door Veertje » di 18 mar 2008, 09:29
Leuke gravedig. ADHD wordt mijns inziens gewoon te vaak gediagnosticeerd. Er zijn vast mensen die er echt erg veel last van hebben, maar er zijn volgens mij ook veel rotkoters, die inderdaad gewoon een duidelijk regime nodig hebben ipv Ritalin. Daarnaast is ADHD niet alleen lastig, er zitten ook voordelen aan. Het is een attention deficit hyperactivity disorder. Mensen met ADHD kunnen zich dus wel eens totaal niet concentreren, maar kennen ook periodes van hyperconcentratie. Dan zijn ze dus supergefocused en eigenlijk niet af te leiden van waar ze mee bezig zijn. Iemand met ADHD in de zaal die dat herkent?
Pfff, dit roep ik al jaren. Je beschrijft een persoonlijk gevoel m.b.t. ADHD diagnoses dat ik deel. Het blijft speculatie (ik ben geen expert), maar ook mijn idee is dat teveel kinderen de stempel ADHD opgedrukt krijgen. Als ouder van inmiddels twee middelbare scholieren heb ik door de jaren heen meerdere vriendjes van mijn kids meegemaakt die die stempel hadden.
Bij ADHD stel je je dan kinderen voor die ontzettend druk zijn maar waar niets aan te doen is en met wie je veel geduld zou moeten hebben.
Maar met een beetje gevoel (zonder schreeuwen) duidelijke grenzen stellen bleek bij die vriendjes helemaal geen probleem te zijn. Druk waren ze, ja, maar nooit meegemaakt dat bij het stellen van duidelijke grenzen iemand hier door het lint ging en onhandelbaar werd. Wel was altijd belangrijk om die grenzen te stellen als iets wat niet ter discussies staat. Daarmee sluit je "keuze" uit, en ook "persoonlijke kritiek". M.a.w.: de grenzen moesten als absoluut onomstotelijk vaststaand feit gepresenteerd worden en er moest duidelijk gemaakt worden dat ik begreep dat het betreffende vriendje dat de grenzen niet "aanvoelde" gewoon niet op voorhand kon weten dat die grenzen er waren. Dus: "hier hebben we deze regels, dat kon je niet weten, maar nu weet je het, niets aan de hand".
Opvallend vind ik ook dat ik tot nu toe geen enkel vriendinnetje over de vloer heb gehad met die stempel. Alleen maar jongens. Dat is op zich al vreemd eigenlijk.
Ik heb dus zelf met mijn persoonlijke ervaringen duidelijk het gevoel dat de ADHD symptomen optreden daar waar een kind onzeker is (bijvoorbeeld omdat het gevoelig is, ook voor kritiek, en zich dat erg aantrekt) en waar het teveel keuzes heeft, keuzes die het niet aankan omdat het gewoon nog niet genoeg levenservaring heeft om de juiste keuzes te maken (en dat zelf ook aanvoelt).
[quote]Leuke gravedig. ADHD wordt mijns inziens gewoon te vaak gediagnosticeerd. Er zijn vast mensen die er echt erg veel last van hebben, maar er zijn volgens mij ook veel rotkoters, die inderdaad gewoon een duidelijk regime nodig hebben ipv Ritalin. Daarnaast is ADHD niet alleen lastig, er zitten ook voordelen aan. Het is een attention deficit hyperactivity disorder. Mensen met ADHD kunnen zich dus wel eens totaal niet concentreren, maar kennen ook periodes van hyperconcentratie. Dan zijn ze dus supergefocused en eigenlijk niet af te leiden van waar ze mee bezig zijn. Iemand met ADHD in de zaal die dat herkent?[/quote]
Pfff, dit roep ik al jaren. Je beschrijft een persoonlijk gevoel m.b.t. ADHD diagnoses dat ik deel. Het blijft speculatie (ik ben geen expert), maar ook mijn idee is dat teveel kinderen de stempel ADHD opgedrukt krijgen. Als ouder van inmiddels twee middelbare scholieren heb ik door de jaren heen meerdere vriendjes van mijn kids meegemaakt die die stempel hadden.
Bij ADHD stel je je dan kinderen voor die ontzettend druk zijn maar waar niets aan te doen is en met wie je veel geduld zou moeten hebben.
Maar met een beetje gevoel (zonder schreeuwen) duidelijke grenzen stellen bleek bij die vriendjes helemaal geen probleem te zijn. Druk waren ze, ja, maar nooit meegemaakt dat bij het stellen van duidelijke grenzen iemand hier door het lint ging en onhandelbaar werd. Wel was altijd belangrijk om die grenzen te stellen als iets wat niet ter discussies staat. Daarmee sluit je "keuze" uit, en ook "persoonlijke kritiek". M.a.w.: de grenzen moesten als absoluut onomstotelijk vaststaand feit gepresenteerd worden en er moest duidelijk gemaakt worden dat ik begreep dat het betreffende vriendje dat de grenzen niet "aanvoelde" gewoon niet op voorhand kon weten dat die grenzen er waren. Dus: "hier hebben we deze regels, dat kon je niet weten, maar nu weet je het, niets aan de hand".
Opvallend vind ik ook dat ik tot nu toe geen enkel vriendinnetje over de vloer heb gehad met die stempel. Alleen maar jongens. Dat is op zich al vreemd eigenlijk.
Ik heb dus zelf met mijn persoonlijke ervaringen duidelijk het gevoel dat de ADHD symptomen optreden daar waar een kind onzeker is (bijvoorbeeld omdat het gevoelig is, ook voor kritiek, en zich dat erg aantrekt) en waar het teveel keuzes heeft, keuzes die het niet aankan omdat het gewoon nog niet genoeg levenservaring heeft om de juiste keuzes te maken (en dat zelf ook aanvoelt).
