Wat is het ware geloof? Dat wat door een ware God tot waar geloof wordt aangewezen. In geval van de bijbel is dat niet eens stabiel, de invulling van het geloof veranderde significant tussen de tijd van de patriarchen en het oprichten van de natie Israel en later weer verschillende keren omdat de omstandigheden veranderden. De laatste (bijbelse) verandering vond plaats toen de christelijke gemeente werd gesticht. De God van de bijbel is dynamisch, hij wordt wat nodig is, hij past zich aan de omstandigheden aan.

God kan met de tijd, zodra dit nodig mocht worden, opnieuw mensen inspireren om nieuwe aanvullende boeken te schrijven als aanvulling op de huidige bijbel. Dat hij dat nu nog niet gedaan heeft kan betekenen dat de huidige verzameling boeken voor ons nu voldoende is? Er is geen enkele reden om aan te nemen dat de bijbel "af" zou zijn in absolute zin. Wel is het opmerkelijk dat de bijbel boeken meestal geschreven werden in reactie op een rechtstreekse ingreep van God op de mensheid.

Göd schreef:Jij ervaart dat misschien als "God", ik niet. Ik zie ook niet waarom dit universeel zo zou zijn?

De geuite emotie is universeel, de omstandigheden die tot deze emotie leiden, niet.

Zoals jij aangeeft, de een is voor Ajax de ander voor PSV of AZ, de volgende heeft helemaal niets met voetbal. Hetzelfde geld voor geloof, de één is Islamiet de ander Christen, de volgende helemaal niets.

Het hangt er dus vanaf waarmee je groot wordt gebracht. Als je nooit van voetbal hebt gehoort, zul je geen Ajax-fan zijn, wordt je in Amsterdam geboren, zul je waarschijnlijk voor Ajax zijn, tenzij je vader een groot AZ-fan is.

Ik ervaar menselijkheid, genegenheid, haat, liefde, lol, verdriet, samenhorigheid en ga zo maar door. Ik ervaar hierin geen Godelijkwezen of Godelijk vloeiing of een gezamelijk zijn... Ik ben ervan overtuigd dat we zingeving bij elkaar moeten zoeken, van mens tot mens.

Op de manier genomen zoals jij het bedoelt is dat inderdaad zo. Ik ben echter van mening dat we onszelf helemaal niet uit die vergelijking moeten verwijderen; we zijn er immers onderdeel van. Wat we wel uit die vergelijking moetenn verwijderen is onze 'standplaats'. Datgene wat ons ervan weerhoudt simpelweg te 'zijn'. Als we dat eruit verwijderd hebben hebben we niet meer dat vervormende effect en kunnen we simpelweg dat steentje in het geheel zijn.

We deken absoluut dezelfde kant op. Ik denk dat ik je iets kan laten zien in deze. Om te beginnen is datgene wat men god noemt en wat aanbeden wordt overal hetzelfde. Zelf in het polytheisme wordt verwezen naar 'dat ene' dat in alles is, die scheppende energie. Wanneer we dat eenmaal inzien is het slechts de vraag of dat inderdaad bestaat en of dat dan aanbeden moet worden. Wat mij betreft is God een misplaatste term in deze. Ik vermoed echter dat dit slechts is omdat ik het Christelijke geloof heb opgevat alsof ze bedoelde dat god een man met een baard was. In mijn optiek is god veel eerder een 'energie', een vloeiing.

Inderdaad, ik denk dat we het over exact hetzelfde hebben. Nu is de vraag: hoe ervaren we die vloeiing? Datgene wat simpelweg 'is'? Heb jij zelf wel eens zoiets ervaren G"od?

Göd schreef:Kijk nu komen we ergens.

We zijn het op dit punt niet oneens. Het is zeer lastig, zoniet onmogelijk onszelf uit de vergelijking / test / toets / proef enz.. te halen.

Dat gebrek aan objectiviteit geld dus ook voor geloof. Ik stel dat niemand het ware geloof aan hangt of aan kan hangen. Omdat er geen is. Vele aanbidden op zeer uiteenlopende wijze hun God. Hun God die bewust of onbewust voor allemaal dezelfde God is (Christen / Jood / Moslim).

Het bestaan van de God is niet te ontkennen, nog te bevestigen. Wel is aan te tonen (door wetenschappelijk onderzoek) dat de oorsprong van de verschillende geloven dezelfde is.

Je begint langzamer dichterbij het grootste probleem van kennisvergaring te komen... keep thinking...

Immanuel Kant schreef:[wiki=nl]ding an sich[/wiki]

Kant stelde dat we een onderscheid moeten maken tussen de echte "nomenale" werkelijkheid van dingen zoals ze op zichzelf bestaan, het Ding an sich, en anderzijds fenomenen (phainomena). De "fenomenale" werkelijkheid is de werkelijkheid zoals die zich aan ons voordoet. Dit is de enige werkelijkheid waarover we ons gefundeerd kunnen uitspreken, omdat de kenvormen, inherent aan onze geest, het ons eerst mogelijk maken over iets te redeneren en te oordelen. Buiten de grenzen van ons kenvermogen zijn we simpelweg niet bij machte te spreken. Als men toch gaat redeneren of oordelen over Dinge an sich in plaats van over ervaringsinhouden, veroorzaakt men fatale contradicties (antinomieën in Kants vocabulaire). Een voorbeeld van zo'n oordeel zou zijn: "God is de oorzaak van alles" of "Op die tafel liggen echt honderd daalders". Zo'n uitspraak is volgens Kant tegenstrijdig want we willen iets beweren over God of daalders zelve, maar kunnen het slechts hebben over God of daalders zoals we die ervaren en dat is simpelweg niet hetzelfde! Als we willen spreken over iets wat geen ervaringsinhoud is, holt het verstand zijn eigen grenzen voorbij.

Kant stelde dat een Ding an sich principieel niet kenbaar is omdat het zich noodzakelijkerwijs onttrekt aan de structuur van ieder kenapparaat. In de sfeer van het Ding an sich gaat dus geen nog te ontdekken (bij voorbeeld door de verbetering van onze zintuigen) wereld van informatie over hoe onze werkelijkheid eigenlijk is schuil; een misvatting die men nog veelvuldig aantreft.