Troy schreef:albert davinci schreef:
(...)
Heb jij net zo'n uitgebreide neuroanatomie, neurofysiologie en endocrinologie gehad als artsen? Naar mijn mening is dit essentiële basiskennis om een klinische diagnose verantwoord te kunnen stellen.
Met alle respect - bezit jij zelf enige specialistische kennis op het gebied van psychiatrie en psychologie? Dat wil zeggen, heb je zelf hier serieus onderwijs in gehad (en dus niet een paar blokken psychologie tijdens je studie of een LOI-cursusje)?
Zo nee, dan lijkt het me onrealistisch om uitspraken te doen over wat volgens jou essentiële basiskennis is voor diagnosticering. Je zult het toch met me eens zijn dat de mensen die er daadwerkelijk voor gestudeerd hebben hier meer verstand van hebben dan klinische medici.
Daarnaast is "net zo uitgebreid als artsen" een verkeerde maat. Hiermee suggereer je dat alleen artsen een kennis hebben die uitgebreid genoeg is voor klinische diagnosen - een prepositie die helemaal niet waar hoeft te zijn. Het klinkt mij in ieder geval als medi-centristisch in de oren.
boeken als die van psychiater Foudraine eens lezen ('wie is van hout') , erg boeiend en je snapt deze beweging die in de jaren 60- 70 van de vorige eeuw opkwam.
Dank voor de tip, zal ik zeker doen.
Goh, laten we een strijd gaan houden wie beter zijn, de psychiaters of klinische psychologen.
Ja, ik heb een redelijk uitgebreide medische kennis als medisch student (windsurfer wist dat al lang). Ook heb ik veel sociale vakken gehad tijdens mijn opleiding; experimentele psychologie (zelfde cursus maar dan nog wat dikker dan die van de psychologie studenten (ik ken er een paar), medische psychologie, communicatietraining, psychiatrie, filosofie. Daarnaast heb ik veel levenservaring en me er veel in verdiept met reportages en door gewoon goed te luisteren naar de andere mensen. Maar dit alles is niet relevant. Het gaat niet om jou of mij, het gaat om de argumenten.
Voel je niet zo aangevallen. Alles wat ik stel is dat je iemands pathologische gedrag alleen maar goed kan begrijpen als je voldoende medische basiskennis hebt. Als een klinisch psycholoog tijdens zijn specialisatie voldoende exacte medische vakken krijgt zoals de voorbeelden die ik genoemd heb en farmacologie dan ben ik gerustgesteld en zal je van mij geen kwaad woord horen
Windsurfer heeft ondertussen al uitgelegd dat je gelukkig niet zomaar klinisch psycholoog wordt en dat je daarvoor een 6jarige specialisatie moet volgen, ik zal eerlijk zeggen dat ik dat niet wist dat dat zo lang duurt. Ik ben er nog niet aan toegekomen om de link te bekijken maar ga dat zeker nog doen. Pas dan kan ik inhoudelijk oordelen.
Het klinkt mij in ieder geval als medi-centristisch in de oren.
Ik kende dat woord nog niet
Waar komt dat vandaan en wat is de achtergrond van deze vijandigheid?
mag een huisarts een psychische diagnose stellen? (ja dat mag hij maar is het moreel verantwoord?)
Moeilijke en goede vraag!
'Iedereent waant zich een psycholoog' was een uitspraak van mijn professor psychologie. Eerlijk is eerlijk; de meeste mensen denken dat ze van nature een zekere basiskennis van de psychologie hebben. Immers, de psychologie houdt zich bezig met de wijze waarop wij denken en hoe wij ons gedragen en wij menen dat we ons daar redelijk goed bewust zijn.
Veel mensen lijken zo te redeneren.
Mijn eigen ervaring: veel van wat ik in de cursussen van psychologie las kwam mij zeer bekend voor. Ik had zelden het gevoel dat ik iets las wat ik nog niet begreep.
Rationeel gezien moet ik stellen dat een arts niet veel meer van de psychologie zal weten dan een psycholoog van het medische zal weten.
Zo bezien kan een arts dus niet stellen dat er een psychische stoornis is.
Mijn antwoord is dan ook dat een arts geen psychische diagnose kan stellen tenzij hij een postacademische specialisatie daarvoor heeft gevolgd. Laten we dat dan maar 'pscyhologische clinicus' noemen als tegenhanger van de 'klinische psycholoog'. Wie weet zou dat wel goed zijn als extra specialisatie voor een huisarts. Mijn zege hebben ze.
Een huisarts (evenals alle artsen) kan:
- een positieve medische diagnose vaststellen voor het één of ander
- als hij geen positieve medische diagnose kan vaststellen dan moet hij dus vaststellen dat hij geen medische oorzaak kan vinden.
In dat geval kan hij uitspreken dat er mogelijk een psychische oorzaak is maar aangezien hij geen psycholoog is kan hij naar mijn mening geen positieve psychologische diagnose stellen.
Zoals ik al zei, ieder zijn job.
waarom wilt een huisarts (nie alle huisartsen maar in deze welbepaalde case) persé een stempel op zijn patiënt drukken? Denkt hij dat de patiënt er meer gebaat bij is? Is onzekerheid een grotere stressor dan een foute diagnose?
Een goed mens wilt zich nuttig voelen. Een goede huisarts wilt zijn patiënt helpen en dus met een diagnose komen. De reden geef jij zelf al aan, de patiënt wilt graag zekerheid.
Je hoort vaak dat het voor mensen een grote opluchting is zo gauw ze weten wat de oorzaak is van de klachten, zelfs als ze daarbij te horen krijgen dat ze een terminale ziekte hebben. Inderdaad is die onzekerheid slopend voor de patiënt en daarmee ook voor de huisarts.
De huisarts gaat er dan soms van uit dat hij voldoende ervaring heeft om zo'n diagnose correct te kunnen stellen of de patiënt blijft net zo lang doordrukken dat de arts bezwijkt en toch maar met een diagnose komt, zelfs al is hij niet zeker.
Zo gauw de patiënt er achter komt dat de diagnose fout was wordt de onzekerheid natuurlijk nog groter en dat lijkt mij een grotere stressor dan wanneer de huisarts zich initieel zou onthouden van een psychologische diagnose.
Dat is mijn visie hierop.
Napoleon. Als stadgenoot ben ik nieuwsgierig ofdat jij die foto van jouw profiel in het park hebt gemaakt
