langer hoe minder een onwaarschijnlijk scenario aangezien een groter percentage van de mensen alleenstaand is) dan kunnen ze niets meer met jouw orgaan.
Zelfs
als mijn organen al op tijd geëxtraheerd worden uit mijn lichaam
én deze organen nog in goede staat zouden zijn, dan nóg is het een jackpot dat iemands imuunsysteem compatibel is met mijn orgaan (oa de HLA-antigenen die zeer divers zijn!).
Dit vind ik belangrijk om de volgende 2 redenen:
Het is een wegingsfactor die je mee moet nemen in de equatie. 1 orgaandonorweigeraar staat bij lange na niet gelijk aan 1 levend slachtoffer, waarschijnlijker is dat 100 orgaandonorweigeraars gelijk staan aan 1 levend slachtoffer (de exacte cijfers heb ik niet maar het punt zal wel duidelijk zijn).
Soms wordt hier de indruk gewekt dat je schuldig bent aan dood. Dit vind ik niet enkel een vergaande beschuliging, zelfs demagogisch van aard, omwille van de kleine kans dat jouw weigering enige invloed heeft op een levend mens, ook is er slecht zelden sprake van het redden van het leven van een levend iemand.
Neem bijvoorbeeld een nier. Deze komt meestal gewoon van nabije familieleden (je kan er immers één missen, zij het dat je dan goed de pineut bent wanneer die resterende nier zou uitvallen).
Ik ga nu even uit van de minderheid die van vreemde donoren afkomstig is. Je redt dan niet iemands leven. Je zorgt er voor dat iemand prettiger kan leven en iets langer kan blijven leven. Het blijft echter zo dat deze mensen vroeg sterven doordat de nieuwe nieren vaak na een paar al niet meer goed functioneren. Idem voor lever en hart. Prachtig hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar om nu te stellen dat je altijd iemands leven redt, wat je doet wanneer je gaat spreken van moord bij orgaandonatieweigering, dat gaat mij in dat licht bezien te ver.
Ik begrijp echt niet waarom iemand die geen organen wil doneren verantwoorderlijk zou zijn voor de slechtere gezondheid in zulk onwaarschijnlijk geval dat jouw organen nog in orde zijn, op tijd geëxtraheerd zouden kunnen worden en er iemand is wiens immuunsysteem voldoende compatibel is. Het is in zo'n geval zonder twijfel de oorzaak van de patiënt zijn slechtere gezondheid. Oorzaak is echter niet gelijk aan schuld.
Ik hoop dat de meeste mensen empathie voelen voor de mensen die leiden aan orgaanfalen. Ik vermoed dat ook de meeste orgaandonorweigeraars deze mensen graag zouden willen helpen, de vraag is alleen welk middel hij daarvoor wil gebruiken. In dit geval is het middel, orgaandonor, voor de één een veel zwaarder offer dan voor de ander, hier wil ik nu eens echt de nadruk op leggen. Wanneer je er in gelooft dat er na het leven niets is dan is dit middel geen offer en is het ook makkelijk om dit middel in te zetten. Wanneer je gelooft dat er wel leven na de dood is, dan is dit middel mogelijk wel een groot-zeer groot offer. Dan ga je dus de volgende afweging moeten maken: een zeer groot offer van jezelf tegenover het leiden van een ander. Tja, leuk of niet, wanneer de consequenties voor jezelf mogelijk even zwaar of zwaarder zijn dan voor de ander, dan kiezen de meesten toch voor zichzelf.
Bedenk hierbij dat we het over geloof hebben. Het geloof dat er niets is na de dood is net zo ongefundeerd als het geloven dat er wel leven is na de dood. Beiden zijn evenzeer een geloof.
Sommigen claimen herinneringen te hebben aan vorige levens of claimen bijvoorbeeld dat ze op de één of andere wijze in contact staan met de 'andere kant'.
Dat is niet objectief waarneembaar of reproduceerbaar dus is het niet bewezen dat er leven bestaat na de dood.
Anderzijds is er ook geen enkel bewijs dat er niets is na de dood. Het is niet omdat sommigen van ons tot op zekere hoogte begrijpen hoe het lichaam werkt dat we daarom kunnen stellen dat er buiten dat lichaam niets is.
Bovendien lijkt er geen verband te zijn tussen intelligentie en nuchterheid enerzijds en geloof anderzijds en zie ik dan ook geen enkele reden om te spotten met het geloof van een ander en dat geloof als minderwaardig af te schilderen.
Uiteindelijk komt het dus voor mij hierop neer: iedereen is de baas over zijn eigen lichaam, ook na de dood. De reden hiervoor is dat mensen een verschillend geloof hebben en dat mede hierom vóór mensen orgaandonatie een andere lading heeft.
De centrale vraag is voor mij dan ook niet óf dat mensen orgaandonatie mogen weigeren, de vraag is óf dat mensen die orgaandonatie weigeren lager op de lijst mogen staan dan mensen die wel bereid zijn organen af te staan.
Mogelijk zou de discussie interessanter kunnen worden en een 2de leven kunnen krijgen wanneer we op deze vraag in gaan. In deze discussie (lager op de lijst of niet?) zijn namelijk veel interessante argumenten.
Mogelijk dat de 2 mensen die inmiddels zijn afgehaakt (naar mijn indruk doordat ze zich niet in hun waarde voelen gelaten) dan toch geïnteresseerd zijn om weer deel te nemen aan de discussie.
[quote]Dat er door organisatie organen verloren gaan klopt maar is hier totaal irrelevant omdat er mits correcte organisatie nog steeds een tekort zou zijn.[/quote]
Wat bedoel je hiermee?
Het is niet enkel om organisatorische redenen dat organen niet gebruikt kunnen worden.
De voornaamste bron van donororganen, uitgezonderd de nieren die meestal van een direct familielid komen, is de verkeersslachtoffers, toch maar een hele kleine minderheid van de doodsoorzaken op de totale bevolking. Kijk hier maar naar de tabel: [url=http://www.swov.nl/nl/research/kennisbank/inhoud/90_gegevensbronnen/inhoud/doodsoorzaken.htm]http://www.swov.nl/nl/research/kennisbank/...odsoorzaken.htm[/url].
Als je weet dat de verkeersongevallen met afstand de belangrijkste bron is van donororganen (uit mijn hoofd, meer dan 50%) dan vloeit daar logisch uit voort dat de kans voor een individu die er voor kiest om donor te worden zeer klein is dat het ooit nut gaat hebben. Immers, als ik met 80 jaar overlijdt doordat mijn lichaam is versleten, wat kunnen ze dan nog met mijn versleten organen? Als je alleenstaand bent op het moment dat ik overlijd en pas na 1 dag of langer komen ze er achter dat ik overleden ben (hoe langer hoe minder een onwaarschijnlijk scenario aangezien een groter percentage van de mensen alleenstaand is) dan kunnen ze niets meer met jouw orgaan.
Zelfs [u][i][b]als[/b][/i][/u] mijn organen al op tijd geëxtraheerd worden uit mijn lichaam [u][i][b]én[/b][/i][/u] deze organen nog in goede staat zouden zijn, dan nóg is het een jackpot dat iemands imuunsysteem compatibel is met mijn orgaan (oa de HLA-antigenen die zeer divers zijn!).
Dit vind ik belangrijk om de volgende 2 redenen:
Het is een wegingsfactor die je mee moet nemen in de equatie. 1 orgaandonorweigeraar staat bij lange na niet gelijk aan 1 levend slachtoffer, waarschijnlijker is dat 100 orgaandonorweigeraars gelijk staan aan 1 levend slachtoffer (de exacte cijfers heb ik niet maar het punt zal wel duidelijk zijn).
Soms wordt hier de indruk gewekt dat je schuldig bent aan dood. Dit vind ik niet enkel een vergaande beschuliging, zelfs demagogisch van aard, omwille van de kleine kans dat jouw weigering enige invloed heeft op een levend mens, ook is er slecht zelden sprake van het redden van het leven van een levend iemand.
Neem bijvoorbeeld een nier. Deze komt meestal gewoon van nabije familieleden (je kan er immers één missen, zij het dat je dan goed de pineut bent wanneer die resterende nier zou uitvallen).
Ik ga nu even uit van de minderheid die van vreemde donoren afkomstig is. Je redt dan niet iemands leven. Je zorgt er voor dat iemand prettiger kan leven en iets langer kan blijven leven. Het blijft echter zo dat deze mensen vroeg sterven doordat de nieuwe nieren vaak na een paar al niet meer goed functioneren. Idem voor lever en hart. Prachtig hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar om nu te stellen dat je altijd iemands leven redt, wat je doet wanneer je gaat spreken van moord bij orgaandonatieweigering, dat gaat mij in dat licht bezien te ver.
Ik begrijp echt niet waarom iemand die geen organen wil doneren verantwoorderlijk zou zijn voor de slechtere gezondheid in zulk onwaarschijnlijk geval dat jouw organen nog in orde zijn, op tijd geëxtraheerd zouden kunnen worden en er iemand is wiens immuunsysteem voldoende compatibel is. Het is in zo'n geval zonder twijfel de oorzaak van de patiënt zijn slechtere gezondheid. Oorzaak is echter niet gelijk aan schuld.
Ik hoop dat de meeste mensen empathie voelen voor de mensen die leiden aan orgaanfalen. Ik vermoed dat ook de meeste orgaandonorweigeraars deze mensen graag zouden willen helpen, de vraag is alleen welk middel hij daarvoor wil gebruiken. In dit geval is het middel, orgaandonor, voor de één een veel zwaarder offer dan voor de ander, hier wil ik nu eens echt de nadruk op leggen. Wanneer je er in gelooft dat er na het leven niets is dan is dit middel geen offer en is het ook makkelijk om dit middel in te zetten. Wanneer je gelooft dat er wel leven na de dood is, dan is dit middel mogelijk wel een groot-zeer groot offer. Dan ga je dus de volgende afweging moeten maken: een zeer groot offer van jezelf tegenover het leiden van een ander. Tja, leuk of niet, wanneer de consequenties voor jezelf mogelijk even zwaar of zwaarder zijn dan voor de ander, dan kiezen de meesten toch voor zichzelf.
Bedenk hierbij dat we het over geloof hebben. Het geloof dat er niets is na de dood is net zo ongefundeerd als het geloven dat er wel leven is na de dood. Beiden zijn evenzeer een geloof.
Sommigen claimen herinneringen te hebben aan vorige levens of claimen bijvoorbeeld dat ze op de één of andere wijze in contact staan met de 'andere kant'.
Dat is niet objectief waarneembaar of reproduceerbaar dus is het niet bewezen dat er leven bestaat na de dood.
Anderzijds is er ook geen enkel bewijs dat er niets is na de dood. Het is niet omdat sommigen van ons tot op zekere hoogte begrijpen hoe het lichaam werkt dat we daarom kunnen stellen dat er buiten dat lichaam niets is.
Bovendien lijkt er geen verband te zijn tussen intelligentie en nuchterheid enerzijds en geloof anderzijds en zie ik dan ook geen enkele reden om te spotten met het geloof van een ander en dat geloof als minderwaardig af te schilderen.
Uiteindelijk komt het dus voor mij hierop neer: iedereen is de baas over zijn eigen lichaam, ook na de dood. De reden hiervoor is dat mensen een verschillend geloof hebben en dat mede hierom vóór mensen orgaandonatie een andere lading heeft.
De centrale vraag is voor mij dan ook niet óf dat mensen orgaandonatie mogen weigeren, de vraag is óf dat mensen die orgaandonatie weigeren lager op de lijst mogen staan dan mensen die wel bereid zijn organen af te staan.
Mogelijk zou de discussie interessanter kunnen worden en een 2de leven kunnen krijgen wanneer we op deze vraag in gaan. In deze discussie (lager op de lijst of niet?) zijn namelijk veel interessante argumenten.
Mogelijk dat de 2 mensen die inmiddels zijn afgehaakt (naar mijn indruk doordat ze zich niet in hun waarde voelen gelaten) dan toch geïnteresseerd zijn om weer deel te nemen aan de discussie.
