Op veel plaatsen in het Oude Testament hadden de Masoreten (waar we de klinkers in de Hebreeuwse tekst aan te danken hebben) een andere lezing van de tekst dan die de consonantentekst aangaf. Dan vermelden ze naast 'het geschrevene' (ktiv) ook het 'te lezene' (qre). Uit eerbied voor de overgeleverde tekst lieten zij de consonanten van het oorspronkelijke woord staan, maar zetten er de vocalen bij van het te lezene woord bij, waar ze de consonanten van het 'te lezene' woord in de kantlijn zetten. Hoe de ktiv dan precies gelezen moet worden is niet altijd duidelijk.

Bij enige vaak voorkomende woorden is niet naar het 'te lezene' verwezen, maar wordt dit stilzwijgend aangenomen (qre perpetuum). Dit geldt in het bijzonder voor de godsnaam JHWH, waarvan men meende dat die niet uitgesproken werd. Men gaf aan de consonanten van dit woord de vocalen van Adonai ('mijn Heer'). Als je het ktiv met de klinkers van het qre uitspreekt krijg je Jehova. (De a van Adonai is een hatef patah of ook wel een sjewa compositum die bij de godsnaam gewone sjewa is geworden - dit is moeilijk om even kort uit te leggen als je het Hebreeuwse schrift niet kent). De naam 'Jehova' berust dus op een misverstand.

Wanneer de godsnaam direct na Adonai staat krijgt de godsnaam ook andere klinkers, namelijk die van Elohim (bijv. Amos 8:1). Joden zullen over het algemeen dan ook altijd 'Adonai' lezen wanneer ze de godsnaam tegenkomen en 'Adonai Elohim' lezen als er 'Adonai JHWH' staat.

Overigens zijn er ook handschriften waar waarschijnlijk de klinkers gebruikt zijn van het woord Sjema (aramees 'de Naam').

Ik weet niet precies hoe ze bij de klinkers van 'Jahwe(h)' komen, maar men brengt het in verband met een archaïsche Yiqtol-vorm van het werkwoord 'haja' ('zijn'). Zie kanttekeningen van de Nieuwe Bijbelvertaling bij Exodus 3:14.

Het niet uitspreken van de godsnaam is al zeer oud in de Joodse traditie. De Septuaginta, de oude Griekse vertaling van het Oude Testament geeft JHWH dan ook consequent weer met Kurios, oftwel Heer. Dit is in het Nieuwe Testament ook overgenomen. Het meest interessante geval vind ik Filippenzen 2:9-10 waar staat dat Jezus de 'naam boven alle naam' is gegeven, wat uitmondt in de belijdenis: Jezus is Heer (Kurios). Die 'naam boven alle naam' kan niets anders zijn dan de godsnaam.

Ikzelf ben Jehovah's Getuige. Daarom kies ik voor de naam Jehovah.

Ik heb geen voorkeur. Ik denk dat ik zelfs beide zou gebruiken afhankelijk van de context. Het meer bekende "Jehovah" voor het algemene publiek en wellicht "Yahweh" of "Jahweh" voor de meer wetenschappelijke teksten, alternatief kun je daar natuurlijk ook gewoon het tetragramaton gebruiken... יהוה

Het is niet alsof we tegenwoordig geen Hebreeuwse tekens kunnen weergeven (behalve op dit forum dan...)

Wat is jou voorkeur qrnlk, en waarom?

Ik heb niet gestemd in de poll omdat ik denk dat de wortel van zowel Yahweh, Jahweh en Jehovah hetzelfde is, namelijk YHWH, JHWH of JHVH naargelang van de interpretatie van de taal.

True. Het gaat hier dan ook om een voorkeur.

Ik heb niet gestemd in de poll omdat ik denk dat de wortel van zowel Yahweh, Jahweh en Jehovah hetzelfde is, namelijk YHWH, JHWH of JHVH naargelang van de interpretatie van de taal.

Gast schreef:Voor wie oprecht geïnteresseerd is in deze vraag, kan ik de volgende wetenschappelijke publicatie aanraden :

'The name of God YeHowah which is pronounced as it is written I_eh_ou_ah'

van Gérard Gertoux, University Press of America, ISBN 0-7618-2204-6. Zware kost, maar een aanrader ...

http://www.divinename.net/

"Elohim" is een vast meervoud, net als Mitsrajim ( Egypte ), Jeroeshalajim, Majim ( water ), Shamajim ( hemel ) etc. Dat is niet iets unieks. In Genesis 1 zie je ook dat werkwoorden die op God terugslaan soms in het meervoud worden vervoegd ( laten wij een mens maken naar ons beeld... ( Wajomer Elohim na'aseh 'adam betsalmeenoe... ) Dat is volgens sommigen inderdaad een Majestatis Pluralis, maar volgens andere theologen ( zoals Jagersma ) stamt dit van het idee dat God met zijn onderdanen de Hemel behuist ( zie ook de Goddelijke vergadering die in Psalmen wordt beschreven ). Verschillende interpretaties dus. Sommige Christenen claimen hier dat het om de 3-eenheid gaat, maar dat is veels te ver gezocht.

Kjell schreef:In de oorspronkelijke geschriften stond er goden, dit hebben ze van het hebreeuws vertaald naar grieks en ondertussen god van gemaakt.En zo de hele perceptie van (god) verandert. Van goden, verwijzend naar onszelf, vertaald naar god,

goden verwees naar de wereld met alles erin.

Het Hebreeuws gebruikt de meervoudsvorm als Pluralis majestatis. Zie ook Elohim.

In de oorspronkelijke geschriften stond er goden, dit hebben ze van het hebreeuws vertaald naar grieks en ondertussen god van gemaakt.

En zo de hele perceptie van (god) verandert.

Van goden, verwijzend naar onszelf, vertaald naar god,

goden verwees naar de wereld met alles erin.

Off-topic berichten verwijderd.

... Op basis van de hebreeuwse uitspraak is Jehovah dus de meest logische.

Da's nergens op gebasseerd. Als je JHWH zou uitschrijven met klinkers, zou je een shewa tussen heh en de waw krijgen, en dat is net zo goed een klinker. De beklinkering van Jehova is gebasseerd op de beklinkering van "adonai"; op die manier moeten Joden eraan herinnerd worden dat ze JHWH uitspreken als "adonai" ( of "hasheem" oid ) Dus de uitspraak Jehovah is helemaal niet "logischer" dan "Jahweh".

Een andere benaming voor God is Jah, dat zie je bv ook terug in "Halleloe' Jah". Het is in dat opzicht wellicht waarschijnlijker dat de eerste klinker van JHWH een "a" is, in plaats van een "e".

Aangezien geen mens weet hoe bijvoorbeeld Mozes JHWH uitsprak is er geen correct antwoordt. Zowel Yahweh en Jehovah (en hun variaties) zijn mogelijke uitspraken of translitteratie van de naam JHWH. Yahweh klinkt wellicht academischer? Maar Jehovah is overduidelijk populairder.

Zijn eigenlijk ook de enige. Want ook al bestaan de klinkers niet, de klinkers waren wel later tussengevoegd. Hoewel Jehovah onder de Getuigen het meest gebruikt was, werd er voordien al gebruikt door de kerk en is nog steeds terug te vinden in vele inscripties, binnen de kerk of op grafzerken. Later, doordat de Getuigen het gebruikten, is de kerk meer overgestapt op het gebruik van Yahweh. Jehovah is echter de meest logische uitspraak wanneer je de uitspraak van de medeklinkers in acht neemt. Het is namelijk niet mogelijk een medeklinker uit te spreken zonder het gebruik van een klinker. (be, ce, de ef, ge, ha, ka, el, em, en, pe, qu, etc...). Op basis van de hebreeuwse uitspraak is Jehovah dus de meest logische.

Alle andere genoemde benamingen zijn geen namen, maar eerder verwijzingen naar zijn positie, zoals we die ook al gebruikten voor adellijke personen uit de middeleeuwen: Karel "de Grote", Philips "de Goede", Floris "de Keerlen Gods", etc.

Gabriël schreef:De joden spreken de Godsnaam JHWH niet uit vanwege ontzag en eerbied voor DE NAAM, de NAAM bij uitstek: JHWH.

En om DE NAAM gaat het in de bijbel.

Wanneer de joden deze NAAM tegenkomen tijdens het lezen in de Torah in de Synagoge, spreken ze deze naam niet uit; in plaats daarvan zeggen ze Adonai, wat HEER of HERE betekent.

Zelfs de tekst wordt niet met een vinger aangewezen, maar met een 'jatje', dat is een stok met een wijzende hand.

Wanneer je de NAAM uit zou spreken zou het de lezer kunnen suggeren dat je vat hebt op de God van de Bijbel.

Dus dat je macht hebt over de Godsnaam, waardoor het gevaar bestaat voor misbruik, dus gevaar voor blasfemie van de Godsnaam.

Daarom spreken de Joden nooit (uit eerbied) de NAAM nooit uit. Andere benamingen voor God zijn, de ENE, de EEUWIGE, de ALMACHTIGE.....

Mooie paralel met hoe kinderen hun ouders aanspreken. U of meneer uit respect, Leo, John, jij of je om de ouder persoonlijk aan te spreken. Kinderen van b.v. Christelijke ouders mijden vaak de naam van de ouder. Hierdoor ontstaat enige afstand en wordt de ouder automatisch op een voetstuk geplaatst, meer gerespecteerd.

Hoe verhevener de aangesprokene, hoe onpersoonlijker de aanspreek titel. Is het niet juist de bedoeling God te leren kennen, dus zijn naam te kennen? Of is het beter afstand, resprect of zelfs angst te voeden om de onaantastbaarheid in stand te houden? Komt deze "benoemingsbenadering" dus uit de mens of is deze opgelegd door God?

Dus uuhhh.. What's in a name?

http://en.wikipedia.org/wiki/Hebrew_Bible

Many scholars advocate use of the term Hebrew Bible as a neutral substitute in English to be preferred in academic writing over Old Testament, which alludes to the Christian doctrine of supersessionism, and Tanakh, the common Hebrew acronym which may be unfamiliar in other languages.