door heusdens » di 25 jul 2006, 22:20
Eigenaardige theorie, die Final Theory, maar omdat ik het boek niet heb, weet ik niet exact hoe hij z'n theorie opbouwt en daarmee alle bekende fenomen kan verklaren.
Gezien allerlei aannamen die hij doet (dat de zwaartekracht een energiebron nodig heeft bijv.) vraag je je al af of het met die theorie wel goed zit.
Maar als je zo'n theorie het voordeel van de twijfel geeft (hoewel ik op dit en andere fora al duidelijke voorbeelden heb gezien van fenomen die deze theorie niet kan verklaren of die zelfs aantonen dat de theorie niet klopt), mag in ieder geval gezegd worden dat zijn invalshoek een creatieve vondst is.
De ultieme verklaring van alle bestaande fenomen zou zijn de expansie van de materie (atomen). Maar aangezien ook onze meetlat in dezelfde mate uitdeit, is dat geen rechtstreeks waarneembaar fenomeen. Het komt me voor dat ie dat idee heeft onttrokken aan de opvatting over het expanderende heelal. Immers, de uitdeiing van het heelal zelf, afgeleid van de algemene relativiteits theorie, is ook niet direct waarneembaar, alleen verklaart dat de schijnbare roodverschuiving van ver verwijderde sterrenstelsels.
Als we ons dezelfde creatieve vrijheid permiteren, en zonder afstand te doen van bestaande fysieke theorien, zouden we overigens best kunnen concluderen dat het heelal niet expandeert, maar dat alle materie implodeert; immers we nemen dan alleen een andere standaard meetlat - bijv. de afstand tussen ons melkwegstelsel en een ver verwijderd melkwegstelsel. In principe zou deze alternatieve fysica ook bestaande fenomenen in het heelal moeten verklaren, immers een fysieke theorie wordt niet beinvloedt door de keuze van je meetlat. Maar of dat ook werkelijk zo is, vraag ik me dan af.
Er is overigens ook nog een andere fysieke theorie die uitgaat van het idee dat zwaartekracht in feite een afschermings effect is van de druk van de omringende ether. Die ether zou dan bestaan uit deeltjes die kennelijk in staat zijn om op alle normale materie (massa) een kracht uit te oeffenen. Normaal is de resultante van die kracht precies nul, maar als massa's elkaar afschermen ontstaat er dus een aantrekkings kracht.
Ook een creatieve vondst, al is volgens mij ook die theorie al ge-'debunked'.
Terug naar de Final Theorie: zijn idee gaat er vooral van uit dat de bestaande zwaartekracht theorie (noch die van Newton, noch die van Einstein) zou voldoen, omdat die geen verklaring geven voor de aantrekkingskracht.
Maar de algemene relativiteitstheorie verklaar dat nu juist wel, door de invloed van massa op ruimtekromming, en als je dat doorrekend op massa's op een bepaalde afstand, dan komt daar een aantrekkende kracht uit (of in ieder geval banen die de massa deeltjes beschrijven die het effect van een denkbeeldige kracht lijken).
Verder is de theorie van Einstein enkel een verbetering van de theorie van Newton voor speciale gevallen, en volstaat de theorie van Newton voor de normale planeetbanen (alleen voor de baan van Mercurius was de afwijking tussen de beide theorien significant).
Opvallend is dat de bestaande theorie, waarvan bekend is dat die voldoet, wordt aangevallen vanwege het vermeende ontbreken van een ' echte ' verklaring voor wat zwaartekracht is, terwijl je - als je de Final theorie zou aannemen - je wordt opgezadeld met een veel obscuurder mechanisme, nl. de expansie van massa, die op geen enkele wijze wordt aangetoond of verklaard. Vanwaar die expansie dan van de atomen? En wat is dan de energie bron van die expansie (de schrijver beweerd immers ook dat voor het beschrijven van planeetbanen er een energiebron moet zijn)?
Anderzijds, het volgens de gangbare wetenschap gebruikelijke fenomeen van de expansie van de ruimte, hoewel een aangetoond feit door toepassing van de geldende zwaartekracht theorie alsmede geobserveerd dmv. de roodverschuiving van verderaf gelegen stelsels en de Hubble correlatie tussen afstand en roodverschuiving, vraagt ons ook iets niet waarneemsbaars aan te nemen, nl. dat de ruimte zelf uitdijt, en wat zelfs tegen de intuitie ingaat: iets wat ledig is wat van omvang zou wijzigen.... immers in de ledig loos gedachte ruimte zelf kun je geen metingen doen, afstanden kun je alleen bepalen door afstanden tussen deeltjes in de ruimte te meten, en deeltjes hebben ook geen snelheid tov. de ruimte, maar slechts tov. van elkaar.
De uitdijing van de ruimte is op zich nl. ook iets merkwaardigs in de zin dat het begrip ruimte (in klassie zin althans) slechts bestaat uit de metrische relaties (afstanden) tussen materiele deeltjes, en ruimte niet zelf iets is, dus geen meetbare proporties heeft.
Maar de moderne fysica heeft uiteraard al lang dat idee van de volkomen ledige ruimte opgegeven. Bijv. ook in de zin dat ook de meest ledige ruimte nog altijd energie en deeltjes bevat, die daar volgens het onzekerheidsprincipe van Heizenberg kunnen ontstaan.
En voorts zou, juist op grond van de Big Bang theorie, een groot deel van de energie van het heelal zich moeten bevinden in niet direct waarneembare vormen van donkere materie of donkere energie.
In de Final Theorie is het overigens nogal een raadsel hoe de uitdijing van de materie, gezien moet worden. Ten opzichte waarvan dijt dan de materie (atomen) uit? Per definitie kan dat dus helemaal niet, tenzij je een meeteenheid gebruikt die zelf niet onderhevig is aan die uitdijing. Anders is nl. het begrip uitdijing een ledig begrip.
En als het dan zo zou zijn, dan zouden al onze waarnemingen van veraf gelegen stelsels er ook door beinvloed moeten worden, immers ook daar zet de materie uit, zij het dat we het stelsel waarnemen zoveel miljard jaar geleden, toen dat stelsel tov. de melkweg veel kleiner geweest zou zijn.
Ik heb het niet doorgerekend, maar als de Final theorie correct zou zijn, dan zouden die ver verwijderde voorwerpen zo klein moeten zijn, dat we ze niet meer kunnen waarnemen. Ook weer iets dat de theorie omver haalt.
Eigenaardige theorie, die Final Theory, maar omdat ik het boek niet heb, weet ik niet exact hoe hij z'n theorie opbouwt en daarmee alle bekende fenomen kan verklaren.
Gezien allerlei aannamen die hij doet (dat de zwaartekracht een energiebron nodig heeft bijv.) vraag je je al af of het met die theorie wel goed zit.
Maar als je zo'n theorie het voordeel van de twijfel geeft (hoewel ik op dit en andere fora al duidelijke voorbeelden heb gezien van fenomen die deze theorie niet kan verklaren of die zelfs aantonen dat de theorie niet klopt), mag in ieder geval gezegd worden dat zijn invalshoek een creatieve vondst is.
De ultieme verklaring van alle bestaande fenomen zou zijn de expansie van de materie (atomen). Maar aangezien ook onze meetlat in dezelfde mate uitdeit, is dat geen rechtstreeks waarneembaar fenomeen. Het komt me voor dat ie dat idee heeft onttrokken aan de opvatting over het expanderende heelal. Immers, de uitdeiing van het heelal zelf, afgeleid van de algemene relativiteits theorie, is ook niet direct waarneembaar, alleen verklaart dat de schijnbare roodverschuiving van ver verwijderde sterrenstelsels.
Als we ons dezelfde creatieve vrijheid permiteren, en zonder afstand te doen van bestaande fysieke theorien, zouden we overigens best kunnen concluderen dat het heelal niet expandeert, maar dat alle materie implodeert; immers we nemen dan alleen een andere standaard meetlat - bijv. de afstand tussen ons melkwegstelsel en een ver verwijderd melkwegstelsel. In principe zou deze alternatieve fysica ook bestaande fenomenen in het heelal moeten verklaren, immers een fysieke theorie wordt niet beinvloedt door de keuze van je meetlat. Maar of dat ook werkelijk zo is, vraag ik me dan af.
Er is overigens ook nog een andere fysieke theorie die uitgaat van het idee dat zwaartekracht in feite een afschermings effect is van de druk van de omringende ether. Die ether zou dan bestaan uit deeltjes die kennelijk in staat zijn om op alle normale materie (massa) een kracht uit te oeffenen. Normaal is de resultante van die kracht precies nul, maar als massa's elkaar afschermen ontstaat er dus een aantrekkings kracht.
Ook een creatieve vondst, al is volgens mij ook die theorie al ge-'debunked'.
Terug naar de Final Theorie: zijn idee gaat er vooral van uit dat de bestaande zwaartekracht theorie (noch die van Newton, noch die van Einstein) zou voldoen, omdat die geen verklaring geven voor de aantrekkingskracht.
Maar de algemene relativiteitstheorie verklaar dat nu juist wel, door de invloed van massa op ruimtekromming, en als je dat doorrekend op massa's op een bepaalde afstand, dan komt daar een aantrekkende kracht uit (of in ieder geval banen die de massa deeltjes beschrijven die het effect van een denkbeeldige kracht lijken).
Verder is de theorie van Einstein enkel een verbetering van de theorie van Newton voor speciale gevallen, en volstaat de theorie van Newton voor de normale planeetbanen (alleen voor de baan van Mercurius was de afwijking tussen de beide theorien significant).
Opvallend is dat de bestaande theorie, waarvan bekend is dat die voldoet, wordt aangevallen vanwege het vermeende ontbreken van een ' echte ' verklaring voor wat zwaartekracht is, terwijl je - als je de Final theorie zou aannemen - je wordt opgezadeld met een veel obscuurder mechanisme, nl. de expansie van massa, die op geen enkele wijze wordt aangetoond of verklaard. Vanwaar die expansie dan van de atomen? En wat is dan de energie bron van die expansie (de schrijver beweerd immers ook dat voor het beschrijven van planeetbanen er een energiebron moet zijn)?
Anderzijds, het volgens de gangbare wetenschap gebruikelijke fenomeen van de expansie van de ruimte, hoewel een aangetoond feit door toepassing van de geldende zwaartekracht theorie alsmede geobserveerd dmv. de roodverschuiving van verderaf gelegen stelsels en de Hubble correlatie tussen afstand en roodverschuiving, vraagt ons ook iets niet waarneemsbaars aan te nemen, nl. dat de ruimte zelf uitdijt, en wat zelfs tegen de intuitie ingaat: iets wat ledig is wat van omvang zou wijzigen.... immers in de ledig loos gedachte ruimte zelf kun je geen metingen doen, afstanden kun je alleen bepalen door afstanden tussen deeltjes in de ruimte te meten, en deeltjes hebben ook geen snelheid tov. de ruimte, maar slechts tov. van elkaar.
De uitdijing van de ruimte is op zich nl. ook iets merkwaardigs in de zin dat het begrip ruimte (in klassie zin althans) slechts bestaat uit de metrische relaties (afstanden) tussen materiele deeltjes, en ruimte niet zelf iets is, dus geen meetbare proporties heeft.
Maar de moderne fysica heeft uiteraard al lang dat idee van de volkomen ledige ruimte opgegeven. Bijv. ook in de zin dat ook de meest ledige ruimte nog altijd energie en deeltjes bevat, die daar volgens het onzekerheidsprincipe van Heizenberg kunnen ontstaan.
En voorts zou, juist op grond van de Big Bang theorie, een groot deel van de energie van het heelal zich moeten bevinden in niet direct waarneembare vormen van donkere materie of donkere energie.
In de Final Theorie is het overigens nogal een raadsel hoe de uitdijing van de materie, gezien moet worden. Ten opzichte waarvan dijt dan de materie (atomen) uit? Per definitie kan dat dus helemaal niet, tenzij je een meeteenheid gebruikt die zelf niet onderhevig is aan die uitdijing. Anders is nl. het begrip uitdijing een ledig begrip.
En als het dan zo zou zijn, dan zouden al onze waarnemingen van veraf gelegen stelsels er ook door beinvloed moeten worden, immers ook daar zet de materie uit, zij het dat we het stelsel waarnemen zoveel miljard jaar geleden, toen dat stelsel tov. de melkweg veel kleiner geweest zou zijn.
Ik heb het niet doorgerekend, maar als de Final theorie correct zou zijn, dan zouden die ver verwijderde voorwerpen zo klein moeten zijn, dat we ze niet meer kunnen waarnemen. Ook weer iets dat de theorie omver haalt.
