door G » vr 16 mar 2007, 13:19
Zonde werd hier eerder beschreven als het doen van een mis-daad.... of zachter geformuleerd een onmenseljke daad, of harder geformuleerd een daad tegen God. Hieruit kun je afleiden dat je een zonde kunt begaan tegen je medemens en tegen je God.
De mens is dus een wezen dat op basis van een overtuiging / een gevoel, een waardetoekenning geeft aan dat handelen. De strekking van het begaan van een "zonde" kan dus generalitisch samengevat worden als handelen waar een negatieve waarde aan toegekend wordt. Maar is dit wel waar, is dit volledig?
Zoals eerder aangegeven kan deze handeling gericht zijn tegen God en tegen de medemens. Door de tijd heen zien we dat wat we beoordelen als misdaden tegen God, binnen een geloofsstroming, op een aantal vlakken wordt bijgesteld, het is immers niet meer zondig / misdadig te beweren dat de aarde plat is. Deze bewering kan zoiezo niet tegen een medemens zijn gericht. Maar was dat blijkbaar wel tegen God.
Handelingen tegen een medemens, het uitmoorden van anders denkende, het stelen van een brood, zijn zonden en misdaden naar hedendaagse maatstaven. Dit zijn handelingen die tegen de medemens gericht zijn. Maar wat is nu de basis om deze handelingen zondig te noemen? Is dat inderdaad het feit dat deze handelingen een zonde zijn omdat we ze algemeen geacepteerd, een negatieve waarde toekennen? Of zijn dit handelingen tegen de waarden van God, en moeten ze om die reden als zondig worden gezien.
Een zondige handeling tegen een medemens is per definitie een zondige handeling jegens God, je onteerd zijn geboden. Maar een zondige handeling jegens God is niet per definitie een zondige handeling tegen de medemens. Ik kan in mijn uppie God vervloeken en daar geen ander in betrekken.
Een zonde begaan is dus per definitie handelen tegen de waarden van God.
Hier zie je dat door de tijd heen, dit onderscheidt, het onderscheidt tussen "misdaad - zonde" vervaagt en weer scherp wordt gesteld en weer vervaagt.... Misdaad is handelen waar de maatschappij een negatief waarde aan toekent.
Zondigen is handelen waar God een negatieve waarde aan toekent. Hoe sterker de vertegenwoordiging van de gelovige mens in de bewuste samenleving hoe vager het onderscheid.
Niet elke zonde is een misdaad, niet elke misdaad is een zonde.
Ik ben er dus ook van overtuigd dat deze (misdaad en zonde) gescheiden dienen te worden en ook niet door elkaar mogen lopen. Het mag misschien zo zijn dat de geloofswaarden de basis hebben gevormt voor onze maatschappelijke waarden. Echter er zijn zoveel verschillende religies en belevingen van deze religies dat dit geen solide basis meer kan vormen binnen een globaliserende maatschappij. Het staat eenieder vrij geloof te beleven, echter de waarden uit het geloof meenemen naar de maatschappij is fout. Hiermee bedoel ik dat de geloofswaarden alleen opjezelf van toepassing mogen zijn.
Hieruit volgt ook dat het begrip "zonde" is voorbehouden aan gelovigen. Een ongelovige kan in die zin geen zonde begaan, wel een misdaad. Ook al beziet de gelovige dat anders...
Een misdaad als zondig bestempelen is het opleggen van Gods waarden aan de maatschappij. Ik vindt dat een gelovige de overtuiging mag hebben dat zijn of haar God deze misdaad als zondig beziet. Maar daar houdt het ook echt op!
Eerder werd hier geschreven door Mechanieker: De gelovige kan zich hier van verschonen door oprecht te bidden en te smeken om vergeving, maar de ongelovige kan niet anders dan permanent gruwen van zichzelf -- of gewoon botweg ontkennen dat er iets mis is ...
Dit is natuurlijk grote onzin. Ten eerste; moet het zo zijn dat God, het in daad begane, als zondig bestempelt. Anders is vergiffenis vragen niet van toepassing of zelfs zondigen. Islam staat, binnen bepaalde geloofsgemeenschappen het doden van een zondaar toe. Vergiffenis vragen voor deze begane daad is daarmee feitelijk zondigen. Je ontkent dan immers de geboden (waarden) van deze Islamitische God.
Ten tweede; Een (niet) gelovige zou door de maatschappij als knettergek, rijp voor levenslange TBS, worden gezien, als hij zich over een dergelijke daad niet schuldig zou voelen. De gelovige hoeft opbasis van de Gods-waarden zich in het geheel niet schuldig te voelen.
Hieruit volgt dat het vragen van vergiffenis dus op persoonlijk niveau als functie heeft, het in het reine brengen van de eigen geest (het verschonen), door toe te geven en berouw te tonen voor de zonded die je hebt begaan, niet aan de mens die je dat hebt aangedaan, maar aan een persoonlijke God. Waar blijft hier de intermenselijke waarde? Deze wordt ondergeschikt aan de geloofswaarden.
Hier komt dus weer de oordelende God om de hoek kijken. Hij bepaald wat zondig is, en als je maar voldoende in Hem gelooft, wordt elke intermenselijk uitwisseling daaraan ondergeschikt. Over zonde gesproken.....
Zonde werd hier eerder beschreven als het doen van een mis-daad.... of zachter geformuleerd een onmenseljke daad, of harder geformuleerd een daad tegen God. Hieruit kun je afleiden dat je een zonde kunt begaan tegen je medemens en tegen je God.
De mens is dus een wezen dat op basis van een overtuiging / een gevoel, een waardetoekenning geeft aan dat handelen. De strekking van het begaan van een "zonde" kan dus generalitisch samengevat worden als handelen waar een negatieve waarde aan toegekend wordt. Maar is dit wel waar, is dit volledig?
Zoals eerder aangegeven kan deze handeling gericht zijn tegen God en tegen de medemens. Door de tijd heen zien we dat wat we beoordelen als misdaden tegen God, binnen een geloofsstroming, op een aantal vlakken wordt bijgesteld, het is immers niet meer zondig / misdadig te beweren dat de aarde plat is. Deze bewering kan zoiezo niet tegen een medemens zijn gericht. Maar was dat blijkbaar wel tegen God.
Handelingen tegen een medemens, het uitmoorden van anders denkende, het stelen van een brood, zijn zonden en misdaden naar hedendaagse maatstaven. Dit zijn handelingen die tegen de medemens gericht zijn. Maar wat is nu de basis om deze handelingen zondig te noemen? Is dat inderdaad het feit dat deze handelingen een zonde zijn omdat we ze algemeen geacepteerd, een negatieve waarde toekennen? Of zijn dit handelingen tegen de waarden van God, en moeten ze om die reden als zondig worden gezien.
Een zondige handeling tegen een medemens is per definitie een zondige handeling jegens God, je onteerd zijn geboden. Maar een zondige handeling jegens God is niet per definitie een zondige handeling tegen de medemens. Ik kan in mijn uppie God vervloeken en daar geen ander in betrekken.
Een zonde begaan is dus per definitie handelen tegen de waarden van God.
Hier zie je dat door de tijd heen, dit onderscheidt, het onderscheidt tussen "misdaad - zonde" vervaagt en weer scherp wordt gesteld en weer vervaagt.... Misdaad is handelen waar de maatschappij een negatief waarde aan toekent.
Zondigen is handelen waar God een negatieve waarde aan toekent. Hoe sterker de vertegenwoordiging van de gelovige mens in de bewuste samenleving hoe vager het onderscheid.
Niet elke zonde is een misdaad, niet elke misdaad is een zonde.
Ik ben er dus ook van overtuigd dat deze (misdaad en zonde) gescheiden dienen te worden en ook niet door elkaar mogen lopen. Het mag misschien zo zijn dat de geloofswaarden de basis hebben gevormt voor onze maatschappelijke waarden. Echter er zijn zoveel verschillende religies en belevingen van deze religies dat dit geen solide basis meer kan vormen binnen een globaliserende maatschappij. Het staat eenieder vrij geloof te beleven, echter de waarden uit het geloof meenemen naar de maatschappij is fout. Hiermee bedoel ik dat de geloofswaarden alleen opjezelf van toepassing mogen zijn.
Hieruit volgt ook dat het begrip "zonde" is voorbehouden aan gelovigen. Een ongelovige kan in die zin geen zonde begaan, wel een misdaad. Ook al beziet de gelovige dat anders...
Een misdaad als zondig bestempelen is het opleggen van Gods waarden aan de maatschappij. Ik vindt dat een gelovige de overtuiging mag hebben dat zijn of haar God deze misdaad als zondig beziet. Maar daar houdt het ook echt op!
Eerder werd hier geschreven door Mechanieker: De gelovige kan zich hier van verschonen door oprecht te bidden en te smeken om vergeving, maar de ongelovige kan niet anders dan permanent gruwen van zichzelf -- of gewoon botweg ontkennen dat er iets mis is ...
Dit is natuurlijk grote onzin. Ten eerste; moet het zo zijn dat God, het in daad begane, als zondig bestempelt. Anders is vergiffenis vragen niet van toepassing of zelfs zondigen. Islam staat, binnen bepaalde geloofsgemeenschappen het doden van een zondaar toe. Vergiffenis vragen voor deze begane daad is daarmee feitelijk zondigen. Je ontkent dan immers de geboden (waarden) van deze Islamitische God.
Ten tweede; Een (niet) gelovige zou door de maatschappij als knettergek, rijp voor levenslange TBS, worden gezien, als hij zich over een dergelijke daad niet schuldig zou voelen. De gelovige hoeft opbasis van de Gods-waarden zich in het geheel niet schuldig te voelen.
Hieruit volgt dat het vragen van vergiffenis dus op persoonlijk niveau als functie heeft, het in het reine brengen van de eigen geest (het verschonen), door toe te geven en berouw te tonen voor de zonded die je hebt begaan, niet aan de mens die je dat hebt aangedaan, maar aan een persoonlijke God. Waar blijft hier de intermenselijke waarde? Deze wordt ondergeschikt aan de geloofswaarden.
Hier komt dus weer de oordelende God om de hoek kijken. Hij bepaald wat zondig is, en als je maar voldoende in Hem gelooft, wordt elke intermenselijk uitwisseling daaraan ondergeschikt. Over zonde gesproken.....
