Misschien past het niet in dit topic of dit forum

Ik denk dat de meeste mensen van zichzelf vinden dat ze per saldo goed zijn. De eigenschappen die ze menen te bezitten en de goede daden die ze menen te verrichten zijn net datgene wat in hun ogen het belangrijkste is, waar het op aan komt. Terwijl de tekortkomingen van zichzelf die ze niet kunnen ontkennen eigenlijk niet zo belangrijk zijn. Als ze andere sterke en zwakke punten hadden zouden ze juist die belangrijk respectievelijk niet ter zake doende beschouwen.

om aan te sluiten bij qrnlk's bijdrage, kun je stellen dat in een pluriforme samenleving zoals de onze tot op zekere hoogte is, je aansluiting kunt vinden bij die levensopvatting die het beste past bij je sterke punten en je daardoor ook in de ogen van geestverwanten goed gevonden kunt worden en er bij kan horen.

Ik vind mezelf overigens niet bijzonder goed. Per saldo sta ik in de min . Dit terwijl ik goede reden heb te denken dat de meeste mensen die mij kennen mij goed vinden.

Hebben de termen "goed" of "slecht" een objective betekenis?

In een theistische context bepaald god wat goed en slecht is en krijgen deze termen op die manier hun absolute betekenis. (Wat dat betreft wordt het bestaan van goed en slecht door velen bezien als een bewijs voor het bestaan van god)

In bijvoorbeeld de christelijke context is de zondige mens van nature slecht, maar in staat tot een beperkte mate van goedheid. Hij zal nooit goed worden, maar god kan voorbij zien aan de slechte kanten en slechts aandacht geven aan het goede.

In een atheistisch context is er geen absolute autoriteit, in deze context is elke definite van deze termen relatief, subjectief en context gevoelig. Hooguit kan men consensus bereiken over bepaalde waarden. Maar als iemand hiervan afwijkt dan is er geen onafhankelijke morele autoriteit beschikbaar; Het collectief kan slechts zeggen dat het dit gedrag afwijst; Maar daarmee is het niet slecht of goed; daarmee is het slechts niet-getolereerd gedrag.

Neve schreef:Is de mens van nature goed of slecht? Wat denken jullie?

Naar mijn menig; Elk mens wordt geboren. Goed. Een baby'tje kan niet slecht wezen of doen. Ook al zou hij/zij het willen. (Denk toch niet dat hij/zij het zou willen maar goed,)

Naarmate 't baby opgroeit, kan 't baby natuurlijk net als elk mens, fouten (kwade) dingen doen!

Dan verandert je 'goed' (ligt er aan in welk geval) in 'kwaad'.

Maar Elk mens wordt geboren, beginnend bij nul, goed.

Mvg, Pelin

Overigens schreef ik al eerder, dat de aard van een mens het getal 5 is in mystiek opzicht, maar ik heb begrepen, dat men niet die kant op wil, hoewel deze opmerking niet off-topic is. Maar men wil concreet blijven.

Ik stuur je een pb'tje.

Kiwiwoman schreef:Nog een deel van de aard van de mens, die zich onderscheidt van andere levende wezens is zijn nieuwsgierigheid. Er zullen best wat dieren zijn, die ook nieuwsgierig zijn, hoewel ik er geen kan noemen. Chimpansees misschien?

Nieuwsgierigheid heeft ervoor gezorgd, dat we nu zijn waar we zijn.

Ik denk dat de meeste dieren (van ratten tot dolfijnen) wel een vorm van nieuwsgierigheid hebben. Een onbekende stimulus zal voor de meeste dieren wel het onderzoeken waard zijn, maar de meeste dieren zijn ook slim genoeg om zich niet te dicht in de buurt van potentieel gevaar te komen. Ik vrees dat de mens hier niet echt een uitzondering op vormt.

we zijn immers een naakte aap die zijn denk-hersenen moest gaan gebruiken

Ik denk dat dit een deel van het antwoord is. Overigens schreef ik al eerder, dat de aard van een mens het getal 5 is in mystiek opzicht, maar ik heb begrepen, dat men niet die kant op wil, hoewel deze opmerking niet off-topic is. Maar men wil concreet blijven.

OK

Nog een deel van de aard van de mens, die zich onderscheidt van andere levende wezens is zijn nieuwsgierigheid. Er zullen best wat dieren zijn, die ook nieuwsgierig zijn, hoewel ik er geen kan noemen. Chimpansees misschien?

Nieuwsgierigheid heeft ervoor gezorgd, dat we nu zijn waar we zijn.

Al het andere komt daaruit voort, denk ik.

peterA schreef:Ik weet niet of het vermoeden van een aard bij mensen een overtuiging is. Ik kan overtuigingloos het verschil tussen een mes en een vork beschouwen bvb.

Levende wezens hebben een en ander gemeen,gewervelden ook,zoogdieren ook,net als primaten,net als menselijke primaten.

Waarom zou het zoeken naar specifieke eigenschappen van bovenstaande groepen per definitie met een overtuiging gepaard moeten gaan? Waarom zouden ze niet objectief te vergelijken kunnen zijn?

Wat is objectiviteit? Kan de mens objectief zijn?

Ieder mens heeft zijn denkkaders, die zijn blik op de wereld kleuren.

Dus om te antwoorden op jouw vraag: nee, een mens kan niet objectief vergelijken.

Hoogstens intersubjectief.

De aard van de mens is: OVERLEVEN

en protoplasma doorgeven.

... hebben er een dagtaak aan.

en het schiet nauwelijks op.

peterA schreef:Levende wezens hebben een en ander gemeen,gewervelden ook,zoogdieren ook,net als primaten,net als menselijke primaten.

Waarom zou het zoeken naar specifieke eigenschappen van bovenstaande groepen per definitie met een overtuiging gepaard moeten gaan? Waarom zouden ze niet objectief te vergelijken kunnen zijn?

De aard van het beestje zeg maar.

Maar we hebben het in die context wel ontzettend moeilijk met onszelf te beschrijven. Psychologen, anthropologen, sociologen, theologen, historici, medici, etc. etc. hebben er een dagtaak aan.

... om niet als "gek" over te komen.

'Gek' is, denk ik, sterk afwijkend van de modus, van Jan Modaal dus.

kwabbernoot schreef:volgens mij is de mens een egoïstisch kuddedier.

Uiteindelijk handelt hij alleen uit eigen belang en doet hij wat al de anderen doen om niet als "gek" over te komen.

Als hij doet wat de kudde verlangt, is dat egoïsme, want hij wil niet uit de kudde gestoten worden. Samengevat ben je dus zover gekomen:

Uiteindelijk handelt hij alleen uit eigen belang. Punt.

De mens probeert in gegeven omstandigheden het hoofd boven water te houden door zich naar vermogen te conformeren.

Is dat in dit kader hetzelfde als integreren?

Nikolaos schreef:Is het geen overtuiging dat de mens een aard heeft?

Natuurlijk kan een mens niet zonder overtuiging.

De mens is bezig een plek in het leven en de wereld te vinden. Dat kan niet zonder overtuiging, die kaders biedt.

Maar ten diepste zijn alle overtuigingen gebaseerd op aannames, axioma's, hoe je het ook wil noemen.

Ik weet niet of het vermoeden van een aard bij mensen een overtuiging is. Ik kan overtuigingloos het verschil tussen een mes en een vork beschouwen bvb.

Levende wezens hebben een en ander gemeen,gewervelden ook,zoogdieren ook,net als primaten,net als menselijke primaten.

Waarom zou het zoeken naar specifieke eigenschappen van bovenstaande groepen per definitie met een overtuiging gepaard moeten gaan? Waarom zouden ze niet objectief te vergelijken kunnen zijn?

Wat is de aard van de mens

Praktisch: knap eigenwijs en leert veel te weinig van historische gebeurtenissen waardoor hij voortdurend overbodige fouten maakt.

Religieus: hij zou een soort schaduw , projectie of andersoortig beeld zijn van God.

peterA schreef:Zou er dan echt geen methode bestaan die overtuigingloos feiten kan leveren over 'de mens' en zijn specifieke eigenschappen?

Zo ja,welke zou dat dan zijn?

Is het geen overtuiging dat de mens een aard heeft?

Natuurlijk kan een mens niet zonder overtuiging.

De mens is bezig een plek in het leven en de wereld te vinden. Dat kan niet zonder overtuiging, die kaders biedt.

Maar ten diepste zijn alle overtuigingen gebaseerd op aannames, axioma's, hoe je het ook wil noemen.

Ik denk dat de mens een wezen is dat voortdurend er op uit is om zijn zelfbewustzijn te ontplooien. Dit gaat gepaard met een autonomer moreel besef.

Uiteraard, dezen vallen onder het Ismelozisme, de overtuiging dat er geen overtuiging bestaat.

Zou er dan echt geen methode bestaan die overtuigingloos feiten kan leveren over 'de mens' en zijn specifieke eigenschappen?

Zo ja,welke zou dat dan zijn?