helaas doet de psychologie (in mijn ervaring) zelden aan het bestuderen wat alle mensen gemeen hebben. ik zou zeggen focus op overeenkomsten, niet de verschillen.

Pertinent onjuist, Psychologie bestudeert in eerste instantie menselijk gedrag. De studie van ongezond gedrag is een deelgebied. De afwijkingen die je kunt bestuderen bestaan bij de gratie van definiering van 'normaal'.

gewoon vragen lijkt me, anders kom je er nooit achter.

het kan ook gewoon zijn dat iemand het niet bijzonder leuk vind maar ook geen zin heeft om moeite te doen om weg te gaan. ik heb zelf asperger, ik had nooit moeite om dat soort meningen te achterhalen toen ik een sociale vaardigheden cursus volgde met andere (meestal PDDNOS, volgens die lui een lichtere vorm dan ik zelf heb) autisten. ik vond het zelf namelijk bagger en ik leerde er niks maar zij vonden het wel leuk/nuttig, dus dat resulteerde snel in een duidelijk meningsverschil. ik heb niet het idee dat dit met 'normale' mensen anders geweest was want die reageren ook gewoon op meningen.

misschien doen alsof je er zelf niks aan vond, misschien zal hij dan het met je eens zijn of juist niet.

nuance is in dit geval niet nodig omdat het enige belangrijke is:

ga je er nog een keer heen, of niet?

overigens ik moet nog ff waarschuwen voor de populair psychologische kennis van missmedic heirboven. ik heb zelf altijd een hekel gehad aan psychologen die er wat aan zouden moeten doen, juist als ze me dit soort dingen vertelden of die principes leken toe te passen. misschien zou het beter zijn om je in de psychologie van normale mensen te verdiepen en niet in dit soort hokjesgeestdingetjes. helaas doet de psychologie (in mijn ervaring) zelden aan het bestuderen wat alle mensen gemeen hebben. ik zou zeggen focus op overeenkomsten, niet de verschillen. dat is in feite wat rapport betekent in NLP (helaas is dat geen normale psychologie, maar het bestudeert wel dingen die gelden voor iedereen en niet voor bepaalde mensen wel en anderen niet).

Mensen met autisme zijn moeilijk te doorgronden omdat ze zich specificieren op dingen die hun interesseeren, als er geen blijk is van enig geluk betekend dit niet noodzakelijk dat hij of zij ongelukkig is, ze zijn bezig met dingen te doorgronden, ze lijken leeg maar het tegenovergestelde is waar.

Hanna, het probleem is dat de meeste mensen (de niet-autistische mensen) de meeste informatie halen uit de nonverbale communicatie (miniek, gebaren, lichaamshouding, intonatie, ogen).

Autistische mensen hebben meestal (zo niet altijd) niet een goede nonverbale communicatie ontwikkeld.

Ik vermoed dat joy het moeilijk vind dat hij/zij daarom bij deze autistische persoon niet goed weet wat er in hem omgaat.

Tot op zekere hoogte kan je daar inderdaad achter komen door het te vragen maar de informatie die je dan krijgt is veel beperkter en veel minder genuanceerd dus het blijft behelpen.

Waarom vraag je het niet?

Ik heb zelf autisme (hoogfunctionerend) en we zijn net met 5 autisten op stap geweest (2 volwassenen en 3 kids) naar het speelgoed museum in Mechelen. De ene zijn autisme is duidelijker dan de andere.

Ik vraag aan hen (persoonlijk) of het speelgoedmuseum leuk was. (wel duidelijk vragen stellen bv bij één van onze autistjes moet je eindigen met ja of nee. Dan weet hij dat het een vraag is, anders zou hij niet antwoorden. Bij mij is dit niet nodig )En aan degene die niets zegt weet ik het als hij er de volgende keer weer heen wil. Of als hij wappert met zijn handjes van plezier.

Het feit dat hij autistisch is geeft ons practisch net zo veel of weinig informatie als wanneer ik jou zeg dat ik niet-autistisch ben.

Inderdaad, de vraag is veel te vaag.

Het hangt er ook vanaf hoe autistisch de persoon is...

Heeft er iemand meer ervaring met mensen met autisme die misschien weten hoe je het innerlijke van zo'n persoon kan achterhalen?

Lastig. Je kan proberen door het gewoon te vragen. Misschien dat hij zich met woorden wel goed kan uitdrukken. Vraag hem gewoon letterlijk ofdat hij het wel of niet leuk vond en maak hem duidelijk dat hij het ook vooral mag (en moet) zeggen als hij het niet leuk vond. Niet-autisitsche kinderen hebben meer de behoefte om uit zichzelf hun gevoelens te uiten, bij autistische kinderen/volwassenen moet je er naar hengelen.

Ik vraag mij af in hoeverre hij zijn gevoelens niet kan uiten (onvermogen omdat hij het onvoldoende getraind heeft) en in hoeverre hij ze niet wilt uiten (angst).

Autistische mensen hebben moeite om het niet-verbale, gevoelens, sociale spelregels enz. te begrijpen. Als een mens iets niet begrijpt dan word hij er angstig voor en gaat hij het uit de weg.

Inderdaad is er een enorme grote variatie tussen mensen die autisme hebben. Google maar eens op autisme, je zal binnen een paar minuten wel hebben gezien dat er enorm veel gradaties in autisme zijn met allemaal hun eigen etiket. Het feit dat hij autistisch is geeft ons practisch net zo veel of weinig informatie als wanneer ik jou zeg dat ik niet-autistisch ben.

t lijkt me zinvoller bijvoorbeeld de NVA te benaderen, dan hier advies vragen over een situatie die je maar erg minimaal beschrijft.

Ik ben het hier volledig mee eens.

Hoi Joy

Ben zelf moeder van een kind met een Autisme Spectrum Stoornis vandaar...

Een autist heeft precies dezelfde beleving van gevoelens zoals wij die hebben maar vinden het moeilijk om hier een woord aan vast te koppelen. ( Dit geldt overigens niet voor alle andere zintuigelijke waarnemingen en het daadwerkelijk waarnemen ervan zoals horen, ruiken, proeven en zien.)Ook vinden ze het moeilijk om die gevoelens te plaatsen en weten ze vaak niet wat ze ermee aan moeten laatstaan er een begrip aan vast te koppelen. Het probleem zit em feitelijk in het koppelen van gevoel aan een woord. Als een autist ergens vreselijk van geniet dan kunnen ze dat meestal heel duidelijk laten zien in hun gedrag doordat ze niet meer te bereiken zijn en niet meer reageren op je woorden(totaal geobsedeert raken) of juist extreem gaan reageren door middel van bepaald gedrag. ( De spanningen die leuke dingen terwege kunnen brengen kunnen leiden tot niet meer aanspreekbaar zijn en er dus geen vat meer op hebben tot het figuurlijk onderuit gaan als een strijkplank zo stijf) Veel is af te lezen aan de lichaamstaal maar dan moet je deze jongen wel langere tijd observeren en je erin verdiepen.

Toch is er vreselijk veel afhankelijk van de mate van autisme , welke classificatie en de z.g. comorbiditeiten. Het feit dat de jongen ook nog eens een verstandelijk handicap heeft maakt het er zeker niet makkelijker op voor hem om aan zijn omgeving duidelijk te maken hoe hij zich voelt. Vaak komt er ook pas achteraf, dat kan dagen en zelfs weken later zijn, een reactie in gedrag dat amper nog te sturen is als er een onprettige ervaring is opgedaan met teveel prikkels.

Is er misschien een manier om hem door middel van pictogrammen eens zelf aan te laten wijzen wat hij het liefste wil gaan doen om er zo achter te komen waar zijn interesses liggen ? (dagritmekaaten.com ?)Leg gewoon eens 4 picto's op tafel en laat hem aanwijzen wat hij graag zou willen , misschien kan het je verbazen. Het zou zelfs zomaar kunnen zijn dat je geen vraag hoeft te stellen als hij dit ziet.

Door middel van woorden kom je misschien niet zo ver maar het geheim ligt hem in het visueel aanreiken van hetgeen je bedoelt. Leg niet teveel picto's op tafel want dan kan hij die niet goed in zich opnemen. Ook dit hangt af van de mate van...

Een andere optie zou zijn om directe familie te vragen waaraan je het kan zien dat hij in zijn nopjes is, de ene autist is de andere niet er zit zo vreselijk veel verschil in. Wat zegt hij als je hem zelf die vraag stelt ? En hoe stel je die vraag ? De minste geringste afwijking in de vraagstelling (zoals hem die als kind is aangeleerd) kan leiden tot antwoorden als, ik weet het niet of zelfs geen enkele reactie.

De activiteiten waaraan ze het de meeste lol beleven zijn activiteiten waarbij er zo min mogelijk prikkels van andere bijkomende zaken zijn. Een trip door een tuincentrum is leuk maar je moet opletten dat je op een rustig tijdstip gaat. Alle drukte van mensen om hem heen maken het moeilijk voor een autist om te genieten want door zijn versterkte waarnemingen van geluid, licht en het constante voorbij lopen van andere mensen komen er een overdosis aan prikkels binnen. Ze hebben namelijk grote moeite met filteren van alle prikkels die er binnen komen. Stel jezelf maar eens voor in een grote zaal met 1500 mensen, je bent moe en kan niet meer nadenken, je hoort het op de achtergrond die mensen door elkaar praten en kan er niets meer van maken. Iemand begint tegen jou een heel verhaal af te steken maar je kan het niet meer in je opnemen. Dagen later heb je zoiets van, hey wat vertelde die persoon ook alweer en je herinnert je alleen nog maar fragementen van het gesprek.

Hopenlijk heb je hier wat aan, heb je meer vragen dan stel ze maar gerust.

Succes ! Leuk dat je de moeite doet om hem beter te leren kennen !

Het lijkt me zinvoller bijvoorbeeld de NVA te benaderen, dan hier advies vragen over een situatie die je maar erg minimaal beschrijft. Autisme is een breed spectrum en iets om zuiver mee om te gaan. Wij zijn maar goedwillende amateurs op een geschreven medium..

Ik ken een volwassen persoon met een matig verstandelijke beperking die bovendien autist is. Het is heel moeilijk om er achter te komen wat hij graag doet. Gisteren zijn we nog naar een tuincenter geweest maar je kan dus aan niets zien of hij daar nu van genoten heeft of niet. En dat is best wel moeilijk.

Heeft er iemand meer ervaring met mensen met autisme die misschien weten hoe je het innerlijke van zo'n persoon kan achterhalen?