En een tweede punt waarom ik niet helemaal geloof dat het omkeren van het magnetisch veld een belangrijke oorzaak zou zijn van strandingen van walvisachtigen is het feit dat deze fysische gebeurtenis zich in de loop van de geschiedenis al meerdere malen heeft voorgedaan, en er zijn geen bewijzen te vinden van het massaal uitsterven van bepaalde diersoorten die deels afhangen van het magnetisch veld.

Nu daar kan ik toch niet meteen akkoord met gaan : het is niet omdat we het (nog)niet kunnen bewijzen , dat het niet zo is...

Het magnetisch veld is zich inderdaad weer aan het omkeren, en dit is inderdaad al meerdere keren in de geschiedenis van de aarde gebeurt. Het omkeren van het magnetisch veld is voor de hogere levensvormen niet zo erg, het verdwijnen van het magnetische veld is echter iets heel anders. Dit zou fataal zijn voor alle geavanceerde vormen van leven (maw bijna alle vormen van leven zouden hierdoor met uitsterven bedreigt kunnen worden). Maar als het magnetisch veld zich omkeert verliest de aarde niet zijn totaliteit aan magnetisme, waardoor we daarvan niet te veel te vrezen hebben. Het verminderen van het magnetisme tijdens dit proces is voor sommige dieren verwarrend en dodelijk, maar niet in die mate dat hele soorten erdoor kunnen uitsterven. En een tweede punt waarom ik niet helemaal geloof dat het omkeren van het magnetisch veld een belangrijke oorzaak zou zijn van strandingen van walvisachtigen is het feit dat deze fysische gebeurtenis zich in de loop van de geschiedenis al meerdere malen heeft voorgedaan, en er zijn geen bewijzen te vinden van het massaal uitsterven van bepaalde diersoorten die deels afhangen van het magnetisch veld. Ik denk dat het nog wel een tijdje zal duren vooraleer we weten wat nu eigenlijk de echte reden is waarom er zo regelmatig walvisachtigen stranden. Ikzelf ben geneigd aan te nemen dat de grote veranderingen op het vlak van de opwarming van de aarde hier voor iets tussen zit. Met andere woorden, onderzoek doen en met bewijzen komen om deze theorie te kunnen staven.

suus schreef:De aarde is een reusachtige magneet. Tussen de Noordpool en de Zuidpool zit een magnetisch veld. Dat is een gebied waarbinnen de kracht van een magneet heerst. Wij voelen die magnetische kracht niet, maar met een kompas kan je die wel zichtbaar maken.  

Dolfijnen en andere walvissen voelen dat magnetische veld wel. Ze merken zelfs kleine verschillen op en maken een soort ‘landschap’ van magnetische krachtlijnen mee. Hoe walvissen het magnetische veld precies voelen, is onbekend. We weten wel dat walvissen magnetiet in hun lichaam hebben. Magnetiet is natuurlijk ijzererts dat werkt als kompasnaalden. Bij sommige walvissen zit het in de hersenen. Met dat magnetiet voelen ze magnetische velden. Walvissen hebben dus eigenlijk een soort kompas in hun kop waarmee ze de weg kunnen vinden. Hoe walvissen een beeld krijgen van het hele ‘magnetische landschap’, is nog niet precies bekend.

Walvissen volgen bij hun trektochten bepaalde magnetische krachtlijnen. Bij de kust ontstaan soms problemen als de lijnen loodrecht op het land doorlopen. De dieren volgen hun route precies en stranden dan aan. Het lijkt op een auto-ongeluk dat gebeurt doordat je alleen de kaart volgt en niet meer naar de weg kijkt of alles wel klopt.  

Vooral walvissen uit diepe zeeën stranden vaak. Walvissen die aan de kust leven, kennen de gevaren van magnetische lijnen die doorlopen op het land. Er kunnen ook andere dieren aanspoelen door een andere manier. Meestal zijn het oude, zieke of dode dieren.

nou was mij gedachte;  

zou er echt niet iets anders kunnen zijn dat gezonde walvissen aanspoelen